World of Tanks: Heat

Ik zal er niet omheen draaien; Ik vind het beoordelen van games zoals World of Tanks: Heat behoorlijk uitdagend. Het is niet zo dat deze spellen een complex scala aan mechanieken of een gameplay-ontwerp bieden dat wat polariserend is om te begrijpen, het is gewoon dat dit weer een voorbeeld is van een live-service game waarbij ik het gevoel heb dat de kaarten al tegen het spel gestapeld zijn. Dit besef komt niet alleen voort uit het feit dat het een live-service game is in een segment dat meedogenlozer is dan ooit (vraag maar Highguard, Spellcasters: Chronicles, zelfs Destiny 2 tot op zekere hoogte, alleen al dit jaar), maar ook als je kijkt naar het beperkte aanbod aan content dat momenteel wordt aangeboden en ook dat dit een Wargaming-project is. Nogmaals, niet om met de vinger te wijzen, maar Wargaming heeft de laatste tijd allerlei live-service pogingen geprobeerd en veel blijven meestal niet lang, met Steel Hunters als meest recente slachtoffer...

Steel Hunters is zelfs een fascinerend spel om te vergelijken met dit nieuwste idee dat bekendstaat als World of Tanks: Heat, aangezien Steel Hunters een unieke aantrekkingskracht bood door torenhoge mechs te combineren met intense online multiplayer-actie. Of deze samenwerking met groot succes werkte is een ander discussiepunt, maar het belangrijkste is dat Steel Hunters in de kern een uniek videospel was. World of Tanks: Heat past niet precies in hetzelfde plaatje.

In wezen hebben we met dit spel een snellere en minder veeleisende versie van de World of Tanks-formule. De kernmechanieken en het uitgangspunt van het gebruik van gepantserde voertuigen in multiplayergevechten zijn behouden, maar het is nu minder rigide en strategisch, en meer gericht op het laten meedoen van de actie om chaotische ravage te creëren die meer aanvoelt als een arena-shooter. Een heel rudimentaire vergelijking zou kunnen zijn als World of Tanks meer speelt als de tactische Counter-Strike, World of Tanks: Heat Call of Duty.

Maar opnieuw, afgezien van een aanpassing van het tempo en het aanpassen van de aangeboden spelmodi, hebben we het in de kern nog steeds over een multiplayerspel waarin spelers tanks besturen, op elkaar schieten en geleidelijk de gezondheidsbalken afbouwen om tegenstanders te verslaan en wedstrijden te winnen. Het verschil is dat het minder afhankelijk is van het perfecte schot en het overwinnen van pantserdikte, helling van pantser, kogelpenetratiewaarden, hoe gecamoufleerd en verborgen je voertuig is, en het besparen van middelen om ervoor te zorgen dat je het hele spel volhoudt. Alle belangrijke elementen die World of Tanks-spelers op dit punt zo goed kennen, zijn weggelaten ten gunste van meer arcade-achtige gameplay waarbij je over een kaart raast en run-and-gun doet, volledig zonder de angst om vernietigd te worden omdat je weet dat je gewoon respawnt.

Op papier kan ik begrijpen waarom Wargaming dit spel wilde maken en ik begrijp het ook, maar tegelijkertijd weet ik niet of er een plek voor is. Core World of Tanks-fans zullen de meer strategische en ingewikkelde gameplay van het origineel nog steeds boeiender vinden, net zoals ze beter aansluiten bij de creatieve focus van die traditionele ervaring waar het uitgangspunt stabiel maar lonend is en elke niche van elke kaart en elk gevechtsscenario leert. Evenzo zullen nieuwere spelers die minder bekend zijn met World of Tanks waarschijnlijk merken dat Heat nog steeds te traag en traag voor hen is. Dit is geen responsieve en snelle shooter, het soort ervaring waar Marathon- en ARC Raiders-spelers de laatste tijd van zijn gaan genieten, het is nog steeds heel erg World of Tanks, maar dan ongeveer 30% sneller. Zoals je ziet, heb ik het gevoel dat dit spel fundamenteel een identiteitscrisis heeft.

De troefkaart zou zijn dat de gameplay simpelweg te verfijnd en leuk is om de identiteitsproblemen te vergeten, maar ik ben er ook niet helemaal van overtuigd dat dat er is. Het werkt en ik zal de ervaring niet afkraken op basis van wat het fundamenteel doet, maar tegelijkertijd hebben we het hier niet over een World of Tanks-variant die je van je voeten zal blazen. Het is acceptabel en dat is prima, maar live-service games moeten een publiek aantrekken en ze maanden, zelfs jaren, boeien houden, en ik zie niet dat Heat spelers weghaalt van World of Tanks of zelfs maar een brede nieuwe spelersbasis binnenhaalt die zo duidelijk met deze ervaring associeert maar niet met het origineel. Er is gewoon te veel overlap en veel van de gebieden die deze game de formule verandert, vallen simpelweg op als regressies.

