Invincible - Seizoen 2

Het eerste seizoen van Invincible is misschien wel een van de beste animatiefilms die we ooit hebben gezien. Het is daarboven met Avatar: The Last Airbender, Batman: The Animated Series, Cowboy Bebop en een paar andere projecten. Onnodig te zeggen dat wanneer je zo'n ijle lucht bezet, er een enorme druk is om op dat hoge niveau door te gaan, en hoewel velen van ons hadden gehoopt dat het lange wachten tussen seizoen 1 en 2 van Invincible betekende dat dit zou zijn bereikt, is het duidelijk dat deze tweede reeks afleveringen, hoewel nog steeds geweldig, bereikt niet de hoogten van zijn voorganger.

Ik denk dat de belangrijkste reden waarom het tweede seizoen van Invincible aanvoelt als een beetje een daling van de kwaliteit, waarschijnlijk te wijten is aan het kernverhaal dat het lijkt over te brengen. Er is deze keer minder gewicht en belang, en hoewel Mark en de rest van de bende de wereld een paar keer redden, voelt het niet vaak zo leven of dood als in het eerste seizoen. Combineer dit met een heleboel verschillende verhaallijnen die niet helemaal dezelfde kracht hebben als wat we in het verleden hebben gezien (ja, ik neem hier het hele liefdesverhaal van Mark en Amber op), en je krijgt een reeks afleveringen die niet zo cruciaal en boeiend blijken te zijn als we hadden gehoopt.

Dit wil niet zeggen dat het tweede seizoen van Invincible op geen enkele manier slecht is. Het is nog steeds fantastische televisie met diepe en emotioneel complexe personages die tot leven worden gebracht door een cast die ongelooflijk goed geschikt is voor hun respectievelijke rollen. De animatie is nog steeds van topkwaliteit met veel aandacht voor detail, en op de een of andere manier slaagt het verhaal erin om een immense cast van personages samen te weven (en nieuwe op te nemen) die bijna Game of Thrones groot is, en toch tijd vinden om elk op hun eigen manier belangrijk te laten voelen. Oh, en de dialogen en metareferenties zijn van topklasse, met constante knipogen naar andere superheldenuniversums, popcultuurfenomenen (zoals de verschijning van Invincible in Fortnite ), en de hilarische zelfspot grap over de tijd die het kostte om dit seizoen te maken en waarom dat het geval was. Invincible is nooit bang geweest om de draak te steken met zichzelf of anderen en trekt ook hier niet zijn vuist.

Maar ondanks dat dit het geval is, is het ook overduidelijk dat dit een setup-seizoen is. Dit is een seizoen waarin veel van het zware werk en de karakterontwikkeling op de voorgrond is geplaatst in de aanloop naar de waanzinnige actie die naar verwachting binnenkort centraal zal staan. Dit is de Clash of Kings voor Storm of Swords, The Half-Blood Prince voor The Deathly Hallows. Tenminste, ik hoop dat dat het geval is, want als het jaren duurt om een seizoen te maken en dan bijna een half jaar om acht afleveringen uit te zenden, moet het een veel beter tempo hebben dan dit als het wil dat ik de komst van nieuwe afleveringen prijs alsof ze een terugkerende profeet zijn.

Invincible is nog steeds een geanimeerde tv-show van het hoogste niveau, let wel, en een waar ik graag meer van wil krijgen, maar dit seizoen heeft al een paar scheuren in het Viltrumite-pantser laten zien, en als Amazon niet voorzichtig is en ze niet wil corrigeren, zouden we kunnen kijken naar een gestage achteruitgang van iets dat niet alleen geweldig kan zijn, maar absoluut uitzonderlijk.