Esoteric Ebb

D&D is een geweldige tijd, maar om het in het echt te spelen heb je vrienden nodig om een groep te verzamelen, een DM om al je streken te bekijken, en een ongelooflijk vermogen om uren speeltijd te organiseren rond drukke levens. Dat kan lastig zijn, daarom hebben we gezien dat videogames de D&D-ervaring de afgelopen jaren echt een boost hebben gekregen. Baldur's Gate III biedt ons de ervaring van een grootschalige campagne, terwijl solo-ontwikkelaar Christoffer Bodegård's Esoteric Ebb kiest voor een RP-gevulde, uiterst boeiende one-shot.

Nadat we op de avond van onze aankomst onceremonieus in de rivier van Tolstad zijn gegooid, worden wij (als Ragn of De Geestelijke) wakker in een mysterieus lichhuis, waar we de meeste van onze spreuken, een deel van ons verleden zijn vergeten, en nu beladen zijn met een theoretisch eenvoudige missie om een theewinkel te onderzoeken die is ontploft. Zoals je van een D&D-one-shot mag verwachten, ontvouwt dit zich snel tot een samenzwering die de hele stad omvat.

Esoteric Ebb gebruikt de fundamenten van D&D voor veel van zijn mechanieken en gameplay. Je gebruikt een D20 voor het merendeel van je acties in het spel, de spreuken die je verzamelt zijn grotendeels hetzelfde als in de TTRPG, en je rolt initiatief telkens als je in gevecht komt. Maar om het systeem van Esoteric Ebb te laten verlopen zoals Bodegård wil (en mogelijk om te voorkomen dat Hasbro een juridische hamer naar hem toe zwaait), neemt het spel ook veel vrijheden. Je hebt het waarschijnlijk wel eens gezien als deels D&D, deels Disco Elysium, en hoewel er andere spellen in me opkwamen tijdens mijn reeks Esoteric Ebb, blijft het label D& Disco Elysium er een die goed blijft hangen.

Zoals je zou verwachten in elke fantasie-tabletopwereld, is de setting van Esoteric Ebb gevuld met dwergen, mensen, goblins, halflingen, af en toe een orc, evenals andere fantasiewezens die je tegenkomt tijdens je zoektocht naar de dader achter de theewinkelexplosie. Wat echt indrukwekkend is, is het detailniveau dat is gestoken in het maken van deze charmante wereld tot een eigen fantasiewereld. Er moet de verleiding zijn geweest om gewoon een generieke fantasiewereld te maken. Een achtergrond die we nooit zullen verkennen, want we kunnen alleen door het kleine maar gedetailleerde stadje Tolstad en de gevaarlijke diepten van de Stad Beneden reizen. Die verleiding wordt van je afgewend, en je zult uren besteden aan het lezen van de dialogen waarin Bodegårds wereld wordt uitgelegd. Het wordt allemaal heel natuurlijk naar voren gebracht, zonder je echt te belasten met te veel uitleg, maar in plaats daarvan om door de eeuwen aan geschiedenis te graven die de wereld beleefd doen aanvoelen, en de bredere context te tonen achter de politieke thema's en ideeën die het verhaal naar voren brengt.

In de kern is Esoteric Ebb een evenwichtsoefening. Net als elke D&D-sessie kan het chaotisch, grappig en compleet onverzettelijk fantasievol zijn. Het kan ook diep, interessant en donker zijn. Terwijl we het gordijn oplichten voor de theewinkelexplosie en ontdekken dat het verhaal niet zo gek is als het op het eerste gezicht lijkt, doet het verhaal uitstekend werk om ervoor te zorgen dat je geen whiplash ervaart door de toonwisselingen die komen en gaan. Sommige vroege dialogen vallen wat te ver op het quirk chungus-spectrum, althans naar mijn smaak. Er is iets te veel chaos = grappig in die eerste momenten, maar gezien hoeveel dialoog en tekst er is in deze uitgebreide RPG, is het moeilijk te zeggen dat dat meer dan een kleine kritiek is.

