Assassin's Creed Shadows: Klauwen van Awaji

Voor mij is een substantiële DLC vaak een perfecte gelegenheid om een ervaring opnieuw te beleven. Ik voelde me behoorlijk verzadigd met de avonturen van Naoe en Yasuke nadat ik bijna 80 uur met hen had doorgebracht - een paar dagen voordat de uitbreiding werd uitgebracht, nam ik een drie uur durende sessie om enkele zijmissies 'op te ruimen' en een paar plaatsen te verkennen die ik nog niet had bezocht. Maar ondanks dit was ik nog steeds erg enthousiast over het vervolg. De dag voor de release nam ik een pauze voordat ik meteen in een ervaring sprong die uiteindelijk kan worden omschreven als meer van hetzelfde.

Voor degenen die het avontuur nog niet hebben voltooid en de aftiteling niet hebben zien rollen, wil ik je waarschuwen voor enkele kleine spoilers. Dus als je van plan bent om het einde van Assassin's Creed Shadow mee te maken, houd er dan rekening mee dat dit hieronder wordt behandeld.

Als Claws of Awaji begint, heeft onze ninja een veelbelovende aanwijzing over haar vermiste moeder. Haar reis brengt haar naar Awaji - een eiland net ten zuidwesten van de hoofdkaart. Voordat Ubisoft daar aankomt, maakt Ubisoft de ervaring echter pittiger met een achtergrondverhaal dat speelt als een side-scrolling actiespel. Het is een mooie, zij het heel korte, toets waarvan ik wou dat de uitbreiding er meer van had kunnen hebben. Want als onze helden eenmaal in Awaji aankomen, zijn er niet veel verrassingen. Natuurlijk, het is gekruid met een paar eigenzinnige dingen, zoals een ander baasgevecht en enkele andere elementen. Maar er is niets dat direct schokt of de expansie tot iets maakt dat aanzienlijk verschilt van wat eerder is gebeurd.

In veel opzichten is het grote nieuws Awaji. Het is geen enorm gebied in termen van oppervlakte, maar het is een erg mooie en vermakelijke plek om te verkennen. Als het verkennen van deze open werelden je grootste plezier is, staat je meer dan tien uur aan inhoud en een goed ontworpen omgeving te wachten om van te genieten. Awaji biedt vrijwel dezelfde omgevingen als het grotere vasteland. Maar omdat het zich in zo'n geconcentreerd gebied bevindt, valt de variëteit veel meer op. Het is een beetje alsof alle omgevingen die over een groter gebied waren verspreid, in een kleiner gebied zijn geplaatst - wat erg goed werkt.

Een andere noviteit is het wapen dat Naoe in handen krijgt. De staf maakt een ander soort gevechten mogelijk en is een beetje complex met verschillende soorten aanvallen. Hoewel de gevechten zelf niet radicaal anders zijn, zorgt de toevoeging van een nieuw element aan het vechtsysteem voor een andere welkome variatie.

Dus, wat vind ik op het gebied van entertainment over deze voortdurende ervaring? Omdat het meer van hetzelfde is, is het niet zo dat het erger of beter wordt. Ik vind het leuk dat het verhaal een natuurlijk vervolg krijgt. Ik hou van de nieuwe omgeving. Maar bovenal vind ik het leuk dat de game nog steeds zo visueel uitnodigend is dat de ervaring meeslepend wordt, grotendeels omdat ik er niet over uit kan hoe prachtig dit grafisch is. Seizoenen veranderen, net als in het hoofdspel, en de omgevingen nodigen uit tot veel geweldige uitzichten en verkenning die nooit saai wordt, alleen maar omdat het zo mooi is.

Er is echter één opvallend ding in deze uitbreiding waarvan ik denk dat het niet echt werkt. Als iemand het hoofdspel een beetje leeg vond van actie vóór de uitbreiding, zijn er deze keer veel meer ontmoetingen met vijanden. Onze helden worden gewoon constant achtervolgd en een ogenschijnlijk onschuldig personage langs de kant van de weg wil je misschien vermoorden. Er zijn overal invallen en wanneer je je verkenners gebruikt om de volgende missie te vinden, bestaat het risico dat er in dat gebied meer wordt gevochten. Het wordt gewoon een groot contrast met de vredige verkenning die eerder bestond. Nu kun je amper honderd meter rennen voordat iemand je ziet en wil vechten.

Ik begrijp absoluut het concept van het vullen van het spel met meer actie. Maar het werkt om een aantal redenen niet. Ten eerste resulteert een gevecht meestal in het verschijnen van meerdere bewakers en ten tweede vindt het gevecht plaats op plaatsen die niet helemaal goed voelen. Midden in een ogenschijnlijk vredig dorp, op weg naar het kleine huis dat ik als uitvalsbasis heb, zag iemand me en wilde vechten. Dit eindigde ermee dat ik het moest opnemen tegen een dozijn vijanden in het safe-house, waar ik altijd rust vond in het hoofdspel. Het is ook een beetje grappig dat de computergestuurde personages die aan mijn kant staan vaak gewoon stilstaan als er pure chaos om hen heen is.

De frequentie van deze willekeurige ontmoetingen is veel te hoog. Het wordt een beetje vermoeiend om keer op keer weg te moeten rennen als je niet kunt vechten. Omdat de aanslagen ook bedoeld zijn om je te verrassen, weet je niet of een gewone stadsbewoner of koopman langs de kant van de weg is wat het op het eerste gezicht lijkt te zijn. Dit had natuurlijk voor spannende en verrassende ontmoetingen kunnen zorgen, maar die gebeuren zo enorm dat het uiteindelijk alleen maar vervelend wordt.

Uiteindelijk had ik ook graag een veel geconcentreerder vervolg van het verhaal gezien. Want na het veelbelovende begin komt het in precies hetzelfde sjabloon terecht als het hoofdspel deed toen het volledig openging. Er was echter veel meer aan de hand dan dat. Als er een veelbelovende basis is voor een doorlopend spannend verhaal, had die goed aangescherpt kunnen worden. Nu duurt het nog maar een paar uur voordat het ontwerp van de missies precies hetzelfde is als voor vertrek naar het eiland.

Dit resulteert dus vooral in nieuwe doelen die gedood moeten worden, waardoor precies hetzelfde missieontwerp ontstaat als voorheen. Hoewel het verhaal, net als de setting, zich op een meer geconcentreerde manier voortbeweegt, is het nog steeds een herhaling van het hele concept. Het is dan vooral wat mijn beoordeling een tandje lager sleept. Het zou gewoon leuker zijn geweest als het verhaal veel compacter was geweest, een paar wendingen had durven nemen en nog een paar verrassingen had geboden. In plaats van, zoals nu, gewoon iets te zijn dat echt de afsluiting had kunnen en misschien wel moeten zijn van het avontuur dat ik al had voltooid.