Deep Rock Galactic: Survivor

Toen ik vorige maand verslag deed van Gamescom in Keulen, was een van de afspraken op mijn agenda om langs te gaan bij de stand van Ghost Ship Publishing. En hoewel ik niet kan praten over een deel van wat ik daar zag, kan ik je wel vertellen dat ik een van de eersten was die Deep Rock Galactic: Survivor mocht uitproberen. Als je op dit soort evenementen bent, waar vergaderingen tot op de millimeter worden gemeten om zoveel mogelijk informatie samen te vatten, en dan naar de volgende springt, was het een absoluut voorrecht om mezelf op te sluiten in een kamer om een half uur Deep Rock Galactic: Survivor te spelen en te kletsen met een van de makers ervan en een van "die momenten" die het bijwonen van een beurs rechtvaardigen.

Van die eerste playthrough herinner ik me vooral het duivelse geluk dat ik had met de upgrades op elk niveau omhoog, die allemaal van Epic naar Legendary gingen, maar wat het me achterliet was een duidelijk voornemen: ik moest de volledige versie spelen.

Maar laten we teruggaan naar het begin voordat ik terugga naar het prijzen van hoe leuk en verslavend Deep Rock Galactic: Survivor is, om te praten over het origineel Deep Rock Galactic. Voor degenen die er niet bekend mee zijn, deze titel is een coöp-extractie shooter-looter met maximaal vier vrienden waarin je speelt als een van de vier verschillende klassen mijnbouwdwergen die door het kwaadaardige Deep Rock Galactic bedrijf zijn gestuurd om de mineralen en kostbare rotsen te delven van een vreemde planeet genaamd Hoxxes IV, zelf bevolkt door gevaarlijke buitenaardse wezens genaamd Glyphids. Elk spel wordt gespeeld door een reeks doelen te vervullen die verband houden met het winnen van hulpbronnen, terwijl het team van dwergen de hordes insecten afweert die hen aanvallen en hun uitrusting beetje bij beetje verbetert. Onder dit concept klonk de gedachte aan een fusie van Deep Rock Galactic met zoiets als Vampire Survivors goed toen de makers van Funday Games chatten tijdens een feestje, precies tijdens een eerdere Gamescom, zoals hij me bekende tijdens het testen van het spel.

Deep Rock Galactic: Survivor behoudt dus de basisbenadering van vier verschillende soorten speelbare personages, evenals de soorten vijanden, rotsen en kunststijl die je van de franchise gewend bent. Alleen hier is de ervaring gericht op singleplayer en het zo lang mogelijk volhouden in elk level, het voltooien van doelen en ontsnappen voordat de tijd om is. Het klinkt eenvoudig, maar het spelen van de volledige versie is niet zo eenvoudig. Het is gewoon geweldig leuk om te proberen en opnieuw en opnieuw te proberen.

In elk spel zul je in het begin, en vooral als je niet erg bekend bent met het uitgebreide arsenaal aan wapens van Deep Rock Galactic (en Deep Rock Galactic: Survivor ), heen en weer rennen over de kaart op zoek naar kostbare mineralen zoals rode suiker en goud, terwijl je op de vlucht bent voor zwermen Glyphids die je meedogenloos lastigvallen. Maar zodra de ervaringsboosts beginnen binnen te komen, geoogst door vijanden te doden of rotsen te delven, verandert het geleidelijk van wegrennen naar "misschien kan ik langs ze sluipen", om uiteindelijk (als je geluk hebt en lang genoeg leeft om voorbij personageniveau 25 te komen) een buitenaardse moordmachine te zijn terwijl je stilletjes werkt aan het verzamelen van grondstoffen. Bij elke playthrough ontgrendel je kleine upgrades van ongeveer dertig variabelen die je, als je genoeg grondstoffen in het spel oogst, vervolgens vanuit het in-game menu kunt gebruiken om de zaken de volgende keer (marginaal) gunstiger te maken. Ik hou van de progressie, hier voelt het als een veel minder steile curve en geeft het grotere beloningen dan in andere titels in wat je het Survivor-genre zou kunnen noemen.

Er zijn veel aanvalsvariabelen, afhankelijk van het type uitrusting (elementair, penetratie, verspreiding) dat je gebruikt, en zelfs deze kunnen halverwege het spel worden aangepast of gecombineerd als je de benodigde benodigdheden vindt of een upgrade van een hoog niveau krijgt, hoewel ik moet zeggen dat ik er in deze volledige versie niet al te veel van heb gehad. Gelukkig kan zelfs dat worden verbeterd, als je ervoor zorgt dat je middelen investeert in het verbeteren van de geluksstatistiek voordat je aan de missie begint.

Artistiek gezien valt er verder weinig te zeggen. Elk personage in Deep Rock Galactic: Survivor is goed ontworpen en je zult hun basisverschillen opmerken wanneer je het een of het ander kiest. In het begin kun je alleen de Explorer kiezen, maar over een paar sessies verzamel je de rest van de lessen. Hetzelfde kan gezegd worden van de technische kant van het spel. Zelfs met honderden onafhankelijke, goed gedetailleerde vijanden die onafhankelijk van elkaar over het scherm bewegen, ondanks het feit dat er bij elke beurt een honderdtal kleine schadetekens opduiken en verdwijnen, voelt Deep Rock Galactic: Survivor geweldig. En als exponent van het genre wordt je gameplay alleen bepaald door hoeveel tijd je in het spel steekt. Maak je geen zorgen als je zelfs op het eerste niveau van het eerste van zes biomen een dozijn keer wordt verslagen. Elke kleine nederlaag is een stap dichter bij de overwinning.

Als ik iets moet bedenken dat voor mij niet helemaal klopt, is het misschien iets in het evenwichtsaspect. De schadetikken van elke vijand, hoe klein of eenvoudig ook, lijken soms een beetje te bestraffend, vooral omdat de wapens voor een groot deel van het spel (op de lagere niveaus van de missie) nauwelijks echte schade aanrichten om afstand te nemen of bestand te zijn tegen de zwerm, tenzij je geluk hebt met upgrades. Of misschien is het omdat de hitbox van het personage soms per ongeluk iets schampt, en het is niet gemakkelijk te zien. Er is een disclaimer in het hoofdmenu die iets zegt in de trant van "maak je geen zorgen als het spel te moeilijk is, het is bedoeld om langzaam te worden gespeeld". En hoewel het mogelijk is dat het zal aankomen als inhoud na de release, zou een eenvoudige lokale of online coöpmodus, die ook diep geworteld is in de essentie van DRG, welkom zijn geweest.

Ik ben niet de meest toegewijde Survivor-speler, en toegegeven, ik heb Deep Rock Galactic maar een paar keer gespeeld om met vrienden rond te hangen, maar met Deep Rock Galactic: Survivor was ik verschillende keren verrast toen ik opkeek van mijn pc dat het al donker was en dat ik naar bed moest (werk te doen). Ik denk dat er weinig betere complimenten zijn voor een titel als deze.