Wicked: For Good

Gezien het enorme succes van Wicked (Part 1), dat vorig jaar uitkwam, en de universele lof die het kreeg, was er weinig twijfel dat het vervolg net zo goed zou zijn. Maar dat mag niet afdoen aan het feit dat Wicked: For Good niet alleen "even goed" is als zijn voorganger, maar op alle vlakken beter. Een daverend succes dat een nieuwe standaard zet voor Hollywoodmusicals, en een die als een instant klassieker zal worden herinnerd.

Wicked: For Good bewerkt Act 2 van de musical die in 2003 voor het eerst in première ging. Het is allemaal onderdeel van dezelfde productie, waarbij beide films tegelijk worden opgenomen, en je kunt niet de een zonder de ander hebben, maar het is waar dat, als de eerste film een hele lange introductie was van meerdere personages en conflictopstellingen, Wicked Part 2 het moment is waarop alles explodeert.

Vanaf het moment dat de film begint, zie je extreem intense scènes: personages botsen op dramatische en onherstelbare manieren, nieuwe onthullingen veranderen alles in hun leven, en schokkende wendingen volgen elkaar in een bijna uitputtend tempo. Er zijn ruimte voor luchtigheid en humor, soms verrassend genoeg – de grappigste scène van de film is ook een van de meest dramatische momenten – maar over het algemeen is dit een veel donkerdere film,
meer plot-gedreven dan de eerste film van "Act 1" (er zijn ook veel actiescènes met overtuigendere CGI en alle muzikale acts helpen het verhaal voort te zetten), maar weet toch trouw te blijven aan de personages, zelfs in de meest uitdagende situaties, en sluit het op een bevredigende manier af.

Elke acteur staat op voor de gelegenheid en tilt zijn kunst op veel emotioneel veeleisendere momenten. Ariana Grande stal de show in de vorige film met haar briljante en hilarische vertolking van de bruisende Galinda, maar nu haar personage eindelijk groeit, verkoopt ze volledig hoe ze de trieste waarheid achter haar façade inziet en "Glinda de Goede" wordt.

Maar het is Cynthia Erivo die de zwaarste uitdaging aangaat: het dragen van de verwoestende boog waarin ze werkelijk de Boze Heks van het Westen wordt die we allemaal kennen uit de 1939-versie van De Tovenaar van Oz... Maar ook trouw blijven aan het diep gekwetste en gevoelige personage dat we (nu) kennen, ondanks haar uiterlijk, waardoor ze nog sympathieker wordt dan voorheen.

Wanneer Wicked en The Wizard of Oz botsen

Het is wanneer de verhaallijnen uit Wicked: For Good en The Wizard of Oz samenkomen, dat we enkele van de meest schokkende momenten krijgen, en misschien ook wanneer de naden die deze films aan elkaar naaiden opvallen, waardoor blijkt dat deze twee parallelle verhalen niet echt bij elkaar passen. Wicked (de originele roman van Gregory Maguire uit 1995) had als doel te onderzoeken dat het concept "kwaad" slechts een kwestie van perspectief is, met als voorbeeld het publiek domein verhaal uit de roman The Wizard of Oz van Frank Baum.

De musical uit 2003 die de film direct adapteert, volgde hetzelfde uitgangspunt, maar gebruikte een iets lichtere aanpak, minder cynisch en iets optimistischer, zonder de kernboodschap op te offeren van wat Wicked als geheel de moeite waard maakt. Het idee is geweldig (het toont een parallel verhaal dat onthult dat wat je dacht dat kwaad was in The Wizard of Oz niet was wat het leek, en dat echt kwaad vaak verborgen en vermomd wordt als "goed"). In een geïsoleerde context komt het echter niet altijd op de meest samenhangende manieren overeen.

Maar wie kan er nou zoiets Wicked als een geïsoleerd werk zien? De fragmenten die we van Dorothy krijgen en de ingenieuze manier waarop het de andere personages als de Blikken Man of de Lafaardige Leeuw in context plaatst, zijn erg leuk om te zien en dienen als een aangrijpend eerbetoon aan de Judy Garland-klassieker uit 1939, die de kers van de taart vormt voor wat ongetwijfeld als een moderne klassieker zal worden beschouwd.

Maar belangrijker nog, de kadering van Wicked binnen het verhaal waarvan we allemaal dachten dat we die kenden, versterkt de prachtige boodschap die zo perfect werd geïntroduceerd in de eerste film: dat we onze verschillen moeten omarmen, ons niet laten beïnvloeden door vooroordelen, dat leunen op anderen en goed zijn voor iedereen ons beter zal maken... Al die mooie lessen die, hoe fundamenteel ook, we allemaal soms moeten herinneren. En als het wordt gedaan met de pracht en fijnheid van Wicked, is het twee keer zo goed.