Ik begin deze recensie met een grote disclaimer, omdat ik nog niet veel van The Mound: Omen of Cthulhu heb kunnen spelen met de aanbevolen coöperatie voor vier spelers. Het overgrote deel van mijn ervaring was als singleplayer, waarbij ik door gekmakende jungles en griezelige kusten trok. Daarom is het waarschijnlijk zo dat als je een paar buds klaar hebt om dit spel te kopen en samen te spelen, jouw ervaring anders kan zijn. Hoewel ik betwijfel of het veel zal verbeteren.
The Mount: Omen of Cthulhu heeft een vrij sterk uitgangspunt. Je speelt als een ontdekkingsreiziger op een schip dat in de 17e eeuw de Nieuwe Wereld verkent, op zoek naar schatten. Helaas leidt die zoektocht je naar Lovecraftiaanse gruwelen die je verbeelding te boven gaan. Je zult moeten vechten tegen mensen die verloren zijn gegaan door corruptie, en zelf de verbijsterende effecten van kosmische horror onder ogen zien, terwijl je genoeg buit verzamelt om je expeditie tot een succes te maken.
Dat klinkt best leuk, toch? Helaas lijkt The Mound: Omen of Cthulhu weerstand te bieden aan het concept dat de speler plezier heeft. Vooral als je alleen speelt. Veel coöp-spellen kunnen leuk zijn voor een solospeler. Ik ben vaak Vermintide 2-lobby's binnengegaan met alleen bots toen geen van mijn gebruikelijke squad online was, maar The Mount: Omen of Cthulhu heeft alle vreugde van daadwerkelijk een ontdekkingsreiziger zijn die door een benauwde, door zombies geteisterde jungle trekt, waar een oude priester je volgt met zijn wagen, die rijdt met de coördinatie van een 90-jarige vrouw die op het punt staat het hoogtepunt van een dashcam-compilatie te maken.
Hoewel The Mound: Omen of Cthulhu je kan overtuigen met zijn setting, uitgangspunt en vijandontwerp, begint het spel als spel vrij snel uit elkaar te vallen na een paar ronden. Als je eenmaal gewend bent aan de kernloop, waarbij je een pad in de jungle uitslaat zodat je buit kunt pakken en op de eerder genoemde wagen kunt zetten, en een bepaalde hoeveelheid verzamelde schatten bereikt (wat bijna altijd alleen Metal Idols zijn) voordat je snel teruggaat. Tegen die tijd hoop je dat het bos niet te geïrriteerd is en dat je niet aan stukken bent gerukt door de vele wezens die in de jungle loeren. Op papier klinkt het als een mooie lus, maar in de praktijk wordt het snel vermoeiend, grotendeels door de trage aard van de gameplay.
In een poging The Mound: Omen of Cthulhu veel angstaanjagender te maken dan een actievolle ervaring, beweegt niets snel. Je personage, de kar die je volgt, de animaties die na een paar rondes vermoeiend worden waarin je alles ziet wat je oppakt. Hoewel het spel je vertelt dat er een gevoel van urgentie is om alles te verzamelen wat je nodig hebt en eruit te halen, is er weinig in de gameplay dat dit idee vooruit helpt. Het idee van een extractie-achtige game lijkt ook te botsen met het langzaam-opbouwende, Lovecraftiaanse horrorelement van The Mound. Je komt met elke expeditie iets meer te weten over The Mound, maar drukt vervolgens effectief op de resetknop elke keer dat je terugkeert naar de galjoen. De setting, hoewel goed ontwikkeld door Ace Team, wordt belemmerd door het genre waarin het spel vastzit. Ik ben geen fan van extractie-gebaseerde spellen, maar ik zie wel welke hun voordelen hebben. Far Far West lijkt mij een recent voorbeeld, een spel dat snel, leuk en zelfs als solospeler lonend is. Het voelt ook alsof het een extractie-gebaseerd spel zou zijn, zelfs als dat nu niet het geval was, terwijl The Mound: Omen of Cthulhu het gevoel heeft – of dat nu waar is of niet – dat het extractiegedeelte van het spel een bijzaak is. Modelleer dit coöperatieve spel bijvoorbeeld naar Vermintide 2, met interessante, individuele levels die hun eigen structuur en verhaal hebben, samen met een cast van personages die een unieke uitrusting en veel persoonlijkheid bieden, en je krijgt een ervaring die je motiveert om door elementen heen te komen die als een sleur aanvoelen, omdat je weet dat er misschien nog iets anders wacht achteraf. Zoals het nu is, zou ik na het afronden van een ronde The Mound: Omen of Cthulhu, win of verlies, niet verleid worden om opnieuw te gaan, wetende dat ik dezelfde saaie ervaring zou krijgen.
