Mixtape

Er is een speciale plek in mijn hart voor de films van regisseur John Hughes, vooral zijn eerdere projecten die echt de basis legden voor wat we nu beschouwen als een "coming-of-age"-verhaal. De ontbijtclub, zestien kaarsen, Ferris Bueller's vrije dag... Dit zijn iconische films die blijven opvallen door hun pure charisma en hart, en de reden dat ik dit aanhaal om mijn recensie van Mixtape te beginnen, is omdat het nieuwste project van Beethoven & Dinosaur in elke betekenis aanvoelt als een verhaal van John Hughes.

Wat het team van The Artful Escape heeft bedacht Mixtape is een prachtig en gepassioneerd verhaal dat drie tieners volgt terwijl ze op een laatste avontuur gaan. We hebben het niet over het redden van de wereld of een grote roadtrip over continenten; dit is een verhaal dat zich afspeelt in de loop van één dag, gesitueerd in één stad en drie ongelooflijk goed geschreven jongvolwassenen volgt. Het is nuchter en eerlijk, lief en nostalgisch, en het raakt en roept al die emoties op die je krijgt bij het kijken naar een John Hughes-film.

Het uitgangspunt van het avontuur is in feite om je voor te bereiden op een laatste feestje voordat de zomer ten einde loopt en de geliefde vrienden hun eigen weg gaan om hun volwassen leven te beginnen. Zo'n doel bereiken betekent dat je veel uitdagingen moet afvinken waar alle tieners mee om te maken hebben, waaronder drank bemachtigen ondanks minderjarigheid, problemen ontwijken, omgaan met nieuwe emoties, je snapt het wel. En dit alles wordt gezet op een geweldige soundtrack waarin elk nummer zijn rol speelt en effectief het 'hoofdstuk' van het verhaal definieert dat je beleeft, wat een gebeurtenis uit het heden kan zijn of een korte herinnering die wat narratieve uitleg biedt waarom we een bepaald personage, Jenny 'verdomde' Goodspeed, niet mogen, bijvoorbeeld.

Dit idee om plotpunten en muziek effectief te combineren is een van de elementen die Mixtape onderscheiden van de concurrentie, omdat dit spel simpelweg persoonlijkheid en charme ademt. Elke scène voelt authentiek en charismatisch aan, zelfs belangrijk voor het bredere verhaal, en misschien werkt dat zo geweldig omdat Mixtape je tijd als speler ook niet verspilt. Dit spel duurt hooguit een paar uur, maar het is zo ingewikkeld en doelbewust in elkaar gezet dat niets mis aanvoelt en je verdwaald en betoverd raakt door het bredere verhaal.

Het trio van hoofdpersonages is ook uitstekend gevormd, waarbij elk individu, of het nu protagonist Stacy is of haar twee goede vrienden Slater en Cassandra, opvallen als persona's die simpelweg echt zouden kunnen zijn. Opnieuw voelen ze als personages rechtstreeks uit een John Hughes-film, alsof een van de drie in The Breakfast Club zou kunnen worden gedropt en het gevoel had dat ze erbij horen. Ze zijn gebrekkig en onverantwoordelijk, zorgzaam en gepassioneerd – het zijn drie mensen die je graag zou willen ontmoeten en meedoen aan hun gekke capriolen.

En over 'gekke streken' gesproken, Mixtape heeft genoeg voor fans om van te genieten. Je ziet de inspiratie waar Beethoven & Dinosaur zijn onderzoek heeft gedaan, want we vinden achtervolgingsscènes door de stad en de achtertuinen van de buurt die authentiek Ferris Bueller aanvoelen, terwijl chaotische ontsnappingen uit winkelwagentjes een meer unieke sfeer geven die toch voelt alsof het in dit genre thuishoort. Het mooie aan deze meer actiegerichte gameplay-sequenties is dat ze het bredere verhaal niet overschaduwen; ze vallen gewoon op als verbluffende setpieces terwijl er toch genoeg ruimte is voor momenten waarop het tempo vertraagt en je van goed gezelschap kunt genieten en stenen kunt laten stuiteren op een geïsoleerd meer. Mixtape bereikt nooit een razendsnel tempo waarbij je moeite hebt om vast te houden, maar het heeft wel hoogte- en dieptepunten waar Beethoven & Dinosaur moeiteloos doorheen navigeren om een verhaal te creëren waar je niet van weg wilt gaan of afstand wilt nemen.

Dus ja, zoals je waarschijnlijk kunt afleiden, is Mixtape een vooral narratief gerichte ervaring waarbij je het kernverhaal volgt en in feite als passagier dient in dit coming-of-age verhaal. Maar er zijn genoeg momenten waarop je de controle neemt, of dat nu in meer ontspannen scènes is waarin je kiest hoe je de deur van je schuilplaats schildert, of in plaats daarvan wanneer je skateboardt door het plaatselijke stadje, gewoon genietend van de artistieke schoonheid terwijl je duikt en slalomgaat tussen het tegemoetkomende verkeer heen.

Dit is een spel dat, hoewel niet bijzonder mechanisch complex, is gemaakt met zo'n heldere creatieve visie dat het moeilijk is om het te bekritiseren. Elk deel van Mixtape voelt alsof het erbij hoort, of het nu de stop-motion-achtige animatiefiguren zijn, de pittoreske en kleurrijke artistieke richting, het rechttoe rechtaan maar verfijnde narratieve uitgangspunt, het ongelooflijke gebruik van muziek die vakkundig is samengesteld. Mixtape is een film tot leven gebracht op een manier die maar weinigen kunnen evenaren, en hoewel het misschien in een oogwenk voorbij is, zal wat Beethoven & Dinosaur met dit spel heeft gepresenteerd een duidelijke indruk op je achterlaten lang nadat de aftiteling is gelopen. Serieus, ga spelen Mixtape. Je zult niet teleurgesteld zijn.