Comrade Major Nechayev pakt de Secateur, een railgun rechtstreeks uit Doom, en voedt deze met kogels genoeg om een klein leger te bevoorraden. "Nu begint de pret", roept hij uit, en dat is allemaal prima en dandy. Maar aangezien ik het eerste uur van deze tweeënhalf tot drie uur durende DLC heb doorgebracht met me verstoppen in de bosjes, af en toe killer robots in het hoofd slaan met een beslist minder spannend melee-wapen, is het al iets te laat. En dat is misschien wel het grootste probleem met Annihilation Instinct, de eerste van de eerste vier geplande DLC's voor Atomic Heart: het speelt niet altijd naar zijn sterke punten.
De uitbreiding speelt zich af in een nieuw gebied genaamd de Mendeleev Complex, en het plot begint direct na het einde van het hoofdspel met onze protagonist Comrade Major Nechayev, ook bekend als P-3, ontdaan van zijn wapens en zijn vertrouwde bondgenoot Charles, die ons tonnen pseudo-magische vaardigheden gaf om mee te spelen. Na de nogal saaie opening begint het warm te worden wanneer we de wetenschapper Lebedev ontmoeten die ons voorziet van de eerder genoemde Snoeischaar en een nieuw vermogen genaamd Technostasis waarmee we de tijd kunnen bevriezen. In ruil voor deze geschenken geeft Lebedev ons de opdracht om acht unieke BEA-D's te vinden, kubieke robots die op de een of andere manier Nora (de geile wapendispenser AI uit de originele game) in het gezond verstand zullen herstellen en de lockdown zullen opheffen die het wetenschapscomplex en de omliggende gebieden beïnvloedt.
De nieuwe kracht en wapens zijn nodig, want Annihilation Instinct is spijkerhard. Op een gegeven moment, toen ik een groot gebied binnenstapte, werd ik begroet door een Plyusch, een van de moeilijkere vijanden uit het hoofdspel, en mijn hart zonk een beetje. Maar voordat het gevecht echt kon beginnen, begon er een cutscene waarin te zien was hoe het gevaarlijke wezen absoluut aan flarden werd gescheurd door een van de nieuwe vijandelijke types. De game heeft in ieder geval als beleefdheid om je te waarschuwen.
De plot draait om de geile wapendispenser Nora, maar is nogal moeilijk te volgen.
De eerste is een killerpop die een dodelijke dansachtige vechtsport kan uitvoeren en zelfs zijn ledematen kan afscheuren, waardoor zijn centrale lichaam nogal bloot komt te liggen als je erin slaagt zijn handen en voeten te vermijden die rondvliegen als scheermesjes. In eerste instantie zijn deze vijanden taai maar ze zijn niets vergeleken met de BEA-D's. Op zichzelf zijn deze kleine zwevende ballen niet zo gevaarlijk, maar wanneer ze aan elkaar koppelen, werden ze een echte hoofdpijn die, vaker wel dan niet, wordt genezen door ze je hoofd af te hakken.
Gelukkig geven je nieuwe wapens je een vechtkans. De Secateur bevat honderd kogels in een enkel magazijn (en zelfs meer als je het upgradet) en alsof deze vuurkracht nog niet genoeg is, kan hij ook energie gebruiken, een horizontale laser afvuren die door robotachtige vijanden scheurt en absoluut essentieel is voor het scheiden van gekoppelde BEA-D's. En hoewel de Klusha - een soort schop-harpoenhybride - niet zo veelzijdig is, kan hij nog steeds veel schade aanrichten in combinatie met de Technostasis-vaardigheid.
Zoals gezegd is de combat nog zwaarder dan in de hoofdgame, maar helaas voelt het niet altijd even eerlijk aan. Veel gebieden zijn slecht ontworpen met veel obstakels die geen dekking bieden, maar zijn gemakkelijk om vast te komen te zitten wanneer je snel probeert te ontsnappen met je dash-beweging. Ook bleven de vijanden zich opstapelen, en meestal ging ik dood, niet door hun aanvalspatroon niet te lezen of erop te reageren, maar gewoon door te zwermen en tegen een muur of omgevingsobstakel te worden vastgepind. In combinatie met een vrij onbetrouwbaar autosave-systeem blijkt dit nogal frustrerend, en ik moest de moeilijkheidsgraad eigenlijk verlagen, gewoon om ervoor te zorgen dat ik mijn controller niet zou weggooien.
Helaas is combat niet het enige wat ontbreekt in deze DLC. Hoewel het spel zich direct na het einde van het hoofdspel afspeelt, is de kans groot dat je Annihilation Instinct oppakt nadat je Atomic Heart in februari of maart hebt verslagen. Dit maakt het toch al ingewikkelde verhaal moeilijk te volgen, en ik had moeite om er iets van te begrijpen. En, wat nog erger is, de game doet slecht werk door je te herinneren aan de besturing en basismechanica, ondanks dat het geen tijd verspilt om je in de hitte van de dingen te gooien.
Zeg hallo tegen mijn kleine vriend!
Natuurlijk was het belangrijkste verkoopargument van Atomic Heart niet het verhaal op zich, maar eerder de setting. De techno-utopische visie van de Sovjet-Unie werd vakkundig tot leven gewekt, maar helaas speelt dit aspect een veel kleinere rol in Annihilation Instinct. Het door robots geteisterde ondergrondse complex en de omliggende wetlands zijn nog steeds prachtig en bevatten veel goed gemaakte details, maar het voelt veel minder opwindend zonder alle Sovjet-memorabilia die rondslingeren. En hoewel de soundtrack de hectische strijd opnieuw op effectieve wijze begeleidt, raken de klassieke muziek en zware rockdeuntjes niet dezelfde snaar als de melodieën uit het USSR-tijdperk uit het hoofdspel. De game heeft tenminste nog steeds een rare toon, met P-3 die constant wordt lastiggevallen door een pratende eend en de gehandicapte robots die op soms grappige, soms ontuchtige manieren rondstrooien.
Annihilation Instinct liet me met gemengde gevoelens achter. In veel opzichten is de ervaring minder gepolijst dan in de hoofdgame, maar aan de andere kant krijg je wel een behoorlijke hoeveelheid content voor je £ 10 en de DLC biedt een solide opzet voor verdere avonturen in de unieke wereld van Atomic Heart. Als de volgende uitbreidingen lagen aan de gevechten blijven toevoegen en erin slagen om enkele van de ontwerpfrustraties aan te pakken, kan de Season Pass voor Atomic Heart net zo boeiend worden als de oorspronkelijke ervaring.