D-topia

Er valt iets te zeggen over een videogame dat je niet makkelijk in een zin of twee kunt omschrijven. Het kan vaak een zwakte zijn van AAA en grote series dat je niet per se een spel hoeft te spelen om te weten waar het over gaat, maar dat is verre van het geval voor ontwikkelaar Marumittu Games en hun project D-topia.

Wat we met deze titel hebben, is een combinatie van een levenssimulatie, puzzelspel en avonturenspel, een project waarbij het doel is om te bestaan in een utopische faciliteit die wordt samengesteld door een kunstmatige intelligentie, met de speler als Facilitator, een individu wiens doel is de bewoners tevreden te houden en de faciliteit probleemloos te laten draaien. In feite neem je de rol van monteur op je die wordt gecombineerd met een HR-vertegenwoordiger, en moet je de faciliteit verkennen, omgaan met de zorgen van burgers, schade repareren, terwijl je je aan de regels houdt, ze overtreedt indien nodig, en tegelijkertijd je dagelijkse taak voldoet.

Ja, het is een wat vreemde combinatie, maar omdat elk element van D-topia eigenlijk in een vrij rudimentaire staat wordt aangeboden, vult het het grotere geheel aan en zorgt het voor een aangename en charmante ervaring. Er zijn personages met wie je wilt praten, ingenieuze en eenvoudige puzzels die je wilt oplossen, verzamelobjecten om te jagen, en een dagelijkse routine die kortere speelsessies benadrukt, waardoor je gemakkelijk kunt in- en uitloggen. Oh, en laten we niet vergeten hoe je je stempel op het verhaal kunt drukken door keuzes te maken via een specifiek vertakkingssysteem, zodat je gebeurtenissen en een einde krijgt dat wat persoonlijker aanvoelt.

Maar goed, laten we ons richten op enkele gebieden die extra diepgang krijgen, te beginnen met het verhaal. Het is eenvoudig maar effectief. Wat Marumittu heeft bedacht zal de dialogen niet verbazen, maar er wordt elke dag een onderliggende premisse onderzocht die verband houdt met de faciliteit als geheel en hoe de menselijke bewoners leven naar de grillen van de curator-AI die is ontworpen om te zorgen dat bewoners altijd gelukkig zijn. Op papier klinkt het als een fantastische deal om in te wonen D-topia, maar dan leer je over de meer niche regelgeving, en hoe bewoners die de strenge regels overtreden elders worden 'gerehabiliteerd'... Het punt is dat, naarmate het verhaal zich ontvouwt, je het gevoel krijgt dat er iets op de loer ligt in het water van D-topia, als je wilt, dat deze onfeilbare faciliteit niet zo gelukkig en foutloos is als ze beweert, en dat het tot op de bodem uitzoeken hiervan een belangrijke en vermakelijke verhaallijn wordt om te volgen.

Vervolgens bouwen we op dit punt voort en hebben we de keuzes en hoe deze meespelen in de bredere vergelijking. Het vertakkingssysteem en de keuzes zijn niet gebruikelijk; ze worden alleen aangeboden tijdens 'Brain Meeting'-segmenten waar je terugkijkt op eerder verzamelde informatie om tot een duidelijk antwoord en beslissing te komen. Dit ontwerp betekent dat je vaak tevreden zult zijn met je keuzes, omdat het stroomdiagram je in staat stelt kritisch na te denken, maar er zullen altijd elementen zijn die je een beetje zorgen maken, of het nu gaat om hoe het dekken van fouten van iemand anders een negatieve indruk op je zal doen of hoe het vertellen aan iemand om een medische ingreep te vermijden hun leven op de lange termijn zal beïnvloeden. Het is een interessante balans en een die in de praktijk werkt.

Wat betreft het avontuurlijke element denk ik dat D-topia het meest uitgleet en struikelt, simpelweg omdat er niet veel interessante plekken zijn om naartoe te gaan of dingen te vinden. Grotendeels zul je rondzwerven op zoek naar kernpersonages om mee te communiceren of Block Side-terminals om mee te communiceren, zodat je kunt zoeken naar de verzamelbare muizen die in het alternatieve gebied van D-topia leven. Behalve het uitgeven van credits die je tijdens je dagbaan verdient aan verzamelobjecten voor appartementen of kattenvoer, is er eigenlijk weinig te doen vanuit avonturierperspectief, vooral als je kijkt naar de levelstructuur en hoe de wereld in feite is opgebouwd in een reeks onderling verbonden kamers waar je horizontaal doorheen beweegt. Het werkt zonder twijfel, maar het is niet bepaald een ontwerpkeuze die de aandacht zal stelen.

De puzzels daarentegen zijn een gebied waarvan ik vind dat D-topia niet genoeg ingaat. Marumittu speelt met enkele ingenieuze ideeën en mechanieken in dit kleine deel van het bredere spel, waarbij elke set levels nieuwe uitdagingen en systemen biedt. De onderliggende ontwerpfilosofie is dat alle puzzels vrij gemakkelijk te begrijpen zijn, maar de oplossingen kunnen lastiger zijn om op te lossen. Over het algemeen hebben we het over basale wiskundige uitdagingen zoals het op een bepaalde manier van punt A naar B gaan, alle tegels in een beperkt raster gebruiken terwijl je op een bepaalde manier door genummerde checkpoints gaat, en zelfs een alternatieve Minesweeper-achtige situatie waarbij je bepaalde vakjes moet aanvinken afhankelijk van de nummers die nabij de tegels staan. Het punt is, het is eenvoudig maar ook echt ingenieus in elkaar gezet, en ik geloof echt dat D-topia twee tot drie keer zoveel puzzels kan bieden als het doet en je toch niet moe zou worden van het steeds steeds afwerken ervan.

D-topia is niet perfect en misschien wat te traag voor sommige spelers om van te genieten, maar als je gewoon de ontspannen aard omarmt en dagelijks aan het spel werkt, zul je het waarschijnlijk steeds meer aanbidden. De personages zijn interessant om meer te leren kennen, het onderliggende verhaal zit vol mysterie en intriges, de puzzels zijn uitzonderlijk, er zijn kern- en sleutelonderdelen van D-topia die echt opvallen. Bovendien is het ontworpen om een beknopter ervaring te zijn, dus hoewel het geen snel spel is, blijft het ook niet te lang. Uiteindelijk is wat Marumittu hier heeft klaargemaakt een heerlijke indie-traktatie, perfect voor fans die deze zomer iets ontspannender en rustgevenders zoeken.