Wonder Man

Na ongeveer vijf afleveringen van Wonder Man 's acht afleveringen te hebben gekeken, keek mijn nogal enthousiaste vriendin Klara me aan en vroeg: "Waar gaat deze serie eigenlijk over?" Ik antwoordde: "Ik heb eigenlijk geen idee," en in een nogal gek moment keken we elkaar aan, duidelijk meendend op de best mogelijke manier.

Want Wonder Man, een project dat ons is gebracht door Shang-Chi -regisseur Daniel Destin Cretton, is in veel opzichten de grootste Marvel afwijking die we ooit hebben gezien, en ook volledig op zichzelf, ook al zijn er enkele aspecten van het algemene smaakprofiel die een beetje vertrouwd aanvoelen.

Wonder Man was een personage dat in 1964 werd geïntroduceerd, wiens krachten vaak worden gelijkgesteld aan Thor, Sentry en Hulk als een van de zwaarste zwaargewichten Marvel 's pantheon van helden. Maar dat komt helemaal niet naar voren in deze drama-komedie combinatie, die op een bepaalde manier Wonder Man introduceert aan het bredere MCU, en op een bepaalde manier echt, echt niet.

Het personage Simon Williams wordt meesterlijk gespeeld door Yahya Abdul-Mateen II in een nogal meta-rol naast Ben Kingsley's Trevor Slattery. Beide personages zijn, om het zacht uit te drukken, in het zwaar en hebben behoefte aan een grote Hollywoodrol, en ze stuiten op een mysterieuze remake van een superheldenfilm uit de jaren 80... Wonder Man, maar dit keer geregisseerd door de raadselachtige auteur en Oscarwinnaar Von Kovak, gespeeld door Zlatko Burić. Dit betekent dat Mateen II in veel scènes een acteur speelt die een personage speelt uit een remake van een fictieve film gebaseerd op het personage dat hij... hijzelf is het.

Maar voordat we in de meta-modus gaan, is het de moeite waard te benadrukken dat Wonder Man anders is dan elk ander MCU-project dat je ooit hebt gezien. Er is nauwelijks één actie-scène in alle acht afleveringen, en er is hier niet eens veel plot, behalve de rotsvaste, zeer vermakelijke relatie die min of meer organisch ontstaat tussen Trevor en Simon. Voor het grootste deel, en dit klinkt minder vermakelijk dan het eigenlijk is, rijden deze twee personages door Hollywood, lossen relatief kleine problemen op en werken eraan om het Wonder Man -project van de grond te krijgen.

Verder in detail treden zou zonde zijn, want de verrassing van het ontdekken van deze zeer vreemde, bijna bizarre genrecocktail hoort bij het plezier. Vergis je niet, er zijn kleine aanwijzingen van een meer traditionele MCU-opzet, want Simon (zonder te veel in detail te treden) heeft echt een geheim dat hij probeert te verbergen, maar in praktische zin is dit een vreemd verhaal over twee mensen uit heel verschillende achtergronden die een band krijgen door hun liefde voor film en acteren. en die samen elkaar precies geven wat ze nodig hebben.

Een aflevering is, om een onverklaarbare reden, zwart-wit en vertelt het verhaal van een totaal niet-gerelateerd personage. Een andere aflevering is bijna een soort geïsoleerde stonerkomedie over een gestolen motorfiets en een start-up dat Mexicaanse snoepjes produceert. Ja, Wonder Man maakt veel omwegen in acht relatief korte afleveringen, en hoewel het soms aan roekeloos grenst, hangt er een prachtige, ongemakkelijke auteur-sfeer door de hele film heen. Mateen II en Kingsley zijn ongemakkelijk en volledig herkenbaar, en er zijn ook enkele krachtige, emotionele momenten die des te impactvoller zijn omdat de serie zichzelf consequent voldoende tijd geeft om te verkennen en te blijven hangen.

Wonder Man is het vreemdste MCU-project, en alleen al om die reden bewijst het dat Marvel bereid is dingen anders te doen. En als Wonder Man een indicatie is, dan hoeven we misschien niet zo bang te zijn voor genremoeheid, althans niet op het gebied van de serie.