Op het moment van schrijven ben ik net klaar met het spelen van Dispatch afleveringen 5 en 6. Letterlijk net klaar. Daarom zal deze recensie waarschijnlijk aanvoelen als een absolute zwerftocht, en mijn excuses daarvoor. Het zal echter ook spoilervrij zijn, dus als je je eigen versie van AdHoc's uitstekende verhalende spel wilt spelen, dan kun je dit nog steeds van tevoren doorlezen. Of kom terug als je klaar bent om er helemaal blind in te gaan. Jij doet jezelf.
Over tijd gesproken, er is een aanzienlijke hoeveelheid van geweest sinds ik Dispatch voor het laatst aanraakte, dankzij vroege toegang tot de eerste vier afleveringen, en ik moet AdHoc complimenteren met het niet overslaan van een beat om je weer in de actie te krijgen. Sommigen hebben kritiek geuit op de episodische structuur van Dispatch en hoewel er een gesprek te voeren is over de vraag of episodische games werken in de moderne markt, heeft AdHoc fenomenaal werk geleverd door zijn spel rond die structuur aan te passen. Elke aflevering is zijn eigen microverhaal, dat inspeelt op het bredere verhaal.
Aflevering 5 en 6 voelen echt alsof ze zijn waar Dispatch in zijn ritme komt. De eerste twee afleveringen laten je kennismaken met het verhaal en de gameplay-loop. De derde en vierde bieden je eerste grote beslissingen, zodat je het gevoel hebt dat je echt het verhaal bepaalt, en dan raken de vijfde en zesde aflevering je met het grootste deel van de besluitvorming: gevolgen. Afgezien van een gemene dialoog van Malevola in aflevering 4 dankzij het feit dat ik haar beste vriend heb ontslagen, kon ik niet zeggen dat de belangrijke beslissingen die ik had genomen impactvol waren in Dispatch. Nu kan ik zeggen dat ik te snel te hard was voor het spel, aangezien verwijzingen naar oude opmerkingen, acties en meer terugkomen om me te achtervolgen en me te helpen tijdens deze meest recente afleveringen.
Ik zal niet ingaan op gedachten over de algehele gameplay, visuals of voice-acting, aangezien mijn indrukken van de eerste vier afleveringen vrijwel overeenkomen met de meest recente release. Op die fronten is alles uitstekend, en opnieuw merk ik dat ik volkomen verslaafd ben aan de pseudo-gokervaring van het sturen van helden op klusjes. Net als anderen hoop ik op een eindeloze modus of wat extra inhoud nadat deze afleveringen zijn afgelopen, gewoon om me mijn eigen kleine superheldenmanagementsim te geven. Een van de weinige tekortkomingen die ik heb met afleveringen 5 en 6 is dat aflevering 6 echt gameplay inruilt voor verhaal, en hoewel ik precies begrijp waarom AdHoc met die beslissing is ingegaan, zou het een veel gemakkelijkere pil zijn geweest om te slikken als de gameplay niet zo leuk was gebleken. Deze twee verbazingwekkende aspecten van Dispatch strijden soms om aandacht. Het verhaal wint altijd, en dat is bijna zeker ten goede, maar soms wil je je cake hebben en ook opeten.
Zoals je waarschijnlijk kunt zien aan de verbeterde score voor deze afleveringen, is die kritiek gering. De laatste afleveringen van Dispatch zijn voor mij echt geslaagd, op de plek waar anderen niet zoveel hebben gedaan, grotendeels vanwege een verhoogde focus op karakter. Het Z-Team heeft je eindelijk binnengelaten, zo lijkt het, en dat heeft een groot voordeel vanuit het oogpunt van het vertellen van verhalen, omdat de speler zich volledig welkom voelt in de wereld om hem heen. Natuurlijk, het zijn niet de mensen met wie je zou hebben omgegaan, maar je komt op een punt van begrip met hen.
De lengte van Dispatch lijkt het hier opnieuw in de rug te bijten, aangezien het minder dan twee uur duurt om deze laatste afleveringen af te ronden. Tenzij we in de war raken en de laatste twee afleveringen extreem lang zijn, kijken we naar een ervaring die waarschijnlijk ruim onder de tien uur is, alles bij elkaar genomen. Dat is een stuk korter dan de Telltale-ervaringen van weleer, en hoewel de aanstaande afwezigheid het hart misschien doet groeien voor Dispatch, kun je niet anders dan je afvragen of een paar extra afleveringen ons misschien hebben geholpen om ons beter gehecht te voelen aan ons team en onze selectie van andere personages.
In afleveringen 5 en 6 is Dispatch veranderd van een goede tijd met geweldige beelden, stemacteren en meer, naar een geweldige tijd waarin alles eindelijk op zijn plaats klikt. Ik ben enorm opgewonden om te zien hoe mijn verhaal zal eindigen, en ik ben erg blij te kunnen melden dat de game geweldig werk levert om je verhaal canon te laten voelen. Zelfs als je wordt verteld hoeveel andere spelers aan het einde dezelfde beslissingen hebben genomen als jij, als je keuzes maakt, je eigen Robert bouwt en het pad dat hij neemt, beloont Dispatch je consequent met kleine knikjes hier en daar en grote herinneringen aan wat je hebt gedaan om je verhaal te definiëren.
