Lego Party

Natuurlijk is er geen tekort aan Mario Party-knock-offs, waarbij we bordspellen spelen afgewisseld met eenvoudigere minigames, maar tot nu toe is er niets in de buurt gekomen van de originele serie waarmee het concept serieus begon. Tot nu toe, dat wil zeggen.

Zelfs toen Lego Party afgelopen zomer werd aangekondigd, waren meer mensen dan ik enthousiast over de presentatie. Het was duidelijk dat de Australische ontwikkelaar SMG Studio geen genoegen zou nemen met een Mario Party-knock-off, maar iets van zichzelf wilde leveren. Dus laadden ze zich op met verschillende en zeer verschillende Lego-werelden, die natuurlijk tijdens een ronde kunnen worden aangepast. En in plaats van Mario-mascottes krijgen we gewone Lego-personages met meer skins dan we ooit nodig zullen hebben - en natuurlijk kunnen we er nog meer ontgrendelen. Als klap op de vuurpijl wordt alles geframed als een soort sportshow, of misschien beter gezegd een tv-spelshow, compleet met commentatoren die live verslag doen van alles wat er gebeurt.

Er zijn verschillende modi om te spelen, met als grote aantrekkingskracht natuurlijk de Mario Party-set-up zelf. Hier moet je gouden tegels kopen in plaats van gouden sterren, maar verder zal het meeste je bekend voorkomen. Je loopt over een uitgehouwen pad met een paar alternatieve paden, verzamelt stuiters om gouden tegels te kopen en speelt minigames. Maar... Hier begin je elke ronde met de minigame en maak je daarna de zet.

Het leek in eerste instantie een vreemde aanpak, maar al snel wordt duidelijk dat het eigenlijk beter en logischer is. Hierdoor kun je meestal iets in de laatste ronde doen, zelfs als je weinig geld hebt, door simpelweg de minigame te winnen en zo een gouden kubus te kunnen verhandelen. In Mario Party heeft de laatste minigame niet veel betekenis, behalve dat het de tiebreak is in het geval van een gelijkspel. Het einde van de rondes is echter een beetje een anticlimax, want in wat ik vermoed dat het een poging is om zich te onderscheiden van Mario Party, zijn er hier geen bonussen. Dus de eindscore die je behaalt, is wat telt. Een gemiste kans om de boel op te schudden met enkele onverwachte verrassingen.

Zoals je misschien al geraden hebt, zijn er ook power-ups om gebruik van te maken. Je gooit hier niet met de dobbelstenen, maar de opzet is vergelijkbaar en een getal tussen 1 en 8 wordt willekeurig bepaald. Je kunt dit dan op verschillende manieren manipuleren door bijvoorbeeld een power-up te nemen die je een één en zeven achten geeft, een enorme kans te bieden om snel vooruit te komen, achteruit te gaan (misschien om dat gouden dienblad te kopen dat je de vorige keer niet kon betalen) of ergens heen te teleporteren. SMG Studio vindt het wiel op geen enkele manier opnieuw uit, en de gestileerde pictogrammen missen volledig de charme van Mario's tegenhangers - maar de bonusitems voelen nog steeds zowel bedachtzamer als leuker aan dan de zeer bleke items die we vinden in de verder uitstekende Sonic Racing: Crossworlds.

Maar... Een titel van dit type vereist natuurlijk leuke minigames om je te vermaken - en gelukkig is dit waar de game op zijn best is. SMG Studio heeft meer dan 60 minigames en we weten van Moving Out (en het vervolg) dat ze verslavende gameplay kunnen creëren vanuit eenvoudige uitgangspunten. En dit is iets wat ze echt hebben omarmd. Als ik een overkoepelende parallel ga trekken met de Mario Party-serie, is het tenslotte een vrij voor de hand liggende kloon, er zijn hier wat diepere minigames. Ik denk altijd dat Mario's minigames op hun best zijn als er een beetje subtiliteit is en je een tijdje door kunt gaan, en hier vervullen ze dat allemaal.

De minigames zijn iets dieper en in sommige gevallen (zoals de eenwielerrace) zo lastig dat veel mensen bij de eerste poging nauwelijks de finish halen. Andere, zoals snowboardracen, bieden de perfecte mix van diepgang en toegankelijkheid, en worden alleen maar leuker naarmate je meer speelt. Andere sporten zijn duidelijk gemener dan hun Nintendo-tegenhangers, waar het uiteindelijk vaak een gelijkspel kan zijn. Hier is er vaak een enkele winnaar, wat het prestigieuzer en spannender maakt.

Als je de minigame wint, krijg je niet alleen meer bounces, maar ben je ook degene die de ronde begint te spelen (de minigames zijn de eerste, zoals je weet). Dit betekent dat een overwinning meer betekent, en het nadeel van altijd als laatste staan verdwijnt.

In totaal worden er vier spelborden aangeboden om uit te kiezen, wat ik spontaan aan de goedkope kant vind. Ik vermoed dat het gewoon een kostenkwestie was, want het maken van levels met deze ambitie kost tijd, en zoals ik al zei, ze kunnen ook worden herbouwd en hebben over het algemeen iets meer interactiviteit dan in Mario Party. Als dit een succes wordt, hoop ik dat SMG Studio beter zal zijn dan Nintendo op het gebied van DLC en meer cursussen en minigames zal uitbrengen (naast de voor de hand liggende skins). Omdat Lego Party een spel is dat we nog lang zullen spelen en waarvan de duurzaamheid alleen wordt beperkt door wanneer we de inhoud beu worden.

Ik zou de recensie hier kunnen afronden, maar ik wil van de gelegenheid gebruik maken om nog wat lof te krijgen. Dat geldt ook voor de graphics, die absoluut top zijn. Kleurrijk, mooi gepresenteerd, haarscherp en met geweldige effecten. Ik wil ook de commentatoren benadrukken die ik na talloze rondes nog steeds niet beu ben, en die een leven en beweging toevoegen die ik leuk vind. Dan is het fijn dat er zoveel skins zijn om uit te kiezen. Ik merk dat zelfs volwassenen het leuk vinden om het hele assortiment door te nemen voordat ze besluiten om een klassieke astronaut uit de jaren 80 met een snor, een Ninjago-ninja of misschien iets Harley Quinn-achtigs te spelen. Het is een kleinigheid waarvan ik denk dat het meer betekent dan je zou denken en helpt om het spel een levendige en uitgestrekte uitstraling te geven.

Dus... Is Lego Party beter dan Super Mario Party Jamboree ? Misschien niet - maar het is ook niet zo veel erger. Ik zou zeggen dat SMG Studio er bij de eerste poging bijna in is geslaagd om Nintendo's misschien wel beste Mario Party-game tot nu toe te evenaren. Het is gebaseerd op de basis die Nintendo heeft gemaakt, maar het heeft genoeg eigen en, nog belangrijker, enorm goede minigames om je grondig te vermaken, en mijn vrienden hebben de afgelopen weken letterlijk gesmeekt om dit te spelen, en ik kan zien waarom, het is meteen lachwekkend grappig en erg leuk om te spelen. Als we na het voltooien van rondes gewoon bonussen krijgen voor wat meer spanning en wat extra cursussen, zal Mario moeten oppassen. Dan hebben we een nieuwe party king in de gamewereld.