Wuchang: Fallen Feathers

Op het eerste gezicht biedt Wuchang: Fallen Feathers niet veel waardoor de titel zich onderscheidt van de massa. Soulsborne-spellen zijn de afgelopen 15 jaar tot vervelens toe gemaakt, en met avonturen als Wo Long: Fallen Dynasty en Black Myth Wukong is de kaart van de Chinese mythologie ook verschillende keren uitgespeeld, en dan hebben we het alleen nog maar over de laatste paar jaar. Bergop werken lijkt ontwikkelaar Leenzee echter niet af te schrikken, en na ongeveer 40 uur van dit uitdagende actiejuweeltje te hebben gespeeld, kan ik begrijpen waarom ze trouw zijn gebleven aan hun oorspronkelijke plan, want dit is indrukwekkend, en met veel inhoud om te ontdekken en een gereduceerd prijskaartje, is het gemakkelijk om dit aan alle fans van het genre aan te bevelen.

De setting voor Fallen Feathers is een alternatief oud China, en met enorme rijken en langlevende dynastieën op de achtergrond, volgen we onze hoofdpersoon genaamd Bai Wuchang. Deze bekwame piratenkrijger lijdt, enigszins clichématig moet gezegd worden, aan geheugenverlies terwijl hij ook wordt getroffen door iets dat "The Feathering" wordt genoemd. Deze pestachtige aandoening zorgt ervoor dat veren langzaam uit de huid groeien, terwijl de patiënt geleidelijk krankzinnig wordt. Zonder behandeling zal de patiënt uiteindelijk veranderen in een bloeddorstig monster, en zonder bekende remedie is de diagnose min of meer een doodvonnis voor iedereen die het oploopt. Tijd is daarom van essentieel belang voor onze vergeetachtige hoofdpersoon, en het is aan de speler om het mysterie achter deze eigenaardige ziekte op te lossen en een remedie te vinden voordat Wuchang verloren gaat.

Het verhaal zelf is niet bekroond, maar in tegenstelling tot de cryptische verhalen van FromSoftware, krijgen we deze keer een meer open verhaal, met duidelijke penseelstreken die de richtlijnen schetsen en de verschillende motieven van de personages belichten. Natuurlijk zijn er nog steeds veel subtiele raadsels en tweesnijdende ondertonen die tot bevredigende onthullingen kunnen leiden, maar verwacht niet hetzelfde soort ingewikkelde verhaal als bijvoorbeeld Elden Ring - ten goede of ten kwade.

Qua gameplay leent het echter veel meer van Miyazaki en zijn immens populaire Dark Souls -serie. Afgezien van de voor de hand liggende pijlers die men nu kan verwachten van een zogenaamd Souls avontuur, is het vooral in het omgevingsontwerp dat de beste elementen van de stamvader van het genre zijn gekopieerd. Dezelfde soort ingenieuze en onderling verbonden kaarten die te vinden zijn in Dark Souls 3 en Bloodborne zijn ook hier om te verkennen, en soms voelt het echt alsof je terug bent in Yarnham of Lothric, zij het met een andere esthetiek. Dit kan door sommigen zeker als kritiek worden opgevat, maar aangezien de bovengenoemde avonturen tot de beste game-ervaringen behoren die ik ooit heb gehad, is het meer oprechte lof voor Wuchang: Fallen Feathers dan enige vorm van vernietigende kritiek omdat ik wil imiteren.

Niet alles is echter gekopieerd van de verschillende meesterwerken van FromSoftware; Leenzee weet ook veel van zijn eigen interessante ingrediënten toe te voegen die het basisrecept opfleuren. De gevechten zijn bijvoorbeeld zo'n ding waarbij je wordt aangemoedigd om goed te spelen om beter te presteren. Door te timen wanneer je inkomende aanvallen moet ontwijken of een zwaaiend zwaard moet pareren, word je beloond met iets dat "Skyborn Might" wordt genoemd. Dit is een neveneffect van The Feathering, en als je genoeg punten van deze waarde verzamelt, kun je verschillende speciale aanvallen ontketenen of magische spreuken gebruiken die je kunnen helpen in de meest veeleisende gevechten. Er is geen klassieke "Mana-meter" die je kunt vullen met verschillende gezondheidsdrankjes, zoals in klassieke rollenspellen, maar alleen door jezelf bloot te stellen aan gevaar en met finesse te spelen, kun je de meer geavanceerde manoeuvres van het spel gebruiken. In het begin kan het ongebruikelijk zijn voor een magiegebruiker om bijvoorbeeld actief op zoek te gaan naar risico's in plaats van spreuken uit te spreken vanaf een veilige afstand, maar ik vind het erg leuk hoe je je eigen veiligheid moet opofferen om tijdelijk sterker te worden.

