Microsoft Flight Simulator 2024 (PlayStation 5)

Ik heb altijd van het idee van vliegen gehouden. In elk spel waarin ik de kans krijg om achter de besturing van een vliegend object te komen, richt ik mijn stappen als eerste. De luchthaven is bijvoorbeeld altijd mijn eerste bestemming in elke GTA-achtige titel en ik durf te zeggen dat ik door de jaren heen ook behoorlijk goed ben geworden in vliegen in games. Dus toen werd aangekondigd dat Microsoft Flight Simulator (2020) zou worden uitgebracht, was ik even blij als geschokt. Blij omdat ik eindelijk de kans zou krijgen om de lucht in te stijgen in een bijna authentieke ervaring, en verschrikt omdat ik noch een platform bezat of van plan was een platform te verwerven waarvoor de simulator was uitgebracht. PlayStation was het systeem waarop ik destijds vooral speelde en hoewel ik later een Switch kreeg, hielp dat niet veel, want het was natuurlijk PC of Xbox die onder Microsoft de lucht in mochten. Ik moest op de grond blijven.

Natuurlijk ga ik het niet over de editie van 2020 hebben, maar over het vervolg Microsoft Flight Simulator 2024, maar gezien bovenstaande alinea kun je zeker mijn blijdschap begrijpen toen redacteur Mäki, slechts enkele uren nadat ik weer bij het redactieteam was gekomen, de vraag stuurde wie de zeer actuele PlayStation 5-versie mocht beoordelen. Het was eindelijk tijd om mijn pilootbril op te zetten en mijn plaats in te nemen achter de besturing van een hele reeks echte (zij het gesimuleerde) vliegende machines om eindelijk te ontdekken wat ik al die jaren had gemist. En met die dromerige flashback heet ik je welkom bij Microsoft Flight Simulator 2024.

Het eerste wat me opvalt als ik mijn nieuwe leven in de wolken opstart, is hoe lang het eigenlijk duurt om Microsofts nieuwe PS5-versie op te starten. Natuurlijk begrijp ik dat een spel dat letterlijk middelen uit alle hoeken van de wereld laadt even nodig heeft om klaar te zijn, maar voor iemand die gewend is geraakt aan de razendsnelle wachttijden van de huidige generatie SSD's, is het nog steeds een verschil om meer dan anderhalve minuut te moeten wachten voordat ik kan beginnen. Als het wachten voorbij is, is het echter tijd voor mij om mijn eigen pilot te maken via een vrij eenvoudige character creator volgens standaardmaatstaven. Ondanks mijn bedenkingen dat een gepersonaliseerde piloot-avatar überhaupt nodig is in een first-person view-simulator, neem ik de taak serieus en stel ik een piloot samen die ik me voorstel een oudere versie is van mijn GTA Online-personage en die, in een parallel universum, het pad van de misdaad heeft verlaten om zijn (of mogelijk mijn) droom fulltime na te jagen.

Zelfs hier merk ik echter dat Microsofts vluchtsimulator last heeft van prestatieproblemen, omdat het beeld wat haperend wordt, terwijl Microsofts vluchtsimulator moeite heeft met het laden van simpele dingen zoals het kleine aantal shirts of kapsels waarmee ik mijn oude lastpak ga kleden. Natuurlijk heeft het weinig met het spel zelf te maken dat ik een paar extra seconden moet wachten voordat ik kan zien welk merk energiedrankje een van de aangeboden overall kenmerkt, maar tegelijkertijd vind ik het uiteindelijk een overbodig element dat ook de technische verwachtingen van de rest van de simulator naar beneden haalt. Een karaktermaker is hier natuurlijk geen noodzakelijk onderdeel, maar als het wel opgenomen moet worden, is het mijn bescheiden mening dat het in ieder geval vlekkeloos zou moeten werken.

Maar genoeg daarover, want na een paar knopdrukken mag ik eindelijk achter de besturing van een klein privévliegtuig zitten. Na een moeizame start waarin het spel helaas niet de instructies laadde die mijn vlieginstructeur zou moeten delen, kon ik eindelijk Bromma Airport onder me nemen en mijn eerste struikelende stappen zetten in Microsofts wereldwijde simulatie. En ja, het was magisch, maar ook veel moeilijker dan ik had verwacht. Achteraf gezien spreekt het voor zich dat Grand Theft Auto niet te vergelijken is met Microsoft Flight Simulator, maar de arrogantie die ik had opgebouwd tijdens mijn jaren in het luchtruim van Los Santos was nu verdwenen en ik moest alles helemaal opnieuw leren. Bijvoorbeeld, de neus van het vliegtuig moet omhoog gekanteld zijn om de snelheid te reguleren, terwijl te veel motorvermogen in die positie ervoor zorgt dat mijn hoogte veel te hoog is. Als je iets van vliegtuigen weet, heb je waarschijnlijk een paar fouten in die ene zin gevonden en kun je waarschijnlijk concluderen dat ik helemaal niet weet waar ik het over heb, maar ik zou tegenwerpen dat ik aan het leren ben! Altijd! En dat is een van de mooie dingen aan Microsoft Flight Simulator: ik heb het gevoel dat ik voortdurend nieuwe vaardigheden leer over hoe je vliegtuigen moet besturen, van basisstart en landing tot aerodynamische lessen om in de lucht mee te nemen. Het is niet altijd makkelijk, maar misschien is dat waarom ik het gevoel heb dat ik groei in de rol naarmate ik meer tijd in de lucht doorbreng.

