Aces of Thunder (PS VR2)

Gaijin Entertainment, een langlopende oorlogssimulatiestudio, is al geruime tijd bezig met Aces of Thunder. De vroege beelden en screenshots zagen er veelbelovend uit, vooral als je het eerdere werk van het team kent, zoals IL-2 Sturmovik (2009) en War Thunder (2013). Nu is het wachten eindelijk voorbij. Ik zette mijn VR-headset op en vertrok in wat oude warbirds richting de Fields of Glory.

Aces of Thunder verspilt je tijd niet met onnodige intro-sequenties. Na de ontwikkelaarslogo's word je direct op een zonnig vliegveld gedropt voor een prachtig vliegtuig. Je krijgt een logboek met een selectie missies, variërend van lucht-luchtgevechten en bombardementsvluchten tot navigatievluchten en overlevingsscenario's in verschillende vliegtuigen. Zodra je er één hebt gekozen, ben je meteen in de cockpit, waar je online vecht tegen AI-tegenstanders of menselijke piloten.

Maar de introducties overslaan betekent ook dat je de tutorials overslaat. Missiebriefings vermelden de stappen die nodig zijn voor succes, zoals "vlieg naar het treinstation en bombardeer alle treinen", maar zonder kaart vereist zelfs het vinden van de juiste stad vanuit de lucht veel samenknijpen en geluk, laat staan het station zelf spotten. En dat is nog voordat je de uitdaging bedenkt om een 80 jaar oude jager te besturen zonder enige begeleiding.

Ik heb niets tegen realistische simulatoren, maar Aces of Thunder zet zich daar ook niet volledig in. Er is geen instructie over hoe je de gedetailleerde cockpit bedient, maar de meeste knoppen en schakelaars zijn gewoon statische decoraties. Sommige hendels kunnen worden vastgegrepen, maar eraan trekken doet niets, zelfs niet als het spel hint naar acties zoals het intrekken van het landingsgestel. Een groot deel van je eerste sessie besteed je aan het raden wat werkt en wat niet, wat onmiskenbaar het plezier wegneemt.

Vliegen zelf draait om de basis: sturen, gas geven en schieten. Je kunt het vliegtuig realistisch besturen met de Sense-controllers, stuntelend in de cockpit met virtuele handen, of overschakelen naar de DualSense voor een meer arcade-achtige sfeer. De kernfuncties blijven hetzelfde, hoewel het vreemd genoeg nog steeds vereist dat bij het navigeren door menu's met de DualSense de Sense-controllers nodig zijn. Het stinkt naar gehaaste productie en gebrek aan testen, en in de praktijk is het onhandig en frustrerend.

Het vluchtmodel voelt overtuigend realistisch aan, hoewel het nog steeds mijlenver verwijderd is van de authenticiteit van Microsoft Flight Simulator. Er is geen force feedback via de motoren van de Sense-controllers, wat jammer is, maar de vliegtuigen reageren direct en geloofwaardig op je inputs. De uitkomst van gevechten hangt sterk af van je vliegvaardigheden. Met de realistische vliegtuigmodellering wordt de sfeer prachtig opgevoerd terwijl je door luchtgevechten slingert, kogels langs het luifel ziet fluiten terwijl vijandelijke vliegtuigen in de verte ontploffen.

De wereld van Aces of Thunder is aangenaam rijk en gedetailleerd. De zichtafstand is groot genoeg om bomen, gebouwen en terrein ver vooruit te tonen. Van dichtbij worden VR-beperkingen zichtbaar in zachtere texturen en eenvoudigere modellen, maar de wereld voelt nog steeds levendig en stijlvol vormgegeven. De vliegtuigen zijn met indrukwekkende precisie gemodelleerd, van binnen en buiten, en een deel van de charme is simpelweg het verkennen van de grote verscheidenheid aan vintage oorlogsmachines. De prestaties op de PlayStation 5 zijn soepel, met minimale laadtijden. Toch kan vluchten op lage hoogte ondanks de stabiele framerate gemakkelijk VR-misselijkheid veroorzaken als bomen en terrein voorbij razen, dus gevoelige magen willen misschien een papieren zak meenemen.

Het audiodesign is overtuigend opgebouwd. Motoren brullen met oorverdovende authenticiteit, elk vliegtuig met zijn eigen karakter. De mitrailleurs dreunen met een bevredigend gewicht en brengen de intensiteit van het gevecht over. Omgevingsgeluiden, van de wind die voorbij raast tot het gekraak en gerammel van het vliegtuig, maken de illusie compleet van vliegende oorlogsvogels van decennia oud. Ik kan me niet herinneren dat ik muziek heb gehoord, of in ieder geval niets dat me is bijgebleven.

Aces of Thunder bevindt zich ergens tussen een professionele vluchtsimulator en een casual dogfight-game, waardoor fans van beide kampen enigszins ontevreden achterblijven. De uitgeklede aanpak, zonder externe hulpmiddelen of tutorials, dwingt je om de kneepjes van het vak te leren in totale duisternis terwijl je onder vuur bent. Dit verhoogt de drempel om in te stappen en vermindert de aantrekkingskracht voor spelers die gewend zijn aan lichtere vluchtervaringen. Aan de andere kant, met slechts een fractie van de functionele schakelaars in de cockpit, zullen hardcore simfans waarschijnlijk hun neus weer opzetten voor Microsoft Flight Simulator. Toch zorgt de combinatie van vloeiende graphics, gedetailleerde modellering en authentieke audio ervoor dat luchtgevechten electriserend aanvoelen, de wind huilt in je oren terwijl je wapens gaten slaan in vijandelijke jagers onder een heldere hemel. Ervaringen als deze zijn zeldzaam genoeg dat het de moeite waard is om in de cockpit te klimmen, zolang je maag de turbulentie aankan.