Wanneer is een game art? Is het wanneer een spel zo ver is dat alles wat er gebeurt bijna onbegrijpelijk is, maar toch resoneert met de speler? Of is het een samenhangende ervaring die ook door de meer "casual gamer" kan worden genoten? Ik zou zeggen dat je het laatste voorbeeld zelden ziet, maar als ik Death Stranding 2: On the Beach zou moeten definiëren, is dat het label dat ik aan Hideo Kojima's meesterwerk zou hechten. Ik heb Death Stranding 2: On the Beach op pc, en hier kun je dit meesterwerk echt zien schitteren.
Er is niet veel toegevoegd aan de pc-versie, maar er is nog steeds behoorlijk wat meer dan in veel andere PlayStation-ports en dat is absoluut briljant. Kojima en zijn ontwikkelaars hebben cutscenes toegevoegd die oorspronkelijk waren weggelaten, en deze worden toegevoegd aan zowel de pc- als PlayStation 5-versies. Het is absoluut briljant, want ze geven het spel nog meer van die kenmerkende Kojima-sfeer die zo uniek van hem is. Als je zijn andere games hebt gespeeld, weet je precies welke waanzin en diepgang het aan de spelwereld toevoegt, waar je denkt: "Dit is zo fantastisch, soms kinderachtig", maar het is ook gewoon heerlijk om meer van deze uitdrukkingen uit Kojima's verwrongen geest te zien. Het is als The Lord of the Rings: Extended Edition, waar de toegevoegde cutscenes een diepere wereld creëren, wat de ervaring nog spannender maakt.
Er is ook een nieuw moeilijkheidsniveau voor masochisten die vonden dat het origineel niet moeilijk genoeg was. Ik heb veel moeite gehad op de normale moeilijkheidsgraad, dus ik ben niet te diep gegraven, maar wat ik wel probeerde liet me snel zien dat je alle mechanieken die het spel op je afvuurt moet kennen om te overleven. Als je dat niet doet, krijg je een flinke pak slaag. Dat heb ik op de harde manier ontdekt. Het is geweldig dat degenen die het spel beheersen nu een nog uitdagender avontuur kunnen beleven in deze gebroken wereld. Daarbovenop kun je de baasgevechten opnieuw spelen, wat briljant is omdat ze prachtig zijn ontworpen en op zichzelf als kleine puzzels fungeren, en het feit dat Sam "Porter" Bridges zichzelf beter kan verdedigen dan in het eerste spel maakt ze nog leuker.
Dan komen we bij de functies die exclusief zijn voor de pc, en hoewel het niet per se de grote items zijn, begint de ervaring hier te veranderen. Laten we dus eens kijken wat de pc aan dit fantastische spel kan toevoegen.
Het eerste wat je opvalt is dat er een heleboel grafische toeters en bellen zijn die je kunt inschakelen. Er is framegeneratie en beperkte raytracing, voor degenen met een grafische kaart die dat aankan, en gelukkig kan die van mij dat, ook al begint mijn koelbox te piepen als alles maximaal staat. Aan de andere kant heb ik zelden een spel meegemaakt dat er zo goed uitziet als Death Stranding 2: On the Beach. Het eerste spel zag er ook fantastisch uit, vooral de landschappen, maar in het vervolg voelt het bijna fotorealistisch aan terwijl je door de dorre gebieden rent, wat een gevoel van isolatie geeft, maar ook een vreemde rust te midden van alle verwoesting. Als je de schaduwrijke BT's ziet, is het een puur deeltjesspektakel, en het ziet er absoluut verbluffend uit. Zelfs toen ik de instellingen lager zette, bleef het spel een hoge visuele standaard. Het is een showcase van wat je uit moderne hardware kunt halen als een ontwikkelaar een duidelijke visie heeft.
Andere dingen die de pc-versie beter doet dan elk ander platform zijn hoge resoluties, framerates en schaalverdeling. Death Stranding 2: On the Beach ondersteunt alles, dus je kunt het spel behoorlijk ver pushen als je de kit ervoor hebt. Muis en toetsenbord zijn ook een optie, maar ik weet niet zeker of die beter zijn dan een controller. De port voelt duidelijk ontworpen als controller, vooral omdat veel acties vereisen dat je de knoppen langere tijd ingedrukt houdt, in plaats van gebruik te maken van de vele mogelijkheden van het toetsenbord. Dit maakte het in het begin lastig om de besturing op de pc onder de knie te krijgen en in gespannen situaties drukte ik vaak op de verkeerde knoppen. Het werd in de loop van de tijd beter, maar ik denk wel dat de menu's beter aangepast kunnen worden voor degenen onder ons die met muis en toetsenbord spelen.
Hier schiet de haven ook het meest tekort. Er is wat ik "button bloat" zou noemen, waarbij dezelfde knoppen in verschillende combinaties worden gebruikt afhankelijk van de situatie. Dit betekent dat je soms vrij precieze inputs moet doen op de meest ongelegen momenten, wat kan leiden tot fouten die onnodig lijken. Daarom zou ik zeker aanraden om met een controller te spelen, zelfs op pc. Het is een beetje jammer, want ik weet zeker dat het intuïtiever had kunnen zijn.
Maar zodra alles draait en je de besturing onder de knie hebt, is Death Stranding 2: On the Beach een genot op de pc. Bewegen door een bijna levenloze woestijn, die vooral lijkt op een maanlandschap, is op zichzelf al een ervaring. Het was hetzelfde in het eerste spel, maar hier voelt het nog intenser. Als je met BT's door gebieden sluipt, die handafdrukken in de grond achterlaten, en je je adem inhoudt terwijl ze voorbijgaan, zijn er niet veel spellen die dezelfde spanning kunnen creëren. Later, wanneer de sneeuw valt, verandert de sfeer volledig en voelt het landschap plotseling levendig en vijandig op een geheel nieuwe manier. De sneeuw ziet er fantastisch uit en de wisselende dieptes zorgen voor nieuwe uitdagingen waar je voortdurend rekening mee moet houden.
De cutscenes zijn op pc ook in een klasse apart. Je ziet echt de liefde die Kojima Productions erin heeft gestoken. De personages zien er zelfs scherper uit dan op de PlayStation 5 en ik heb zelden zoveel gevoel gehad voor de vele ondersteunende personages die je onderweg tegenkomt. Je kunt bijna elke porie in hun huid zien en de gezichtsuitdrukkingen zijn indrukwekkend.
Dus als je met een controller speelt en een redelijk goede pc hebt, is Death Stranding 2: On the Beach nu de ultieme versie. Als je deze klassieker wilt ervaren en de kans krijgt, is dit zeker de versie die ik zou aanraden. Death Stranding 2: On the Beach is een meesterwerk en zo dicht bij kunst als een spel maar kan komen. Voor mij is het zo'n spel waarbij je soms vergeet dat je daar zit te spelen en er gewoon in zit. Het is fantastisch.