Wyldheart Preview: Een veelbelovend avontuur voor alle TTRPG-liefhebbers

Als je fan bent van shooters en vooral van EA en DICE's recente poging om Star Wars: Battlefront te rebooten, ben je waarschijnlijk enigszins bekend met de namen Dennis Brännvall en Fia Tjernberg. Deze twee waren cruciaal voor zowel Star Wars: Battlefront als Star Wars: Battlefront II, waarbij Brännvall als creatief directeur van laatstgenoemde spel fungeerde en Tjernberg ook de voormalige studiodirecteur technisch ontwerp bij DICE. De reden dat ik dit benadruk is omdat EA, nadat EA besloot om alles wat met Battlefront te maken heeft te stoppen, althans voorlopig, het duo DICE verliet om hun eigen studio op te richten, Wayfinder Studios, een ontwikkelaar die zojuist het doek heeft opgetrokken voor zijn debuuttitel.

Bekend als Wyldheart is dit spel een wereld van verschil met Battlefront, omdat het grootschalige multiplayer sci-fi oorlogsvoering inruilt voor die van een landelijke RPG-wereld met een inherente focus op coöperatieve gameplay. Stel je in feite voor dat je van Call of Duty naar Baldur's Gate gaat. Dat is het soort sprong waar we het hier over hebben. Ik weet het ook, want onlangs had ik de geweldige kans om een vroeg deel van Wyldheart te proberen, een korte demo die werd geleid door Brännvall en Wayfinder's marketingdirecteur, Erin Bower. Je kunt zelfs een interview zien dat ik met dit paar heb afgenomen, met fragmenten van onze eigen gameplay uit Wyldheart.

Voor wie op zoek is naar een uitgebreidere preview, kunnen we nu al aan die kant beginnen. Het moet gezegd worden dat het deel van Wyldheart dat ik kon testen slechts een fragment was van het bredere spel, dat een blijvende multiplayerwereld en meerdere campagnes van ongeveer 10 uur belooft. Dus het is nauwelijks een vaste voorproefje van hoe het eindproduct eruit zou kunnen zien, ook al ben ik benieuwd naar meer.

Kort gezegd is hetWyldheart hier een coöperatief spel dat sterk geïnspireerd is op TTRPG's en Dungeons & Dragons. Het uitgangspunt draait helemaal om het nemen van basisverhalende ankers en deze vervolgens gebruiken om een eigen verhaal te maken. Je maakt bijvoorbeeld een personage uit drie rassenopties (Freefolk, Mossling, Grimhorn) en bouwt die vervolgens verder uit met gedefinieerde jobs die het precedent zetten voor hoe een personage speelt, en ook door het model aan te passen met verschillende aanpassingselementen om het personage een persoonlijke touch te geven. Vanaf hier kun je vervolgens een wereld binnenladen waar je geleidelijk taken en missies voltooit die verbonden zijn met een groter verhaal. En opnieuw maakt de coöperatieve aard het mogelijk om een speelsessie tot vier gebruikers tegelijk te ondersteunen, maar de persistente wereld, zonder één speler als host, betekent dat veel meer spelers kunnen meedoen door op verschillende momenten in te stappen en het verhaal verder te helpen en op andere manieren te helpen voortgaan. In het persbericht staat dat dit spel het plannen van een spelletjesavond makkelijker dan ooit wil maken, en het is moeilijk om die bewering te betwisten op basis van mijn ervaring tot nu toe.

