One Piece-fans hebben een eeuwigheid gewacht op die ene videogame die recht doet aan de buitengewoon populaire Japanse manga. Toegegeven, er zijn interessante avonturen, vertederende verhalen en ensemble-inspanningen geweest die iets beter dan gemiddeld uitpakten, maar niemand heeft ooit een hoogwaardige en definitieve game gemaakt die het leger fans van de franchise echt bevalt, althans niet op de manier waarop Rocksteady's Batman Arkham-serie of Insomniac's Spider-Man in staat was. Vanaf het moment dat we voor het eerst over World Seeker hoorden, dachten we dat we het misschien hadden gevonden, vanwege de sandbox-opzet en het ambitieniveau van Ganbarion. Dus, is dit de klassieke game waar fans op hebben gewacht? Het komt in de buurt, maar nee, dat is het niet.
Op het eerste gezicht lijkt One Piece: World Seeker veelbelovend. De Japanse ontwikkelaar heeft een miniwereld gebouwd in het grote avontuur van Eiichiro Oda. Ze hebben hun eigen eiland, Jail Island, en hun eigen personages gemaakt om een verhaal te vertellen dat in elke saga zou kunnen passen. Ganbarion heeft het uitgangspunt onder de knie en de open wereld past heel goed bij de hoofdpersoon, Monkey D. Luffy, en zijn vaardigheden (zijn kracht rekt zijn lichaam uit als kauwgom). De rest van de bemanning is echter gedegradeerd naar secundaire rollen. Deze beslissing kan fans in eerste instantie boos maken, omdat de meesten van hen dol zijn op de personages en het heeft invloed op de variatie, maar het is logisch in termen van hoe ze in de wereld passen.
Jail Island is een geweldige zandbak. Het heeft alles wat je nodig hebt; dorpen, steden, havens, stranden, bases, bergen, weiden, een mijn, een meer... Alles is in principe vanaf het begin open en je kunt overal komen als een 'roketto'. De kaartgrootte is optimaal in die zin dat hij niet te groot is, en hij is ontworpen met verticaliteit in het achterhoofd, zodat je kunt rondspringen en klimmen. Rondlopen met de Gomu Gomu no Rocket is leuk, een beetje alsof je door de stad slingert met de webben van Spider-Man in het geweldige avontuur van vorig jaar.
World Seeker biedt geen voertuigen of andere vervoermiddelen aan, maar de studio heeft een snelle reismodus tussen bezienswaardigheden opgenomen, wat goed werkt voor degenen die geen tijd willen verspillen aan rondrennen. Je zult echter rond willen kijken naar alle schatkisten en materialen die overal verspreid liggen. Natuurlijk moet je onderweg ook wat piraten in elkaar slaan.
Jail Island heeft veel dingen, behalve één basisding: NPC-variëteit. Ganbarion heeft slechts een paar modellen per factie toegevoegd en deze worden constant herhaald in gesprekken, op straat en tijdens gevechten. Het ontwerp en de definitie van al deze NPC's zijn geweldig en passen bij de One Piece-stijl, maar we hoopten op meer (of in ieder geval iets om de straten op te fleuren en dingen interessanter te maken). Dit is echter een veel groter probleem in gevechten, omdat er slechts zes verschillende gemeenschappelijke vijanden per factie zijn en we dus niet veel nieuwe tactieken in de praktijk kunnen brengen.
One Piece: World Seeker is nog erger als je de dingen te serieus neemt, en het zal de vergelijkingen met de nieuwste grote sandbox-titels niet waarmaken. Als je ronddwaalt, krijg je het gevoel van spannende ontdekkingen, als een kleinschalige The Legend of Zelda: Breath of the Wild, maar de glans verdwijnt zodra je een aantal missies hebt voltooid. Er is veel inhoud gekoppeld aan de primaire en secundaire doelen, en de missies die de plot bepalen, worden aangeboden in goed ontworpen blokken (hoewel het vermeldenswaard is hoe de game het verhaal laat werken zonder lineair te hoeven zijn).
