The Sinking City 2

Ondanks alle verdiensten ontbrak er altijd iets als je keek naar de onderzoeksgerichte ontwerpfilosofie die ontwikkelaar Frogwares gebruikte in zijn voormalige videogames. Misschien komt het doordat consumenten zo vertrouwd zijn met het inmiddels traditionele survival horror-concept, of was Frogwares' eerdere ontwerpmantra niet zo verfijnd als het had kunnen zijn. Hoe dan ook, toen het Oekraïense team aankondigde The Sinking City 2 en onthulde dat dit vervolg zou leunen op de meer gebruikte survival horror-structuur, was mijn interesse meteen gewekt.

Als je terugkijkt op het originele The Sinking City, deed het spel zoveel geweldig. De wereldopbouw en levelontwerp, de interessante personages en hun vaak verwrongen motivaties, de ingewikkelde en uitdagende puzzels en mysteries om op te lossen. Er was hier veel om te vieren, ook al zorgde de avontuur-eerste opzet ervoor dat de gameplay vaak wat naar de achtergrond gleed. Stel je nu voor dat alles wat The Sinking City 1 zo briljant deed in een survival horror-sjabloon is geplaatst waarin je grondstoffen moet beheren, angstaanjagende vijanden moet bestrijden, complexe taken moet oplossen voor belangrijke beloningen, en dat alles terwijl angst en onzekerheid je voortduwen in claustrofobische en donkere gangen waar nachtmerries schoten waar het licht niet kan bereiken. In wezen zijn alle onderdelen op hun plek om The Sinking City 2 iets bijzonders te maken, wat betekent dat de logische volgende vraag is: kan het concurreren met de gevestigde titanen van Resident Evil, Silent Hill, enzovoort?

Voordat ik die vraag beantwoord, is het vermeldenswaard dat The Sinking City 2 eigenlijk niets doet wat je niet zou verwachten van een survival horror-spel. Dat is niet per se een kritiek, maar je weet wel wat je uit dit vervolg krijgt na slechts 30 minuten gameplay. We hebben strakke en schemerige levels, een verzameling unieke vijandtypes die je strategisch moet uitschakelen om zoveel mogelijk munitie te besparen, veel teruglopen door levels met een verkleinde Metroidvania-structuur, plunderen om grondstoffen te vinden die gebruikt worden in basis crafting-recepten om genezende items en munitie te maken, plus veilige zones waar vijanden je niet kunnen bereiken, en puzzels waarbij je kritisch moet nadenken over de taak om een kluis met iets soortgelijks te kraken.

Nogmaals, ik heb hier geen bezwaar tegen, want wanneer correct en effectief gebruikt, kan het survival horror-sjabloon een van de meest prachtig ontworpen game-ontwerpfilosofieën zijn. Net als zijn directe concurrenten is The Sinking City 2 een goed getimed, strak verpakt product dat je tijd niet verspilt en vanaf het begin een redelijke herspeelbaarheid biedt dankzij Resident Evil-achtige uitdagingen (hier Eldritch Feats genoemd) en ook New Game+-opties. Simpel gezegd, zonder in de details te hoeven duiken, heeft The Sinking City 2 een basis die je niet anders kunt dan bewonderen en waarderen.

Dit wil niet zeggen dat er geen fouten zijn in deze ontwerpfilosofie, gebieden waar zelfs The Sinking City 2 duidelijke valkuilen en worstelingen kent. Inventarisbeheer en beperkingen blijven eerlijk gezegd frustrerend omdat het zo is ontworpen dat je naarmate je verder komt in het verhaal bijna altijd twee extra inventarisplekken nodig hebt om alles te dragen. Het is geen spel dat je grondstoffen toewerpt en je vraagt te kiezen wat je nodig hebt. Er is een beperkt aantal objecten en meestal breng je tijd door met heen en weer lopen tussen de kisten van de veilige zone om nuttige voorwerpen te deponeren en ruimte te creëren om die extra eenheid buskruit of genezende kruiden mee terug te nemen als je in geval van nood nog wat kogels of een extra Dolocide-pillen genezingsitem nodig hebt. Werkt het? Objectief gezien, ja. Zou ik willen dat dit een gebied is waar survival horror in het algemeen in de toekomst ten minste probeert te innoveren? Ook ja.

