De sci-fi platform-adventuregame Planet of the Eyes werd in 2015 oorspronkelijk uitgebracht voor de pc. Ontwikkelaar Cococucumber ontving toen al enkele onderscheidingen voor de game, onder andere als finalist voor "Best Indie Game" bij de Canadese Videogame Awards. Als de game je toen ontgaan is heb je geluk, want nu twee jaar later is hij beschikbaar om te spelen op de PlayStation 4 en Xbox One.
In Planet of the Eyes speel je als een robot die een crash op een buitenaardse planeet heeft overleefd. Het merendeel van de bemanning van het ruimteschip heeft het niet overleefd, maar een aantal overlevenden is voor jou al op zoek gegaan naar een lichtbaken. Al bewegend door de erg mooi vormgegeven 2D wereld, stuit je op bandopnames die door degene die jou tot leven heeft gewekt zijn achtergelaten en die de verhaallijn verzorgen. Al rennend, springend en zwemmend moet je op zoek naar jouw maker, want vechten daar waagt de robot in Planet of the Eyes zich niet aan.
Het eerste dat opvalt aan Planet of the Eyes is de tekenstijl, een mix van sci-fi en de tekenfilms van Cartoon Network. De game is erg kleurrijk en ziet er zeker goed afgewerkt uit. Terwijl je door de buitenaardse wereld voortbeweegt, verandert de omgeving om je heen in navolging van de verhaallijn. Verwacht echter niet om constant versteld te staan van wat je ziet in Planet of the Eyes. Hoewel alles er consistent goed uit ziet, is het ook allemaal relatief eenvoudig vorm gegeven. Het zorgt voor een erg ontspannen game ervaring, maar we kunnen ons ook voorstellen dat het voor sommigen een tikje saai oogt.
Helaas worden de elementen van de spelwereld, zoals deze ruïnes, niet verder toegelicht.
Rustig en ontspannen is ook de beste manier om de gameplay van Planet of the Eyes te omschrijven. Het avontuur bestaat uit een mix van kleine puzzels en het passeren of uitschakelen van diverse buitenaardse schepsels. Het bewegen en springen gaat soepel en de uitdaging zit vooral in het nadenken over hoe je langs obstakels en aliens die je weg blokkeren komt, hierbij gebruikmakend van schakelaars, kratten of panelen. Je zult echt wel wat van je platformgame-vaardigheden en snelheid nodig hebben, maar het spel wordt nooit hectisch of overweldigend. Je kunt eindeloos en op bijna elk punt in de game 'respawnen'. Desalniettemin is de game op een vermakelijke manier uitdagend en biedt het voldoende afwisseling.
De muziek van Planet of the Eyes kan het best worden omschreven als duistere ambient-stijl. Het zal je zeker aanspreken als je van melancholische muziek houdt, maar voor wie een vrolijkere smaak heeft is de muziek wellicht wat deprimerend. Wij vonden de muziek erg sterk en van hoog niveau. Wanneer je naar de onschuldig rondspringende robot kijkt, voelt de muziek soms wel wat zwaarder en duisterder dan het spel zelf aan, maar het geeft de game zonder twijfel veel sfeer.
In onze beleving ontbraken er wel een aantal dingen die 2d platformgames in het algemeen leuk maken. Er zijn bijvoorbeeld geen muntjes of sterretjes die je kunt verzamelen. Hierdoor neemt de interactie met de spelwereld enigszins af. We merkten in het begin van de game dat we onbewust op zoek waren naar geheime gangetjes of verborgen ruimtes. Doordat je niets hoeft te verzamelen, zijn er echter ook geen geheimen in het spel te ontdekken. Verzamelobjecten of 'pick-ups' hadden de game een extra dimensie kunnen geven. Aan de andere kant zou dit wel weer afbreuk kunnen doen aan het ontspannen speltempo van de game.
Bandopnames achtergelaten door degene die je tot leven wekten zorgen voor de verhaallijn.
Een tweede kritiekpunt is dat het lijkt alsof de verhaallijn toe werkt naar meer kennis over de buitenaardse wereld en zijn bewoners, maar helaas blijft dit uit. Je komt bijvoorbeeld een aantal ruïnes tegen die ons wel nieuwsgierig maakten. In de afloop van de game wordt er echter niet verder over de ruïnes of de schepsels op de planeet uitgeweid en dat is jammer, want het had een extra dimensie aan het sci-fi verhaal kunnen toevoegen. Het verhaal kent echter een leuke plot-twist, maar het had meer kunnen zijn. Planet of the Eyes haalt het niet bij de verhaallijnen van soortgelijke games zoals Limbo of Inside, die emotioneel veel sterkere verhalen vertellen die je ook echt enige tijd bij blijven.
Ook de speeltijd viel ons wat tegen. Omdat de game uiteindelijk erg vermakelijk is om te spelen, waren we teleurgesteld toen het al na ongeveer anderhalf uur was afgelopen. Wanneer je dit afzet tegen de relatief hoge prijs, komt dit toch in de buurt van een te korte game. Zelfs wanneer je de obstakels en puzzels met veel moeite langs zou komen, is het moeilijk voor te stellen dat je langer dan twee uur met de game bezig bent.
Is Planet of the Eyes daarmee een game om te overwegen? Voor fans van een retro sci-fi tekenstijl en als je op zoek bent naar een ontspannend spel met een gemakkelijk tempo is het zeker het overwegen waard. De game is makkelijk speelbaar voor wie slechts incidenteel (of zelfs nooit) een game speelt, waardoor het erg geschikt is voor een avondje op de bank met een vriend of partner. Voor meer ervaren gamers en voor wie van een hoog tempo houdt, is Planet of the Eyes daarentegen waarschijnlijk niet uitdagend genoeg en iets té snel afgelopen.
De gameplay focust zich op het passeren van obstakels, zoals deze buitenaardse sidderaal.