Vooruitlopend op de bredere Netflix-release op 3 januari, werden wij Britten getrakteerd op de televisiepremière van Wallace & Gromit: Vengeance Most Fowl, waardoor we een kerstcadeau kregen dat beter was dan alles wat we onder de boom zouden kunnen hopen te vinden. Het beste inventieve duo in Engeland is terug met hun tweede speelfilm, en Aardman heeft een personage nieuw leven ingeblazen dat voor het eerst verscheen in een korte film van meer dan 30 jaar geleden voor deze nieuwe film.
Je hoeft niet al te goed op de hoogte te zijn van de overlevering van Wallace & Gromit om de motivaties van schurk Feathers McGraw te begrijpen, want er is een leuke flashback voor de opening van de film waarin heel kort wordt uitgelegd wie deze vermomde pinguïn was en hoe hij in de "gevangenis" belandde, wat gewoon een vervallen dierentuin blijkt te zijn. Meestal is dit een geheel nieuw verhaal met Feathers, in plaats van een direct vervolg op The Wrong Trousers, waarin hij debuteerde. Toch zul je voor reeds bestaande fans de oude trefpunten herkennen waar Vengeance Most Fowl naar terugkeert.
De uitvindingen van Wallace blijken eens te meer ongelooflijk nuttig te zijn, maar ook nogal onhandig. Zijn nieuwste creatie, Norbot, had gemakkelijk kunnen worden verwerkt als de belangrijkste schurk van de film, aangezien zijn uiterlijk en verhaallijn opnieuw lijken alsof de creaties van Wallace mis zijn gegaan. Maar met de sinistere schaduw van Feathers die opdoemt in de loop van de eerste en tweede akte van de film, zet Aardman de actie een tandje hoger. We hebben het hier niet over Mission: Impossible-stunts, maar er is veel opwinding, met tal van briljant geanimeerde actiescènes die komedie net zo goed combineren als Aardman de afgelopen vijftig jaar heeft gedaan.
Naarmate je ouder wordt, gaat stop-motion zoals Wallace & Gromit minder over het wonder van de personages en hun avonturen, en meer over het wonder van hoe het is gemaakt. Hoe lang het duurt om zelfs maar een korte film te maken, bewijst dat Aardman een zeldzaam geval is in het moderne filmmaken, waar inspanning en geduld triomferen over het snelle geld. Er is geen scène zoals de achtervolging op de spoorweg in The Wrong Trousers in deze film, maar in plaats van één moment te hebben dat je je in de nabije toekomst herinnert, is Vengeance Most Fowl als een hele film iets dat ik niet snel zal vergeten. De hele film is bezaaid met animatiegrootsheid waardoor ik wou dat ik hem in de bioscoop had kunnen zien, in plaats van in de woonkamer.
De grappen zijn - zoals meestal bij Aardman - erg sterk, en de Britse komedielegende Peter Kay doet een groot deel van het zware werk met de grappen in de dialoog, naast Wallace-acteur Ben Whitehead. Maar, zoals altijd, zijn de stille grappen degenen die het beste landen, met Feathers en Gromit als de sterren die ze moesten zijn. Die kleine pinguïn - zonder een enkele regel in de film - is een boeiend personage, rijk aan komediepotentieel, maar in plaats van hem te veel te gebruiken, vergelijkbaar met zoiets als de Minions, worden zijn beste stukjes bewaard voor wanneer ze de meeste impact zullen hebben. In plaats van gewoon smurrie naar een muur te gooien en te hopen dat het blijft plakken, heeft Vengeance Most Fowl een aura van vertrouwen over zich, alsof het weet voordat je zelfs maar de titelkaart hebt gelezen dat je van deze film zult genieten.
Het gaat echter niet alleen om de grappen, en Wallace & Gromit: Vengeance Most Fowl heeft hier en daar zijn emotionele pieken. Misschien leunt het een beetje te veel op de oude kruk van Wallace die een stuntelige is, wat ertoe leidt dat Gromit verdrietig wordt en er vreselijke dingen met hem gebeuren in zijn zoektocht om te voorkomen dat zijn meester in de gevangenis belandt of erger, maar dat is een gemakkelijk te vergeven zonde aan het einde van de film, waar je gewoon zo blij bent dat je mee bent gegaan voor de rit. Er zijn ook behoorlijk wat plotverrassingen in deze film. Niet in enorme wendingen, maar net toen ik dacht dat het een voorspelbare, voor de hand liggende route zou inslaan met zoiets als de Norbots, draait Aardman het script een beetje om en betaalt grotere verhaalmomenten af met onverwachte oplossingen die net zo opgezet zijn als voor de hand liggend.
Al met al is het kijken naar Wallace & Gromit: Vengeance Most Fowl alsof je jezelf in een warme deken stopt op een koude winteravond. Het is een mooie, comfortabele film waarvan de enige echte zwakte de kortheid is. Maar als je de kwaliteit ziet die Aardman in elk frame stopt, kun je ze een beetje speling geven voor een speelduur van 80 minuten. Zelfs tientallen jaren nadat ze erachter kwamen dat de maan van kaas was gemaakt, bewijzen Wallace & Gromit dat ze nog zoveel benzine in de tank hebben, en in 2024 kunnen we nog een klassieker toevoegen aan hun lijst van grootse avonturen.
