Een horror-thema, duisternis, explosies, paniek en sterke samenwerking. Deze elementen zijn allemaal typerend voor de Killing Floor -serie en zijn ook aanwezig in de gloednieuwe Killing Floor 3, maar de grote vraag is of deze gloednieuwe game uiteindelijk voldoende nieuwe inhoud biedt? Het is alweer een tijdje geleden dat we veel tijd met zijn voorganger hebben doorgebracht, en op basis daarvan voelt deze ervaring fris en nieuw aan.
Zoals je zou verwachten, is het idee van Killing Floor 3 om te overleven, alleen of met een team van maximaal zes spelers. Dit gebeurt golf-voor-golf, waarbij Zeds massaal aanvalt, maar soms ook wordt ondersteund door grotere monsters. Tripwire is hierin geslaagd, want er zijn verschillende bedreigingen die doen denken aan de speciale vijanden uit onder andere de series Doom en Left For Dead.
Volgens Tripwire zullen er bij de lancering zeven verschillende kaarten beschikbaar zijn, die op basis van de eerste indrukken vrij uitgebreid lijken, vooral in termen van hoogteverschillen. Een bekend systeem uit het vorige deel verzamelt de kasreserves van de speler door schade toe te brengen aan Zeds, die onder andere kan worden gebruikt om wapens te upgraden. Elke kaart is ook bezaaid met tactische uitrustingspunten, die op hun best levensreddend kunnen zijn, omdat ze onder andere schildwachtkanonnen, kabelbanen en pantserpakketten bevatten, maar deze vereisen speciaal gereedschap om te openen, dat ook kan worden gekocht met de verzamelde valuta.
Op papier is het idee sterk, maar vergeleken met Killing Floor 2 voelde zijn voorganger veel gepolijster aan, zelfs in de bètafase, toen het hoge tempo, de krappe ruimtes en de geluiden van wezens een constant gevoel van onbehagen creëerden. Killing Floor 3 is een beetje donkerder van aard, maar tegelijkertijd serener, met voldoening die vooral afkomstig is van het mulchen van de hoofden en lichaamsdelen van Zeds. Close encounters zijn zeker spectaculair wanneer een monster je vanuit een blinde vlek weet te verrassen, wat resulteert in een heerlijke doodsanimatie, maar momenten als deze die de angstfactor vergroten zijn vaker nodig. Bovendien ziet de game er geweldig uit, maar de animatie van de monsters zou meer expressiviteit kunnen gebruiken om ze echt angstaanjagend te maken.
Op zijn best kan de adrenalinestoot opwindend zijn wanneer een zwaar gehavend team een vloedgolf van Zeds overleeft om de volgende fase te bereiken en hun uitrusting in de winkel aan te vullen, maar de nasmaak blijft niet lang hangen en de stemming wordt te snel weer normaal. De wapengeluiden zijn echter bevredigend, vooral bij het bedienen van grotere gereedschappen, wat een gevoel van opwinding creëert, althans tijdelijk. Als een bekende bonus van zijn voorganger activeert een voltreffer soms een slow-motionmodus, die spelers tevreden zal stellen die bedreven zijn in nauwkeurig schieten. Het incidentele gebruik van de omgeving komt ook over als een goede eigenschap, omdat de massale vernietiging van aanvallende wezens je gemakkelijk van oor tot oor zal doen grijnzen.
Er moet echter aan worden herinnerd dat de tweede game lang geleden is gelanceerd en sinds die dag veel veranderingen heeft ondergaan, waarbij Tripwire op een lovenswaardig niveau naar feedback van spelers luistert om zijn werk te verbeteren. Op basis hiervan heeft Killing Floor 3 het potentieel om zich te ontwikkelen tot een beter spel dan het momenteel lijkt te zijn. Op persoonlijk vlak vind ik first-person shooters het leukste type spel, en ondanks de tekortkomingen zorgde Killing Floor 3 ervoor dat ik keer op keer terug wilde naar het slagveld.
Als je van eenvoudige shooters in horrorstijl houdt, zou ik niet zeggen dat dit helemaal geen slechte aankoop is, ook al roept het in zijn huidige vorm niet dezelfde positieve indruk op als zijn voorganger. Persoonlijk geniet ik nog steeds van mijn tijd met het spel, ondanks de gebreken.
