Net geen jaar geleden gaf Gamereactor het spel een zeer zeldzame 10, waarbij Jakob Hansen The Drifter een klinkende aanbeveling gaf. Destijds was het spel alleen beschikbaar op PC, wat heel natuurlijk leek gezien de beperkte middelen van ontwikkelaar Powerhoof, en het feit dat het klassieke point-and-click genre zich daar meestal thuis voelt.
Maar nu is The Drifter beschikbaar op de Switch, wat meer "vuile casuals" zoals ikzelf de kans geeft om zelf te zien of Jakob in september '25 helemaal naast de plank zat. Dat gezegd hebbende, zou ik je over het algemeen aanraden zijn uitstekende recensie te lezen voor een objectiever beeld van waar The Drifter eigenlijk over gaat.
Laat me beginnen met te zeggen dat als je enige bedenkingen hebt, of zelfs maar scepsis, hebt over point-and-click games, je toch The Drifter moet bekijken. Dat kan ik met zekerheid zeggen, want dit is waarschijnlijk het eerste echte point-and-click spel (andere spellen die ik heb gespeeld bevatten natuurlijk elementen uit dit genre) dat ik heb voltooid. Maar ondanks dat heb ik van elk moment genoten dat ik het speelde.
The Drifter begint wat eendimensionaal aan, en misschien zelfs een beetje saai, maar ontwikkelt zich snel tot een spannend, dynamisch en samenhangend verhaal dat elementen van sciencefiction, thriller en zelfs hier en daar wat horror-elementen mengt. In combinatie met een eenvoudige maar effectieve grafische stijl en fantastische stemacteerprestaties levert dit een bijzonder origineel en innovatief verhaal op dat me van begin tot eind geboeid hield.
In klassieke point-and-click-stijl (zo is mij verteld) zijn er objecten te vinden, die verzameld, gebruikt en gecombineerd kunnen worden als een soort sleutel tot de structurele "deuren" van het verhaal, maar hoewel er een paar oplossingen zijn die het logische denken van de speler lijken op te rekken, ga je van het ene "aha"-moment naar het andere op een gestroomlijnde manier. Ik was zelden gefrustreerd, en veel vaker werd ik gewoon grondig vermaakt.
Deze versie is echter niet zonder eigenaardigheden. Ik heb het hier niet over de visuals of prestaties, maar eerder over de manier waarop Powerhoof en het team de functionaliteit van de muis hebben aangepast aan de controller. In plaats van "klikken" heb je een cirkelvormige "draaiknop" die wordt geactiveerd door een van de analoge sticks aan te raken. Dit markeert interactieve objecten rondom het personage, die vervolgens geselecteerd kunnen worden. Het klinkt intuïtief genoeg, en het kan zijn dat er gewoon geen volledig naadloze manier is om de functionaliteit van de muis te repliceren, maar ik vond het meestal nogal onhandig te bedienen.
Er zijn ook andere kleine ergernissen, zoals het feit dat de items die je bij je draagt niet gekleurd zijn, maar allemaal grijsachtig en gepixeld, waardoor het moeilijker wordt om de items die je wilt gebruiken of combineren te herkennen via het kleine draaischijfmenu. Bovendien kan het verkennen en experimenteren wat onhandig aanvoelen als je alles met je handen moet aanraken, om vervolgens elk item in je inventaris één voor één uit te proberen.
Dat gezegd hebbende, verbleken deze interfaceproblemen al snel in het niet bij de overweldigende sterke punten van The Drifter. Fantastisch verhaal, solide tempo, eigenzinnige personages en een flinke dosis zelfreferentiële humor maken deze ervaring zeer aanbevolen, ook al weet de Switch 2-versie niet helemaal de naadloze interactie te recreëren waar pc-spelers van genoten moeten hebben.