Vampire Crawlers

Nog één rondje en dan moet ik echt gaan slapen. Beroemde laatste woorden, om het zacht uit te drukken, en plotseling realiseer je dat het half vier 's nachts is, je ogen prikken, de binnenkant van je hoofd is veranderd in een soort digitale pixel-slush, en je weet dat je over een paar uur op je werk moet zijn. Paniek.

Dat is een gevoel waar velen van ons gamers maar al te bekend mee zijn, maar dat in onze latere jaren steeds zeldzamer is geworden. Natuurlijk hou je van gamen met elke rotte vezel van je lichaam, maar diep vanbinnen word je er constant aan herinnerd om "volwassen te zijn en verantwoordelijkheid te nemen". Dus, met tegenzin, sleep je jezelf naar bed, ook al wil je jezelf alleen maar aan de bank vastlijmen, de voordeur dichtlassen en jezelf verliezen in digitale waanzin.

Vampire Survivors is voor mij al lang een van die "games". Ik was een complete ramp toen het spel net uitkwam en het is een puur wonder dat ik nooit ziek ben geworden, ondanks veel te late nachten. Ja, ik ben volwassen... Ik beloof het. Digitale narcotica in hun puurste vorm, met een direct hypnotiserende gameplay-lus vol stijgende cijfers, steeds kleurrijkere effecten en die belachelijk bevredigende geluiden. Weerstand bieden aan de waanzin was bijna hopeloos.

Wat is het resultaat als iemand besluit hetzelfde concept te nemen, het op zijn kop te zetten, er wat deckbuilding van te maken en het op smaak te brengen met een snufje roguelite? Een complete meltdown op de best mogelijke manier. Dat is het. Dus, wat is Vampire Crawlers precies? Blijf bij me en we duiken diep in de pixels en het Windows 98-screensaver-perspectief.

Allereerst wil ik één ding duidelijk maken; Vampire Crawlers probeert nooit zijn voorganger op eigen terrein te overtreffen. Dit is iets nieuws, maar ook spookachtig vertrouwd. Ze zijn hier slim geweest, want in plaats van om willekeurige stippen heen te dansen terwijl je auto-aanvallen het zware werk doen, krijg je meer controle. Je navigeert zelf, vierkant voor vierkant, stap voor stap, en bepaalt zelf welke gevechten je wilt aangaan. Elke kaart die je speelt, elke combo die je probeert te bouwen, is een constante evenwichtsoefening die soms snel kan leiden tot nederlaag door een onverwachte vijand, of een ongelukkige reeks handen die je compleet verkeerde kaarten geeft, in totaal de verkeerde volgorde. Je zweert het, accepteert de doodsengel en springt meteen weer in. Nog één keer... Daarna gaat het meteen naar bed.

Hoewel Vampire Crawlers op papier een ander spel is dan zijn voorganger, weet het precies dezelfde puls, spanning en verslavende gameplay vast te leggen. Je kiest een pad van een wereldkaart, compleet met namen en gebieden die je gegarandeerd herkent uit Vampire Survivors, en bouwt je deck in realtime. De meest opvallende en tastbare verschuiving is het tempo van het spel, want hier wordt constante actie of zenuwslopende spanning beloond. Je staart naar je hand, plant combo's, mana-kosten en maximaal effect. De eerste is bovendien wat men de ruggengraat van Vampire Crawlers zou kunnen noemen, waar je kaarten speelt met stijgende manakosten om multipliers te bouwen die vrij snel kunnen ontlopen tot verbijsterende wiskunde die Gottfried Wilhelm Leibniz in het zweet had doen uitbarsten. Wanneer die bijna perfecte scène eindelijk landt, samengesteld uit gelijke delen langetermijnplanning en een vleugje geluk, nou ja... Mamma Mia, het scherm explodeert met kleuren, effecten en de bevredigende geluiden van monsters die bezwijken onder jouw overweldigende kracht. Het is zo zalig bevredigend dat je er blij van wordt.

Het kaartensysteem zelf is ook verrassend makkelijk te lezen, ondanks dat het snel overbelast raakt. Rode kaarten staan voor aanvallen, blauwe voor verdediging, gele voor buffs, paarse geven je mana, enzovoort. Dit houdt je hand beheersbaar, zelfs als hij is uitgebreid en uitgegroeid tot een onheilige, overvolle gereedschapskist die bedoeld is voor monsterslachting.

