Men zegt dat een korte, beknopte naam een kracht is; Er zit een bepaald gewicht aan, zie je. Ik denk aan spellen zoals Doom of Heretic, of Ignition. Dit zijn titels die direct een bepaald thema of sfeer oproepen. In het shoot-'em-up-genre daarentegen zijn de namen vaak onbegrijpelijk of ronduit onsamenhangend. Vaak briljante games, maar wie kiest er nu echt voor om zijn spel Drainus te noemen - vrijwillig?! ZPF volgt deze trotse naamgevingstraditie van wartaal en is een echt goed gemaakte en gezellige retro-achtige space shooter van de ontwikkelaars die ons eerder - eh - Super XYX...
ZPF is het resultaat van een succesvol Kickstarter-project en is daarom beschikbaar op Mega Drive-cartridge, hoewel het ook in modernere formaten beschikbaar is. Onze Sega-liefhebbende editor Jonas is eigenlijk de trotse eigenaar van de prachtige Mega Drive-editie, maar ik moest het doen met Steam. Wat we krijgen zijn een handvol levels met verschillende thema's, zoals een futuristische stedelijke setting, een weelderig en betoverd bos, en een middeleeuws kasteel. Als er een verhaal op de achtergrond is, heb ik het volledig gemist, maar wat moeilijker te missen is, zijn alle visuele traktaties die het spel royaal verspreidt. We hebben het over werkelijk prachtige 16-bit pixels die het scherm vullen in een waterval van kleuren. Het kleurenpalet is levendig, schreeuwerig en heel typisch jaren 90, en ik zou het niet anders willen.
Wat het spel mist aan samenhangend thema, maakt het tien keer zo goed door pure creativiteit, want de levels voelen volledig uniek aan en hebben hun eigen visuele identiteit. Een probleem dat vaak gepaard gaat met meer gedetailleerde 16-bit graphics, is echter dat duidelijkheid en leesbaarheid wat onduidelijk worden. Er is simpelweg zoveel visuele rommel tegelijk op het scherm dat vijandelijk vuur soms verloren gaat in de parallax-scrollende achtergronden en je sterft – soms op frustrerende manieren. Visuele helderheid is iets wat ik erg waardeer in mijn shoot 'em ups, en je raakt er nooit helemaal aan gewend, ook al wordt het makkelijker naarmate je meer tijd met het spel doorbrengt.
Er zijn drie verschillende schepen om uit te kiezen, en minstens twee daarvan volgen het patroon van wijd vuren of op een meer gerichte en krachtige manier. De derde variant is gericht op gevechten van dichtbij en biedt een totaal andere speelstijl. Hier moet je dicht bij de vijanden komen om ze te raken, wat natuurlijk riskant is maar ook erg lonend als je het eenmaal onder de knie hebt. Elk schip heeft ook een speciale bomaanval. Persoonlijk vond ik het schip met de spread shots het beste bij mij, terwijl ik nooit helemaal grip kreeg op het meer melee-gerichte schip.
Zoals de meeste shoot 'em ups kan ZPF in ongeveer een uur worden voltooid. Maar de herspeelbaarheid is hoog, want elk level heeft verborgen geheimen en om het definitieve einde te bereiken, moet je ze allemaal vinden! Het geld dat je verdient door vijanden te benadrukken kan ook tussen levels door worden besteed. Een leuke toevoeging, waarbij je je schip krachtiger kunt maken, aanwijzingen over geheimen kunt krijgen, of simpelweg je scorevermenigvuldiger kunt verhogen om bovenaan de highscorelijst te komen.
Dus, samengevat, waar laat dit ons allemaal? Nou, ZPF is zeker een shoot 'em up die het waard is om beter te bekijken. Technisch gezien is het erg indrukwekkend, en als het tijdens de hoogtijdagen van de console op de Mega Drive was uitgebracht, hadden we het waarschijnlijk in één adem genoemd met klassiekers als Galenancer, Thunder Force en Truxton. Het doet de meeste dingen goed en schiet eigenlijk alleen tekort omdat er soms iets te veel tegelijk op het scherm gebeurt, en dat de wild gevarieerde omgevingen van het spel het niet echt een gevoel van samenhang geven. Maar met het bevredigende upgradesysteem en een zeer aanpasbaar moeilijkheidsniveau is het een must-have voor elke shoot 'em up-fanatiker.