Ondertussen zijn er andere secundaire taken die je kunt kiezen om te doen, maar deze zijn vrijwel verplicht als je alle vaardigheidspunten wilt krijgen die je nodig hebt en als Luffy kan evolueren. Het is je typische in-game bezigheid en hoewel de studio probeerde dingen te veranderen met een aantal snelle verzamel- en aflevermissies, worden de gevechtsmissies minder interessant vanwege het vechtsysteem. Garbarion heeft zich ook niet beziggehouden met de Observation Haki of stealth; We verwachtten meer innovatie met betrekking tot het ontwerp van missies, en aan het eind van de dag waren we teleurgesteld over wat hierin was opgenomen.
De verhaallijn van de game maakt de missies een beetje draaglijker; Het bevat een beetje drama, met intriges, gevechten en externe partijen die gebeurtenissen in hun voordeel proberen uit te buiten. Deze spin-off brengt een aantal bekende piraten terug (Shichibukai, Marine's Admirals) en voegt ook nieuwe, lokale personages toe. Luffy's persoonlijkheid verschilt veel van zijn nieuwe metgezel, Jeane, die altijd meteen met de deur in huis valt. Bovendien is haar ontwerp het zwakste van het spel. Zoals altijd is het jammer dat ze niet genoeg budget hadden voor een volledige dub; De anime-cast is compleet, maar ze hebben slechts een paar sequenties en enkele algemene regels ingesproken. Als ze wilden dat dit het geweldige One Piece-spel zou zijn dat we eerder noemden, had het meer nodig.
Zoals we al hebben vermeld, is het gevecht het ergste deel. Door Luffy als enige hoofdpersoon te hebben, heeft de studio een dieper systeem kunnen creëren, omdat het profiteert van de ontwikkeling van het personage. Je moet moves, upgrades, Haki-vaardigheden, afmakers, extra tactieken ontgrendelen... Nogmaals, het ontwerp is in theorie oké, maar in de praktijk werkt het niet helemaal. Alle gevechten voelen hetzelfde aan vanwege het eerder genoemde gebrek aan vijanden en bewegingen. Je kunt verwachten dat je je tijd besteedt aan het verpletteren van vijanden of het ontwijken en blokkeren van hun slagen om snel een tegenaanval uit te voeren. Pas op, als je op gemiddelde moeilijkheidsgraad speelt, wordt het ingewikkeld als je het tweede blok passeert, en je kunt gemakkelijk sterven.
Dat is het andere probleem: doodgaan en opnieuw beginnen. Meestal zijn de laadtijden voor PS4 tussen de 30 en 45 seconden, wat irritant kan zijn tijdens een gevecht tegen een admiraal. De laadtijden doen ons ook heroverwegen wanneer we snel reizen willen gebruiken, hoewel het handig is bij het voltooien van missies. Laadtijden kunnen echter de moeite waard zijn als je een prachtige open wereld hebt, en deze kleurrijke omgeving knalt met fel geel, groen en sterk rood. De cel-shading is ook fantastisch en de animaties zijn perfect overdreven. De soundtrack is opvallend, hoewel misschien minder episch dan verwacht, maar het werkt. Er is nogal wat pop-in, de stabiliteit van de framerate lijdt er soms onder, en het maakt gebruik van mist om gebieden te bedekken terwijl ze worden geladen, maar dit heeft geen invloed op het verder geweldige ontwerp.
Uiteindelijk hoopten we dat deze kleurrijke wereld beter benut zou worden. We komen van One Piece: Unlimited World Red, wat ons meer saaie actie gaf, maar een betere verhaallijn en meer personages. De verschuiving naar het open wereldformaat heeft goed uitgepakt en het is de titel die de serie visueel het beste vertegenwoordigt. Desalniettemin had het een beter vechtsysteem nodig om spelers te stimuleren om de missies net zo vaak aan te pakken als ze over de wereld willen zwerven. Anime-fans zullen ongetwijfeld genieten van World Seeker, maar helaas is het niet de klassieke videogame-representatie van One Piece waar fans nog steeds op wachten.