Wat ik hier bedoel is dat de brede en lange voortgang van het originele spel verdwenen is. Er is eigenlijk geen richting, je krijgt simpelweg krachtige stockvoertuigen en gebruikt die in gevechten, waarbij je ze geleidelijk levelt om verbeterde componenten te verdienen. Je combineert dit met 'Agents', heldachtige personages met unieke vaardigheden en die in gedefinieerde klassen passen, en het eindresultaat is een bizarre mix van ontwerpkeuzes waarbij je nooit precies weet of Heat een heldenshooter-achtige ervaring wil zijn of een World of Tanks-achtige project. Uit mijn ervaring is er weinig reden om gedefinieerde klassen en agenten te hebben, en als er al iets is, is het gewoon tegenstrijdig dat de verschillende tankopties gekoppeld zijn aan specifieke personages, wat betekent dat als je van een bepaalde tank houdt, je een specifieke agent moet gebruiken, en andersom, als je van de vaardigheden van een bepaalde agent houdt, je de gedefinieerde voertuigopties van dat personage moet gebruiken. Het komt gewoon onnodig stijf over en je vraagt je af of de traditionele World of Tanks-voertuigcategorieën Zwaar, Middel, Licht, Tankvernietiger, Artillerie in de praktijk beter zouden zijn, waarbij je de tank kunt kiezen die je wilt gebruiken en die kunt combineren met een Agent naar keuze, waardoor je echt je eigen stempel op het spel drukt.

Oh, en laten we niet vergeten hoe de Agents simpelweg vergeetbaar zijn en geen indruk achterlaten, een probleem waar talloze helden-shooter-achtige games de laatste tijd mee te maken hebben. Er lijkt het begrip te zijn dat we een gezicht en een naam kunnen krijgen en dan gewoon verliefd kunnen worden op een personage zonder lore, achtergrondverhaal, motivaties, helemaal niets. Deze personages zijn meestal gewoon namen op een vel papier en dat doet niets voor mij.

Positiever is dat Wargaming fantastisch werk heeft geleverd met de nieuwe engine waarop World of Tanks: Heat draait. Het ziet er opmerkelijk uit, speelt als een droom, levert een verbluffende sfeer en dreunende, intense gevechten, en meestal is dit een engine die goed kan worden benut als de ontwikkelaar de originele World of Tanks-ervaring erop kan laten draaien. Er zijn crashes die opgelost moeten worden, maar verder is deze engine een hoogtepunt, en ondanks al zijn zwaktes met hoe het live-service games produceert zonder veel plan voor hun toekomst, maakt Wargaming goed in elkaar gezette projecten, en Heat is daar het nieuwste voorbeeld van.

Toch moeten we op dat laatste punt verder voortbouwen. World of Tanks: Heat is een free-to-play spel, dus Wargaming is eigenlijk niet verplicht om een hoop content aan te bieden omdat er geen financiële toegangsprijs is, als je wilt. Toch is acht vergeten Agents, 15 rigide geïmplementeerde tanks, vier bekende en veilige spelmodi en acht vrij anonieme maps niet genoeg content om een spel mee te starten – vooral als je wilt dat spelers binnenkomen en voor de lange termijn blijven. Fans geven dit spel een paar uur, maken het grotendeels leeg en gaan verder, en hoewel dat meedogenloos klinkt, is het de waarheid die veel live-service projecten niet onder ogen willen zien. Er is al een duidelijke focus op Battle Passes, premium valuta, winkelgekochte cosmetica en allerlei andere betekenisloze fluff. Voor mij is het nogal gedurfd om ervoor te zorgen dat deze elementen vanaf dag één zo aanwezig zijn, terwijl er ook zo'n beperkte hoeveelheid content aanwezig is.

Hoe dan ook, we komen weer terug bij het Steel Hunters-debacle, want na het spelen van zowel het inmiddels opgeheven spel als het volgende live-service project dat door Wargaming wordt geproduceerd, is het duidelijk dat het eerste project een unieker thema had. Nogmaals, World of Tanks: Heat werkt fundamenteel, maar het laat weinig indruk achter, heeft momenteel een beperkte hoeveelheid content en wordt belast door de typische live-service ontwerpkeuzes die dit deel van de game-industrie het meest vermoeiend en onverdedigbaar maken. Maar hé, het is free-to-play, dus probeer het eens en kijk wat je ervan vindt aan het eind van de dag.