Crawlers gooien meestal ook een of twee curveballs naar je toe, want het spel vindt het echt heerlijk om eigenaardigheden erin te strooien, vaak veel meer dan je redelijkerwijs aankunt. Het beste van alles? Je kunt er altijd iets mee doen, hoe absurd en onzinnig het ook mag lijken. Als er één ding is waar je nooit bang voor moet zijn, is het experimenteren. Synergieën kunnen ontstaan door de meest onverwachte dingen en Crawlers belonen creativiteit en nieuwsgierigheid in plaats van passieve voorzichtigheid, een ontwerpfilosofie waarvan ik vreselijk zou willen dat meer roguelites durven omarmen.

Vampire Crawlers durft de teugels los te laten en je naar de horizon te laten galopperen, zich er volledig van bewust dat je vroeg of laat overweldigd zult worden. Het is een spel waarin je een god kunt worden, zij het alleen in gepixelde vorm, wat ook precies is wat het spel zo ontzettend charmant maakt. Elke run wordt een gek experiment, elke mislukking een les, en daarmee een excuus om nog een uur slaap over te slaan.

De meta-progressie helpt ook om het vuur brandend te houden. Tussen elke "run" krijg je de kans om de stad te verfijnen en te knutselen. Je kunt alles manipuleren, van welke edelstenen in het spel verschijnen - die op hun beurt passieve effecten op je kaarten geven - tot hoe krachtig je bonusvaardigheden moeten zijn, of welk personage je wilt spelen. Net als in het origineel zijn er een heleboel gezichten om vrij te spelen, elk met hun eigen unieke eigenaardigheden en vaardigheden die nog meer experimenteren aanmoedigen.

Het systeem zorgt ervoor dat Crawlers altijd het gevoel heeft vooruit te gaan; er is altijd een beetje vooruitgang te boeken, zelfs als je verslagen bent en de Dood voor de zoveelste keer komt om je te plagen en je nederlaag onder je neus te wrijven. Nog één ronde...

Visueel is Vampire Crawlers vrijwel wat je zou verwachten, en wijkt niet ver af van zijn oorsprong met overdreven gepixelde weergaven van alles, van monsters tot personages. Maar het heeft ook een duidelijkere structuur die past bij de nieuwe gameplay en scherpe effecten die de ervaring verbeteren. Op een bepaalde manier voelt het alsof iemand de 3D Maze Screensaver uit Windows 95 in de blender heeft gegooid samen met Castlevania, en het resultaat is ook erg kleurrijk en charmant, want je zult gegarandeerd meer dan eens glimlachen tijdens je vele avonturen.

Natuurlijk zijn er een paar kleine minpuntjes, want het eerste uur is vrij traag, en het duurt zeker even voordat de machines echt op gang komen. Ik zal eerlijk zijn en zeggen dat ik in het begin een beetje verbaasd aan mijn hoofd krabde. Zie het als een locomotief die langzaam stoom opbouwt in zijn ketel of een sneeuwbal die van de top van een berg rolt maar langzaam uitgroeit tot een lawine. Als het eenmaal draait, gaat het echt los.

Bovendien kan het spel soms wat chaotisch worden, met een interface die soms wat lastig is. Kleine ergernissen natuurlijk, en waarschijnlijk iets waar je een paar seconden over zult mopperen voordat je het net zo snel vergeet en jezelf opnieuw verliest in Vampire Crawlers absurde genialiteit en opnieuw op "doorgaan" klikt. Nog één ronde...

Dat is het punt, Vampire Crawlers weigert je los te laten. Hij bijt zich in je nek en smult ervan. Want hoewel veel bekend is en de gelijkenis met Survivors opvallend is, werkt Crawlers met geheel nieuwe middelen. Vergeet reflexen en pixel-perfecte navigatie tussen stormende hordes monsters, hier draait alles om hersens, timing en een licht sadistische liefde om systemen tot het breekpunt te drijven.

De uren glijden voorbij, de dag verandert in mist en de cijfers groeien met je combo-ketens, allemaal op de melodie van die sluipend wiegende muziek en een vuurwerkshow van knetterende pixels en effecten. Jeetje, Poncle, wat heb je gedaan... Vampire Crawlers is niets minder dan uitstekend en de mogelijkheden zijn duizelingwekkend. Speel op eigen risico, want dit is, als het mogelijk is, zelfs beter en gepolijster dan zijn voorganger.