Gungrave voor PlayStation 2 was een van de eerste games die ik recenseerde in het Gamereactor Magazine, samen met Need for Speed Underground en Colin McRae Rally 3. Ik herinner me er niet veel van, behalve dat het allemaal om schieten draaide, de hele tijd, en dat het hoofdpersonage het grootste pistool in de gamegeschiedenis bij zich droeg.
Gungrave Gore, of G.O.R.E (Gunslinger of Resurrection) is het directe vervolg op het avontuur uit 2002, en in deze game worden we in de actie gegooid die plaatsvindt vóór het PlayStation-origineel, waar het lot van de wereld in de weegschaal ligt als de kwaadaardige organisatie Scum de dodelijke drug Seed heeft uitgebracht, die de ziel opeet van iedereen die het opsnuift. Drugs zijn slecht, je ziel behouden is goed, en het vereist nu dat Grave alle leden van Scum doodt om het medicijn voor altijd te wissen. En dit wordt gedaan door constant te schieten. Alles moet worden afgeschoten. En snel. Het verhaal is hier net zo belachelijk als de personages en hoewel er delen van Gore zijn die op alle juiste manieren nostalgisch retro aanvoelen, wordt het geheel gewoon een duidelijk bewijs van hoeveel er de afgelopen 20 jaar in het actiegenre is gebeurd. Ik heb onlangs Horizon Forbidden West gespeeld en ik speel momenteel God of War: Ragnarök, en van die titels rechtstreeks naar Gore stappen voelt een beetje alsof je op een tijdmachine terug naar 2002 rijdt.
Qua spelmechaniek is Gungrave Gore belabberd. Het gaat zelden om richten, of spelen met enige vorm van precisie, maar meer om het klikken op knoppen op de DualSense-controller en vervolgens toe te kijken hoe de gedeeltelijk geautomatiseerde Grave alle 32 vijanden die als hondsdolle kippen op het scherm rondscharrelen, tegelijkertijd neerschiet. Ontwikkelaar Iggymob schrijft in het persbericht van de game dat het allemaal draait om "billen schoppen" en no nonsense om defensief spel of dekking zoeken achter dingen, en dat is hoe het werkt. In de rol van Grave hoef ik nooit een back-up te maken, te bewegen, vijandelijke aanvallen te ontwijken of me ergens mee bezig te houden, behalve de hele tijd op dezelfde knop te klikken. Gedurende 12 uur.
Dom, lelijk en eentonig. Wat je ook doet, geef je geld hier niet aan uit.
De omgevingen in Gore zijn echt slecht ontworpen en, zoals in het geval van de spelmechanica, voelen ze aan alsof ze uit 2002 zijn getrokken, waar we gewoon veel lagere normen hadden en een nogal schaamteloze Devil May Cry-knock-off zoals Gungrave doorging als "gewoon oké". Vandaag? Niet zozeer. Zeker niet na het spelen van het level in Gungrave Gore, waar Grave in een voorbijrazende trein rondrijdt en over puin en takken van bomen aan de zijkant van de sporen moet springen, terwijl hij alle 2000 opladende, domme vijandelijke soldaten neerschiet die uit het niets spawnen. Dit is het slechtste spelmoment van het jaar. Het slechtst ontworpen level in heel 2022, en is tekenend voor hoe oud, lelijk, eentonig en vooral hoe saai deze game echt is.
Gungrave Gore is helaas een van de slechtste games van het jaar.
Er is zeker waarde in het maken van back-ups, het wegsnijden van alle nieuwigheden en het gewoon focussen op zware, hectische third-person actie in een snel tempo, maar het moet veel beter dan dit. Gungrave Gore kost $ 50 voor PlayStation 5, en het moet op alle denkbare manieren worden beschouwd als een late April Fool's-grap. Als dit voor negen dollar op Android was uitgebracht, leek het ongeveer goed.