We Bury the Dead

We Bury the Dead is een nogal ongebruikelijke dystopie die een beetje onder de radar is gebleven. Maar weet je wat? Het verdient eigenlijk wat aandacht. Waarom? Ik zal het je vertellen, maar laten we beginnen met het plot:

Na een militaire ramp die Tasmanië bezaaid met gedeeltelijk herrezen lijken achterlaat, laat een vrijwilliger die op zoek is naar haar vermiste echtgenoot haar missie om de doden te verzamelen en begraven varen en reist zuidwaarts door geïsoleerde gemeenschappen. De zoektocht naar haar man blijkt veel gevaarlijker en ingewikkelder dan ze had gedacht, maar Ava vindt een metgezel in mede-vrijwilliger Clay.

We Bury the Dead is geschreven en geregisseerd door Zak Hilditch, die ons eerder de Stephen King-adaptatie uit 1922 bracht, met Thomas Jane en Molly Parker in de hoofdrollen. De cast bestaat uit Daisy Ridley (Star Wars, The Marsh King's Daughter), Brenton Thwaites (Pirates of the Caribbean: Salazar's Revenge) en Mark Coles Smith (de haaienhorrorfilm Beast of War uit de Tweede Wereldoorlog). Het acteerwerk is solide en zal geen Oscars of Razzies winnen.

Ik heb het eerder gezegd en ik zeg het nog eens: er was een tijd dat ik dol was op dystopieën, zowel in de vorm van zombie-splatterfilms als meer cerebrale visioenen (woordspeling bedoeld). Het genre is wat oververzadigd geraakt, en te vaak zien we generieke films die er niet aan doen om op te vallen. En dan gebeurt het ook dat je, na zeventien jaar wachten, weer een vervolg krijgt op je persoonlijke favoriet, 28 Days Later, dat allesbehalve goed blijkt te zijn. Ik zou een halve roman kunnen schrijven over alles wat niet werkte in 28 Years Later, maar ik houd dit een kort stuk. Bone Temple was iets beter, maar niet bepaald goed. Genoeg daarvan. Terug naar We Bury the Dead.

Ik was een beetje sceptisch toen ik de lage beoordeling op IMDb zag, maar ik vond dat er genoeg zat in het verhaal, de trailer en de stilstaande beelden om te suggereren dat er misschien iets was waar je tijd aan besteedt. En weet je wat? Ik ben echt blij dat ik het een kans heb gegeven, want deze film grijpt me echt. Het heeft geen enorm budget, maar gebruikt zijn geld goed. De opening is effectief en stijlvol en zet de sfeer goed neer. De ongewone elementen zijn hier al geïntroduceerd. Het moet gezegd worden: het is een soort zombiefilm, maar niet van het bloedige type. Er is zeker geweld, maar dat is niet het middelpunt van de film. Aan de andere kant biedt het een paar momenten van aangename rillingen. Er is iets diep verontrustends aan de herrezen doden, althans de eerste paar keer dat we ze zien. Ik denk dat ze hier veel bereiken met kleine, eenvoudige middelen, en de scène waarin de vrijwilligers van huis naar huis gaan om de doden op te halen is zowel meeslepend als aangrijpend.

Er zijn een paar snelle momenten, maar ik vind het ook fijn dat de film een prachtige, sombere sfeer heeft. Ik wil niet veel meer verklappen over het plot, maar is dit een film die volle lof verdient? Nee, dat is het niet. Er zijn een paar scènes, vooral een subplot rond het personage van Mark Coles Smith, die soms wat misplaatst aanvoelt en ofwel heroverwogen of eruit had moeten worden geknipt. Het resulteert in een iets te abrupte verschuiving van focus en levert niet de onrust die ik denk dat het bedoeld was. Als ze dat en een paar andere schokkende elementen hadden herzien en wat meer tempo en nog meer onrust hadden toegevoegd, had dit een echte underdogfavoriet van mij kunnen worden. In plaats daarvan is het een vrij stijlvolle, competente en interessante dystopie die grotendeels werkt en die, opnieuw, ik denk dat die een breder publiek verdient. Laat middelmatige beoordelingen en recensies niet in de weg staan - geef de Tasmanische apocalyps in We Bury the Dead een kans!