House of the Dragon Seizoen 3

House of the Dragon heeft een wat vreemde periode gehad. Na de Targaryen-burgeroorlog, ook wel de Dans der Draken genoemd, die draken effectief van de Westerosi wereld veegde en de Targaryen-stamboom terugbracht tot een paar verwelkte takken, zou je vanaf seizoen 1 grote veldslagen en veel moord verwachten. In plaats daarvan richtte het eerste seizoen zich veel op familiedrama, terwijl we zagen hoe de ouder wordende koning Viserys zijn best deed om zowel zijn dochter Rhaenyra als de kinderen die hij met zijn nieuwe vrouw Alicent had gekregen tevreden te stellen. Er waren ups en downs en het was op zijn best net zo meeslepend als de roerige dagen van het oude Game of Thrones.

Toen eindigde seizoen 1 en dachten we allemaal: "oké, tijd om aan die oorlogszaak te beginnen." Helaas vond seizoen 2 dat we daar nog niet klaar voor waren, dus hadden we nog acht afleveringen van beraadslaging voordat de show ons vertelde dat nee, deze keer is de oorlog echt begonnen in seizoen 3. Nu zijn we hier, en gelukkig kunnen we zeggen dat HBO ons niet meer plaagt, en eindelijk heeft besloten ons te laten zien dat dansende draken veel gewelddadiger zijn dan de naam doet vermoeden. Het is tijd om de popcorn tevoorschijn te halen, want House of the Dragon Seizoen 3 draait helemaal om spektakel.

Er is niets zo leuk als Westeros en CGI-draken om je het gevoel te geven dat je naar grootschalige tv kijkt. House of the Dragon heeft beide in overvloed, en doet uitstekend werk om je het gevoel te geven dat de gevechten ongelooflijk fel zijn, soms bijna apocalyptisch voor iedereen die geen drakenrijder is. Vechten met andere jongens op een veld of op wat boten klinkt gevaarlijk maar begrijpelijk, maar het is onmogelijk om dat zo goed te doen als je ook nog eens bovenaf waakt voor een draak die je in je harnas kan verbranden. Het is het equivalent van het toevoegen van een tapijtbom aan een middeleeuwse strijd, en HBO heeft er alles aan gedaan om ervoor te zorgen dat we zoveel mogelijk van een gevecht te zien krijgen. De actie is intens, of we nu in het zand zijn met voetsoldaten of van bovenaf toekijken met het perspectief van een drakenrijder. Vooral in de Slag om de Gullet krijg je het gevoel dat Westeros ten oorlog is gegaan, net als in het tweede en derde seizoen van Game of Thrones.

Spektakel alleen is niet genoeg om House of the Dragon een opvallende show te maken. Eerder dit jaar bewees A Knight of the Seven Kingdoms juist dat CGI-draken en honderden figuranten weinig doen vergeleken met solide, karaktergerichte verhalen. We hebben genoeg karaktergedreven scènes in House of the Dragon seizoen 3, en enkele geweldige prestaties van vaste favorieten zoals Emma D'Arcy, Matt Smith, Olivia Cooke en Ewan Mitchell, maar helaas was ik niet zo gegrepen door hen als ik had gewild, omdat de show in dezelfde tempoproblemen viel als in seizoen 2. Er gebeurt veel, en dan gebeurt er ook veel niets. Het is moeilijk om een gebeurtenis te bewerken die in feite in opsommingstekens wordt samengevat in George R.R. Martins eerste deel over de Targaryen-geschiedenis, maar als je de serie kijkt voelt het alsof we gewoon wachten tot die opsommingstekens plaatsvinden, en alles daartussen is verspilde tijd. Ik zou niet alles moeten zeggen, want realistisch gezien zijn er momenten waar ik van heb genoten. Dat Aemond een beetje vreemd is is geweldig om te zien, en Rhaenyra's verhaallijn dit seizoen voelt alsof het haar karakter echt ontwikkelt.

Toch vond ik dat we in ieder geval in de vroege delen van House of the Dragon seizoen 3 Alicent en Rhaenyra nog steeds buiten elke actieve rol in het burgerconflict houden, zodat hun personages de last van verantwoordelijkheid kunnen besparen. Beiden willen nog steeds vrede, wat volkomen prima is, en ze erkennen ook dat het mannen zijn die deze oorlog zijn begonnen en zullen voortzetten. Nogmaals, prima. Het probleem is dat Alicent en Rhaenyra daarom weinig mogen doen in het nemen van hun eigen lot. Een breder punt over historische vrouwen die niet de kans hebben hun eigen levenspad te kiezen? Misschien, maar zoals House of the Dragon het beschrijft, blijf je achter met twee machtige vrouwen die ongelooflijk onbewust zijn van de macht die ze uitoefenen noch van de handelingsvrijheid die ze in dit conflict kunnen hebben. Ik weet niet of de schrijvers geloven dat we zouden weigeren voor Rhaenyra te juichen als het haar keuze was om voor haar troon te vechten, maar de onwil van een van onze twee leiders om zich echt in te gaan op het conflict waar de hele serie om draait, begint vermoeiend te worden, vooral halverwege ons voorlaatste seizoen.

Iemand die zich niet druk maakt om vast te komen te zitten in de modder en het vuil van de oorlog is nieuwkomer James Norton, die Lord Ormund Hightower speelt. Norton staat onder Britse tv-fans bekend om zijn rol als geweldige schurken, en hij brengt zijn beste in het derde seizoen van House of the Dragon. Hij is een zeer overtuigende en geeft ons een uniek perspectief van een man zonder draken, maar die een oorlog moet voeren waarin ze een groot probleem zijn. Hij is een verademing, en een geweldige om te zien wanneer House of the Dragon tussen grote gevechten door. Er is veel stop-en-start tempo dit seizoen, wat begrijpelijk is aangezien niet elke aflevering een enorme drakenstrijd kan zijn, maar het is zeker merkbaar, waardoor je de tijd zelf kunt voelen vertragen terwijl je wacht tot het volgende punt van de Dance of Dragons wordt afgevinkt.

House of the Dragon 's tweede seizoen laat nog steeds een bittere nasmaak achter tegen de tijd dat we bij seizoen 3 komen. Het is moeilijk om precies te herinneren wat er in seizoen 2 gebeurde, want afgezien van de Blood & Cheese-blunder is het moeilijk om enkele belangrijke momenten te aanwijzen dankzij het onverklaarbare ontbreken van het begin van de burgeroorlog. Seizoen 3 krijgt dus een wat oneerlijke hoeveelheid terrein om te behandelen, en van wat we tot nu toe hebben gezien, doet het dat degelijk. Het grijpt je niet met karaktergedreven verhalen zoals het beste van Thrones of zelfs het recente succes A Knight of the Seven Kingdoms, maar de acteurs zijn nog steeds op hun best, de kostuums, muziek en CGI zijn zo goed als HBO het kan krijgen, en hoewel ik niet kan zeggen dat ik zo emotioneel betrokken ben als bij de andere Westeros-show die dit jaar is uitgekomen, House of the Dragon geeft je een groot fantasiespektakel.