Daarnaast heb ik het gevoel dat Microsoft Flight Simulator 2024 me net genoeg informatie geeft om het gevoel te geven dat ik de uitdagingen aankan zonder dat het spel me in grote mate aan de hand houdt. De instructies zijn zelfs vrij spaarzaam en veel wordt overgelaten aan mijn langzaam groeiende gevoel van controle om stap voor stap te regelen. Ik vind het eigenlijk wel leuk, maar soms wordt het eigenlijk iets te moeilijk om te begrijpen wat het spel van mij wil, omdat de robotachtige stemmen vaak een taal gebruiken die lijkt te zijn aangepast voor volledig getrainde piloten en niet voor pas uitgekomen nep-piloten zoals ik. Een belangrijk deel van de training bestaat echter uit het leren van een aantal sneltoetsen om het vliegtuig te besturen, wat jammer is gezien hoe gedetailleerd de cockpits van vliegende machines eigenlijk zijn. Elke kleine besturing lijkt zichtbaar en kan worden gebruikt, maar ik krijg nooit een les over welke knoppen en hendels wat precies doen. Voor zover ik begrijp, kan de informatie zeker worden gelezen via verschillende checklists die ik, in mijn beginnerstaat, niet begrijp, wat betekent dat ik, ondanks herhaalde pogingen, nooit zelfstandig aan mijn vak ben begonnen. Aan de ene kant is het natuurlijk bevredigend dat ik relatief snel in de lucht kan zijn, maar tegelijkertijd voelt het altijd alsof ik een belangrijk deel van de ervaring mis als ik niet mag klikken en verschillende instrumenten mag draaien zoals ik me voorstel dat echte piloten doen. Vooral als alles voor me beschikbaar is en de kennis van "hoe" het enige ontbreekt.

Als ik eenmaal in de lucht ben, denk ik er echter niet veel over na, want het is makkelijk om het grootste deel van je kritiek te verliezen als ik niet alleen mijn eigen vliegtuig bestuur, maar ook daadwerkelijk boven Stockholm, Göteborg, Londen, Sydney en andere bekende en onbekende plekken in de wereld vlieg. Echte plekken die mijn ogen openen voor wat ik eigenlijk al wist, maar waar ik me toch goed aan herinnerd voel. De wereld is groot. En via Microsofts vluchtsimulator kan ik het geografisch volledig ervaren vanuit mijn woonkamer. Hoewel de ervaring voortdurend vol zit met optimalisatieproblemen, met texturen op de grond die vaak in en uit mijn gezichtsveld flitsen, en ik had gehoopt dat zulke problemen zouden zijn opgelost sinds het spel vorig jaar al voor PC en Xbox werd uitgebracht, is het een waar genoegen om door de lucht te reizen en neer te kijken op onze echte landschappen die zich in al hun glorie ontvouwen. Ik heb soms problemen met de beeldverversing, en ik had graag gezien dat de frequentie was verhoogd naar 60 fps. Het is veel gevraagd van een spel met de wereld als level, maar als zo'n groot deel van de ervaring gebaseerd is op het uitkijken over het uitzicht, had dat dat beetje extra bijgedragen als alles beter verliep dan nu. Ik vind ook dat de visuals wat verouderd aanvoelen en niet altijd zo mooi en scherp als ik me eerder had voorgesteld. Technische tekortkomingen zijn er en helaas trekken de beoordeling iets naar beneden, maar voor mij is het makkelijk te negeren als ik in de pilotenrol leef.

Ze hebben ook goed gebruik gemaakt van de briljante technologie van de DualSense-controller, zowel qua weerstand van de triggers als ik het roer corrigeer, als ook de trillingen, en de ingebouwde speaker wordt uitgebreid en op een bevredigende manier gebruikt. Ik ben blij dat er wat is nagedacht over de mogelijkheden om meer immersie te creëren met de hardware van de PS5, en het is makkelijk voor mij om te dromen en te spelen met het idee van een mogelijke PSVR2-update op een gegeven moment in de toekomst. Het idee om nonchalant uit de voorruit te kunnen kijken en met een simpele zwaai van de nek de wereld te zien, kan echt wonderen doen voor de onderdompeling, net zoals in Gran Turismo 7. Bovendien had de irritante analoge stick aangestuurde muisaanwijzer in de cockpit vervangen kunnen worden door een bewegingsgevoelig besturingssysteem dat de ontwikkelaars misschien zelfs had aangezet om mij te leren hoe ik mijn vliegmachine handmatig moest starten en me volledig in mijn omgeving had kunnen onderdompelen. En dat zou niet goed zijn geweest voor mijn echte baan, mijn studie of mijn sociale leven, want ik zou waarschijnlijk nooit meer mijn digitale vliegtuig hebben verlaten.