Een ander interessant systeem komt van iets dat simpelweg "waanzin" wordt genoemd. Elke keer dat je sterft, neemt je innerlijke onrust toe, en wanneer de meter de limiet bereikt, moet je je demonen onder ogen zien in de vorm van een spiegelbeeld van je eigen karakter. Al je geld verliezen en dan gedwongen worden om te worstelen met een snelle en dodelijke versie van jezelf om je rijkdom terug te krijgen, is een zenuwslopende ervaring, en als je dacht dat het spel eerder moeilijk was, wordt het er niet gemakkelijker op als je gedwongen wordt je eigen moorddadige waanzin aan te pakken. Deze Madness heeft echter wel zijn voordelen. Hoe meer je jezelf toestaat eraan toe te geven, hoe sterker je wordt in je eigen aanvallen. Natuurlijk loop je tegelijkertijd meer schade op, maar als je vertrouwen hebt in je behendigheid en het vermogen om het indrukken van je knoppen te timen, kun je dit systeem gebruiken om de overhand te krijgen. Je kunt de gemoedsrust van Wuchang ook inruilen voor een aantal aantrekkelijke items, en soms moet je de voordelen van het aangaan van een zwaardere uitdaging afwegen tegen het vullen van je zakken of het vergroten van je eigen gevechtscapaciteiten.

Wuchang: Fallen Feathers is een uitdagend spel, maar het straft spelers niet onnodig. Natuurlijk zijn er hier en daar een paar valkuilen waar je, op klassieke FromSoftware-manier, door de zure appel moet bijten of waar frustratie bijna de overhand krijgt op het plezier van het spelen. Gelukkig wordt dit echter gecompenseerd door spelers in staat te stellen zeer flexibel te zijn in hoe ze hun personage willen opbouwen. Elke keer dat je een level omhoog gaat, kun je een punt aan je ontwikkelingsboom toevoegen, en er zijn specifieke takken op basis van het type wapen dat je wilt gebruiken. Als je bijvoorbeeld meestal je vertrouwde strijdbijl gebruikt, doe je er goed aan om zoveel mogelijk punten toe te voegen aan de ontwikkelingsboom, omdat dit de eigenschappen zijn die de schade zullen vergroten. Als je echter een vijand tegenkomt die een andere aanpak vereist, of gewoon een andere speelstijl wilt verkennen, kun je dat doen zonder gestraft te worden en zonder dat je speciale items nodig hebt. Zelf ben ik binnen dezelfde gamesessie overgestapt van het hanteren van flexibele samoeraizwaarden naar krachtige strijdbijlen, en zodra je een vijand tegenkomt die je te machtig vindt, is het fijn om te kunnen experimenteren zonder urenlang te hoeven grinden om krachtige ervaringspunten te verdienen.

Een Souls -game zou niet compleet zijn zonder een groot aantal uitdagende bazen, en hoewel sommige van de eerdere creaties van de game niet als meesterwerken kunnen worden geclassificeerd, zijn er een paar gevechten in de laatste delen van het avontuur die tot de absolute beste in het genre behoren. Een voorbeeld hiervan kwam in de vorm van een gevecht met een door oorlog verscheurde koningin die magie kon gebruiken en haar benen kon gebruiken als een hard schoppend volbloedpaard. Deze combinatie van gevechtsvaardigheden betekende dat de speler meestal afstand moest houden, en aangezien de vrouwelijke monarch geen haast had en langzaam en majestueus naar het personage van de speler bewoog, leek het gevecht op een American football-wedstrijd. Stel je een paar snelle seconden van intense actie voor, gevolgd door oceanen van tijd waar een spannende strijd van posities zich in slow motion afspeelt. Het was een strijd vol lucht en negatieve ruimte, heel eenvoudig, maar een die je uitdaagde en tevreden achterliet toen je als overwinnaar uit de strijd kwam.

Op het eerste gezicht, zoals eerder vermeld, biedt Wuchang: Fallen Feathers niet veel om zich te onderscheiden van de massa. Het is weer een Soulsborne-avontuur dat het pad volgt dat FromSoftware en talloze opvolgers gedurende bijna twee decennia hebben uitgestippeld. Chinese mythologie en esthetiek zijn ook eerder gebruikt in andere avonturen, en inmiddels is de nieuwigheid er tot op zekere hoogte af geweest. Het is echter in de ware aard van het spel, met controle in je handen en het plezier van het ontdekken in focus, dat Leenzee bereikt wat veel andere Dark Souls imitators niet doen. Het slaagt erin om een soortgelijk soort spelplezier te creëren dat Miyazaki en zijn FromSoftware-team in fasen hebben ontwikkeld, en zelfs als finesse en diepgeworteld meesterschap niet in dezelfde mate aanwezig zijn, is het genoeg om ervoor te zorgen dat je meer wilt spelen, en dan weer een beetje meer.