Evenzo gooit The Sinking City 2 graag veel vijanden naar je toe, en hoewel de meeste makkelijk te bestrijden zijn, is er meestal meer dan de beperkte munitie-economie toelaat, wat betekent dat je monsters en bedreigingen door de gangen laat zwerven, waarbij je vaak moet ontwijken en eromheen moet slingeren als je terugloopt om puzzels op te lossen. Het is een ander gebied waar het goed genoeg werkt, maar er is echt ruimte voor verfijning, en The Sinking City 2 heeft deze code ook nog niet gekraakt.

Wat betreft nog een paar snelle frustraties om het punt te blijven benadrukken, is een belangrijk voorbeeld hoe het spel je meer wapens geeft dan je makkelijk tegelijk kunt gebruiken en vervolgens munitie naar je gooit voor wapens die je niet actief bij je draagt... Het is enorm irritant als je wat handvuurwapenmunitie nodig hebt en SMG-munitie cadeau krijgt terwijl je SMG in de kluis staat, omdat er niet genoeg snelselectieknoppen of inventarisruimte zijn voor alle vijf wapens. Een ander gebied is de titel van het spel, want je zou verwachten dat je meer tijd doorbrengt in de overstroomde stad Arkham, maar het is meer een snelle gimmick waarbij het backtracking en Metroidvania-element in deze vervallen stedelijke omgeving niet volledig worden benut als het had gekund.

Toch is er voor elk van deze gebieden waar The Sinking City 2 ofwel in de val van het survival horror-genre trapt, op dezelfde manier als zelfs succesvolle films als Cronos: The New Dawn, of voortbouwt op beslissingen waar het potentieel niet volledig wordt benut, ook enorm veel in dit spel te waarderen. Het levelontwerp is briljant en laat je constant je stappen volgen door elk gebied, de puzzels zijn fantastisch boeiend met af en toe een puzzel die ongelooflijk moeilijk te kraken is, het verhaal is verwrongen en spannend, en de connectie tussen de twee hoofdpersonages maakt het volgen van het verhaal des te vermakelijker. Ik moet Frogwares zelfs krediet geven voor het intelligente gebruik van toegankelijkheid en hoe je de ervaring kunt aanpassen zoals jij wilt, zelfs het aanpassen van de puzzelmoeilijkheidsgraad zodat het spel sleutelzinnen en codes benadrukt om je te helpen de oplossing te vinden. Het is werkelijk een briljant voorbeeld van een survival horror-spel om zoveel unieke redenen.

De vaardigheden die dit Oekraïense team heeft getoond om wat zo bijzonder was aan het originele spel en het eigen begrip van de studio voor narratiefrijke puzzelspellen te combineren en dit effectief te combineren met het survival horror-sjabloon, zorgen allemaal voor een prachtige combinatie van ideeën die in de praktijk een plezierige en spannende ervaring oplevert. Het straalt ook een premium gevoel uit met verbluffende visuals, kwalitatieve prestaties en ingesproken dialogen (ook al hebben de personages die opvallende Unreal Engine 5-esthetiek) van de cast, uitstekende technische prestaties op de PS5 in elk geval, en dit alles terwijl de ontwikkelaars omgaan met de ongekende situatie om het spel te maken te midden van de voortdurende oorlog tussen Oekraïne en Rusland.

Om deze redenen kan ik niet anders dan onder de indruk zijn van The Sinking City 2. Er zijn ook gebieden waar innovatie en verbeteringen het verschil kunnen maken, maar je zult ook echt genieten van deze Lovecraftiaanse kijk op het survival horror-genre, en dankzij dit spel kan ik niet wachten om te zien hoe Frogwares zich uitbreidt en de volgende stap zet met welk project het ook gaat bedenken.