Ik was een kind in de jaren 90, dus een van de eerste synoniemen van videogames voor mij waren avonturenspellen. Hier zou ik de goedheid en geweldige nachten kunnen opsommen van het pijnigen van mijn hersens met de gouden eeuw van LucasArts, Sierra Online of Revolution Software. Personages zoals de gepixelde Indiana Jones uit The Fate of Atlantis (en die uit The Last Crusade!), de nu zo actuele voor die huidige en toekomstige remakes met Paul Stobbart en Nicole Collard uit Broken Sword en, natuurlijk, de meest belachelijke en beminnelijke piraat in de geschiedenis van het medium in zijn zoektocht naar Monkey Island, Scheerkwast Threepwood. En hoewel al deze personages de laatste tijd min of meer zijn teruggekeerd naar het genre (Indiana Jones volledig betrokken bij actie-avontuur), ontbreekt een comeback nog steeds in mijn geheugen. De magische aanraking van Simon de Tovenaar ontbrak.
Adventure Soft gaf ons in 1993 een heerlijk komisch verhaal over een luie en nogal vrolijke tiener genaamd Simon die, zoals het lot het wil, in de kelder van zijn huis een boekdeel vindt dat een boek met spreuken blijkt te zijn, dat hem naar een fantasieland transporteert. Simon zal dan moeten leren magie te gebruiken om terug te keren naar zijn wereld en daarbij de magische wereld te redden uit de klauwen van de tovenaar Sordid, die op het punt staat het over te nemen. Het beste van dat verhaal van 32 (!!) jaar geleden is dat Simon the Sorcerer niet alleen met succes het beste van de humor van bekendere avonturenspellen zoals de hierboven genoemde verweeft, maar ook gebruik maakte van de fantastische ader om duizend-en-een verwijzingen te maken naar de popcultuur en alle literatuur en stijlfiguren van het fantasygenre. Simon de tovenaar was heel speciaal voor mij, het is een van de weinige verhalen uit die tijd die ik me kan herinneren, samen met de meeste puzzels en tussenstappen om verder te komen. Je kunt je mijn vreugde voorstellen toen ik erachter kwam dat het personage zoveel jaren later terugkeerde (hij deed dat eigenlijk in verschillende sequels, geen van hen bijzonder gedenkwaardig) in Simon the Sorcerer Origins, en dus sprong ik zonder aarzelen door het magische portaal op mijn Nintendo Switch 2.
Het eerste dat opvalt aan dit nieuwe deel is natuurlijk de vernieuwde setting, omgeving en karakterontwerp. Simon is hier een paar jaar jonger dan in het originele avontuur, en deze cartoonachtige look botst nogal met het imago van het personage, meer in de trant van een ondeugende, rebelse snotaap dan een ietwat verwaande, wereldvermoeide tiener. Fasen, denk ik. Ik hou echter van de achtergrondstreken en de moderne geanimeerde sequenties, die hier veel overvloediger zijn.
De nasynchronisatie is een punt waar ik veel over heb nagedacht, omdat er bepaalde uitvoeringen zijn die echt goed zijn, zoals die van Simon, en andere van ondersteunende personages (zelfs prominente, zoals Calypso) die veel vlakker klinken en niet synchroon lopen met de scène. Het script is nog steeds goed (daar kom ik nu op terug), maar het is alsof ze zijn opgenomen zonder al te veel aanwijzingen over de situaties van de personages, en in dit specifieke avonturenspel, waar het animatie-aspect is verzorgd en gevoed met zoveel extra scènes, verliest het een beetje magie.
Maar zelfs met enkele beperkingen en andere niet zo lichtpuntjes, is het fijn om de mentale uitdaging van een goed avonturenspel weer te voelen. De puzzels zijn duivels leuk en als je nieuw bent in dit soort spellen, kun je met sommige ervan worstelen. Meestal, als je vast komt te zitten op een, kun je door je inventaris gaan en nog een paar combinaties van items proberen, en tussen dat en ronddwalen om met wat NPC's te praten of wat extra items te zoeken, zul je zeker de oplossing vinden, maar het zal altijd vereisen dat je in "de zone" van het spel komt: Die magische plek waar je wordt meegesleurd in de sfeer van het spel en zijn universum, waar een tentakel (waar komt het in godsnaam vandaan?) wordt gebruikt om een instant lijmpot te deblokkeren, enzovoort, enzovoort.
En natuurlijk konden de referenties niet ontbreken. Het goede aan het uitbrengen van een Simon the Sorcerer-game in 2025 is dat er vele jaren zijn verstreken sinds de laatste game, en dat betekent tonnen nieuwe knipogen naar de spelers. Van verwijzingen en personages uit andere delen van de serie tot knipoogjes naar HP Lovecraft, Game of Thrones, Lord of the Rings, Dungeons and Dragons, Monty Python, de lijst gaat door tot in het oneindige... eerlijk gezegd denk ik dat ik een tweede spel zou maken om de beste ervan te onthouden.
Maar alleen omdat het een avontuur is dat klassiekers uit de jaren 90 oproept, is geen excuus om bepaalde concessies aan de kwaliteit van leven die we in de loop der jaren hebben opgedaan, niet te doen. Een functie om het verzamelen van items snel vooruit te spoelen of te versnellen zou geweldig zijn, en hoewel Simon een beetje kan rondrennen door op de A / cirkel / B-knop te drukken, afhankelijk van of je met een Switch 2 / PlayStation / Xbox-controller speelt, zou een optie om direct een dialoog op te roepen hem prima hebben gepast. Ik denk ook dat het vereenvoudigen van de acties met elk interactief object het oppervlakkiger maakt. Nu klikt Simon direct op het betreffende object en de vereiste actie gebeurt zonder verder oponthoud. Die tussenstap van het kiezen wat je precies moest doen was soms ook een puzzel, Adventure zacht...
Al met al is het voor mij heel gemakkelijk om Simon the Sorcerer Origins aan te bevelen aan alle fans van avonturenspellen en natuurlijk deze serie in het bijzonder. Het verhaal, de humor en de puzzels doen zijn naam eer aan, en hoewel ik bepaalde tekortkomingen in het eindproduct mis, zal het je een paar uur plezier en nostalgie bezorgen.