Hoe dan ook, de daadwerkelijke gameplay, het deel dat ik ervoer omvatte een kerker en daarna een korte uitstapje naar de bredere wereld. Voor de kerker is het grotendeels wat je zou verwachten: je dwaalt door donkere en nauwe gangen, verslaat vijanden, ontwijkt vallen en plundert alles wat je kunt om nuttige middelen te verzamelen en ook enkele geheimen te ontdekken die anders verborgen zijn. De gameplay werkt vanuit een third-person perspectief en heeft een vrij eenvoudig, MMO-achtig gevechtssysteem, waarbij je mêlee-wapens zwaait, aanvallen blokkeert, handmatig ontwijkt en dodelijke slagen ontwijkt, en zelfs kunt overschakelen naar magische of afstandsopties als je de juiste gereedschappen of klassetypes hebt. Met dit in gedachten loop je gestaag door de kerker terwijl je skeletten en kleverige slijmen met zwaarden, hamers en andere wapens verplettert, ervaring opdoet en krachtigere uitrusting vindt die het gevecht makkelijker maakt en je held veel sterker.

Kerkers hebben wel kleine puzzels om op te lossen, die ongetwijfeld complexer en veeleisender zullen worden naarmate het verhaal vordert. Voor deze build was het idee om items in verschillende kleuren te vinden, meestal in de hopen smurrie die van de muren druppelen, en deze vervolgens op de juiste plek te gebruiken om een deur te openen naar een baas met een enorme gezondheidsbalk. Hier komt teamwork en het hebben van een verscheidenheid aan wapens en vaardigheden om de hoek kijken, want de baas die ik tegenkwam met Brännvall en Bowers was bijzonder zwak tegen vuurschade, waardoor het explosieve vat dat Bowers op deze dreiging gooide ongelooflijk effectief bleek en de tegenstander in één snelle actie uitschakelde.

Vanaf hier pakten we de volgende fase van de quest op en gingen we naar de hoofdwereld. Na een korte stop bij een kampvuur om te dineren en uit te rusten tot de ochtend, reisden we naar het dichtstbijzijnde stadje, een knusse verzameling gebouwen met alle voorzieningen die avonturiers maar kunnen wensen. Of het nu een herberg is met een comfortabel bed, een smid om je uitrusting te verbeteren, extra en prachtige huizen die met de hand zijn ingericht, of zelfs de volgende questgever, er is genoeg om je tijd te vullen. Er zijn zelfs geruchten om mee te luisteren die je op spannende avonturen kunnen meenemen en je naar krachtige uitrusting kunnen leiden, ervan uitgaande dat de geruchten kloppen...

Op een heel TTRPG-achtige manier houdt Wyldheart je ook niet in de traditionele zin vast. Het is geen complex spel waar je je hart uit trekt, maar het gevoel van avontuur wordt behouden door een kompas/minimap te verwijderen die je altijd richting geeft en door queststappen open te leggen voor interpretatie in plaats van als handleiding te dienen. Het kan even duren om eraan te wennen voor de oningewijden, maar voor wie vrienden heeft om mee te spelen, zou deze ontwerpkeuze moeten werken om de spanning van avontuur te vergroten en een gevoel van zeggenschap en mysterie te behouden.

Aangezien dit de eerste blik is op Wyldheart en het spel nog in een vroeg stadium van ontwikkeling is, met de zoektocht naar Kickstarter-backers die nu begint, slaan we het over over prestaties en visuals, aangezien deze gebieden ongetwijfeld veel zullen veranderen in de maanden en jaren die volgen. Wat waarschijnlijk steviger zal blijven, is de richting en intentie van het spel achter Wyldheart en hier voel ik me het meest zeker van wat er wordt bedacht. De ontwikkelaars zijn erg gepassioneerd over alles wat met TTRPG's te maken heeft en dat is heel duidelijk te zien in dit spel. Er is karakter en charme, passie en trots, en vaak kunnen we bij debuut indie-games als deze vragen stellen over de ultieme en ambitieuze multiplayer- en technische doelen. Gezien de DICE-achtergrond (plus ander personeel van Embark Studios en Mojang) bij Wayfinder, zou dit geen probleem moeten zijn voor Wyldheart.

Dus een sterke start voor een veelbelovend videospel. We zullen Wyldheart nauwlettend in de gaten houden naarmate het vordert, maar het belangrijkste om vandaag te vermelden is dat het spel op een gegeven moment op pc zal verschijnen.