Esoteric Ebb is een bedrieglijk groot spel. Je kunt de hele kaart in een paar minuten rondlopen, maar naarmate elke in-game dag verstrijkt, onthullen zich meer geheimen, personages en quests aan je. Je staat onder een vaste tijdsdruk, want je hebt maar een paar dagen om het theewinkelmysterie op te lossen voordat de verkiezingsdag aanbreekt. De tijd wordt puur door dialoog vooruitgeschoven, wat betekent dat je zoveel kunt verkennen als je wilt, maar je zult waarschijnlijk niet met iedereen kunnen praten en alles leren, zeker niet bij een eerste run. Dat is wat Esoteric Ebb zo boeiend maakt. Je weet dat je niet alles kunt doen, dus kun je kiezen wat je nu gaat doen en wat je bewaart voor een volgende playthrough.

Bodegård schat dat het normaal ongeveer 25 uur duurt om het spel uit te spelen, maar geeft toe dat het een uur kan duren als je weet wat je doet. Onze run duurde ongeveer 12 uur, en het is moeilijk te zien waar je die extra uren in had kunnen steken, gezien de eerder genoemde tijdslimiet. Esoteric Ebb 's hoofdverhaal duurt misschien niet langer dan een paar avonden, maar de sleutel van het spel om je eindeloos urenlang terug te laten komen is de herspeelbaarheid. De spelersvrijheid die je krijgt met karakterbouw, politieke voorkeuren en oplossingen voor quests, betekent dat je altijd aan andere opties denkt die je kunt nemen. Bij mijn eerste run koos ik voor een charismatische, intelligente Cleric, maar ik was al bezig met het bedenken van een sterke, wijzere spelerfiguur voor mijn volgende run. Het vat die verslavende D&D-bug briljant samen door je al aan je volgende campagne te laten denken terwijl je je huidige campagne speelt.

Er zijn enkele klachten over Esoteric Ebb, hoewel ik zou twijfelen dat ze echt groot zijn. De wereld is prachtig, met een kunststijl en compactheid die een gastvrije, uitnodigende sfeer uitstraalt. Sommige paden zijn in die wereld echter niet geweldig, en soms bleef ik hangen op vreemde stukken van wat leek op een open weg of voetpad. Er zijn ook wat kleine, aanhoudende bugs, die soms een herstart vereisten, zoals de keer dat ik een griffioen wist te overtuigen uit mijn weg te gaan, maar hij ging meteen weer zitten zodra ik de dialoog verliet. Sommige daarvan hebben me er ook van weerhouden om achievements op Steam te halen, zo lijkt het, dus als je een verzamelaar van gouden medailles bent, wil je daar misschien op letten. Mijn gedachte die ik nog aanblijf bij Esoteric Ebb, terwijl ik zit met de prachtige, strakke en diepgaande RPG die het is, was dat ik The Cleric - ons hoofdpersonage - soms wat uit balans vond.

Zoals ik al zei, Esoteric Ebb is een evenwichtsoefening, maar misschien is de plek waar het het meest de schuld heeft bij The Clric, of Ragn, zoals zijn echte naam is. Soms is hij een onbeschreven blad, een personage waarin we ons kunnen verplaatsen en mee kunnen spelen. Later in het spel krijgen we meer details over hem, zijn familie en zijn achtergrond, en het komt een beetje over alsof Esoteric Ebb probeert zijn eigen taart te hebben en te eten. Er is een duidelijke visie op wie deze Ragn is, en toch, in tegenstelling tot andere RPG-protagonisten met duidelijke personages zoals Commander Shepard of Andreas Mahler, maakt Ragns helmachtige anonimiteit hem wat onopvallend, alsof hij een Tav of Durge zou moeten zijn, en toch is hij dat niet.

Ik vond het nog steeds heerlijk om als De Clericus te spelen en door Tolstad te razen met mijn favoriete fijn geklede goblin aan mijn zijde. Esoteric Ebb is simpelweg een prachtige RPG die de spelersvrijheid centraal stelt. De wereld is fantastisch meeslepend, diepgaand en nodigt je uit om een tijdje te blijven met charmante visuals, personages en zo gedetailleerde achtergrondinformatie dat ik graag nog een of twee games in deze wereld zou nemen. Als je dobbelstenen wilt gooien, skeletten wilt bevechten en met elk wezen wilt flirten met een hartslag, dan zul je het geweldig hebben met Esoteric Ebb. Het plezier van een tafelspeler.