Zoals ik eerder al zei, bracht ik het grootste deel van mijn tijd door met The Mound: Omen of Cthulhu als solospeler, wat niet werd aanbevolen, maar blijkbaar is er een lagere moeilijkheidsgraad afhankelijk van hoe weinig of hoeveel spelers je in een groep hebt. Ik weet niet waar die verminderde moeilijkheidsgraad was tijdens mijn tijd met het spel. Vijanden waren ongelooflijk taai en konden je serieuze schade toebrengen. Zonder veel verdedigingsopties als speler, en omdat het gevecht net zo traag en onbevredigend is als de meeste andere elementen van de gameplay, krijg je vaker klappen bij ontmoetingen. Je krijgt wel een AI-maatje als solospeler, maar hij is ongeveer zo nuttig als je zou verwachten. Co-op was simpelweg makkelijker, omdat je niet op jezelf vertrouwt om de run te overleven, en je hebt iemand anders om een vijand in de rug te steken als je wordt aangesproken.
De loadouts en loot die je krijgt zijn oké, maar vooral in het begin kun je het echt moeilijk hebben als je niet de juiste items hebt. Bovendien, door de beperkte inventarisruimte, heb je geen slots om loot op te rapen als je bijvoorbeeld een mes, zwaard, pistool, munitie en eten of genezing meeneemt. Ook dit doet het meeste pijn als je solo speelt, maar het is sowieso een nadeel, omdat je dan vaak heen en weer naar de cartridge moet gaan. Omdat de kar-AI op zijn best onbetrouwbaar is, en op zijn slechtst ronduit verwarrend, zorgt het teruglopen naar waar het moment ook is zodra je een waardevol item hebt opgepakt, voor een gevoel van traagheid en een gebrek aan voortgang in je run. Je krijgt klusjes om te doen, meestal geen spel om van te genieten. Het is ook niet bijzonder leuk als willekeurige effecten opduiken en je runs uit het niets dreigen te verpesten. Sommige zijn vermakelijk, zoals een duizendpoot die willekeurig uit je maag spawnt, maar andere frustreren gewoon, zoals wanneer je scherm willekeurig rood wordt zodat je nauwelijks kunt zien wat er voor je ligt. Of als een vogel boven je begint te zweven en je zicht belemmert. Die laatste valt wel mee, als je een afstandswapen in je uitrusting hebt. Als je dat niet doet, ben je de pineut, wat eigenlijk is hoe het loadout-systeem als geheel werkt. Of je hebt wat je nodig hebt, of je hebt je tijd verspild.
The Mound: Omen of Cthulhu heeft potentie, maar alleen als je met vrienden speelt. Als je hoopte dat je zelf de geheimen van het spel zou kunnen doorgronden, kan ik het niet aanraden tenzij je een sadist bent die urenlang wil lijden. De setting en het uitgangspunt zijn intrigerend, maar het spel zit zo vast in zijn kernloop dat ik me afvraag of dit verhaal niet beter als boek of een ander, minder interactief medium had kunnen worden verteld. Ik ben niet helemaal aan het einde van The Mound: Omen of Cthulhu gekomen, maar er is er wel een. Als je het helemaal volhoudt, zorg dan dat je wat vrienden meeneemt, of in ieder geval meedoen aan een druk spel met een vrije plek. Ik spreek niet graag zo negatief over een spel op deze manier, maar in wat tegenwoordig een gouden tijdperk is van coöp-titels, is er veel betere.
