Invincible: Seizoen 4

We hebben tegenwoordig zeker geen moeite meer met superheldenentertainment, wat deels de reden is waarom sommige van de meer uitzonderlijke superheldenprojecten voor het grote publiek niet als een afspraakje aanvoelen. Als iemand die Invincible volgt sinds de release in een animatievorm, zou ik beweren dat deze serie beter is dan veel van wat elders wordt uitgebracht, en toch lijkt Invincible niet een show te zijn die iedereen zelf wil zien.

Voor mij is dat jammer, want het biedt alles wat je maar kunt wensen van een animatieserie met superhelden. Er zijn kronkelende en emotioneel complexe verhaallijnen waarin helden worden verraden, iconen worden gedood, relaties opbloeien, kernpersonages groeien en bloeien, en overal op verschillende locaties op aarde, van mythen tot voorbij de sterren.

Evenzo begon Invincible met een geweldige knal en bood een eerste seizoen dat de kijkers omver blies. De tweede verzachtte dat beeld iets door niet helemaal aan dezelfde enorme standaarden te voldoen en ook na een eerlijk gezegd te lange wachttijd te komen. Gelukkig was het derde seizoen een terugkeer naar vorm en na het zien van het vierde seizoen kan ik met plezier toevoegen dat deze laatste reeks afleveringen ook gewoon briljant is.

Ik zal niet te veel ingaan op het verhaal en de plot om je spoilers te besparen, maar als je de bronmateriaal van de stripboeken hebt gelezen, weet je wat er gaat komen. Omni-Man keert terug naar de aarde, Atom Eve worstelt met haar krachten, Thragg maakt zijn gedenkwaardige entree, Conquest veroorzaakt chaos, Cecil worstelt met krachten buiten zijn controle, oh, en iets kleins genaamd de oorlog tussen de Viltrumites en de Coalitie van Planeten is in het verschiet. Als je de serie hebt gevolgd, zal dit je niet verrassen, want seizoen 4 voelt enigszins als een "alle wegen hebben hierheen geleid"-moment, een eerste luidklok voor het overkoepelende verhaal dat nog veel trucs in petto heeft voor toekomstige seizoenen, waarvan er één groen licht is gegeven en over ongeveer een jaar zal debuteren.

Met dit doel kun je een seizoen verwachten waarin enorm cruciale momenten worden uitgewerkt en seriebepalende wendingen plaatsvinden die deze Invincible -adaptatie verder zullen vormen dan iedereen had verwacht. Het is consequent meeslepend en actievol, spannend met lichte humor die je aan het lachen maakt, en om dit anders chaotische gerecht te compenseren, bevat het nog steeds die langzamere afleveringen en scènes die zich richten op de meer menselijke en emotionele kant van het verhaal, waaronder zo'n draad die de aandacht vestigt op Nolans tijd als jonge volwassene uit de Viltrumite. Het is allemaal fascinerend en een geweldige bewerking die zowel het bronmateriaal recht doet als de vrijheid biedt om gebieden en narratieve elementen te verkennen die anders niet in de strips aan bod kwamen. Bedenker Robert Kirkman weet wat deze serie moet doen om consequent uitstekend te zijn en seizoen 4 is hier nog een extra nadruk op.

Dat gezegd hebbende, zijn er momenten waarop ik zou willen dat de animatie iets levendiger was. Ik voel me al lang comfortabel bij de animatiestijl van deze serie, zowel omdat die het bronmateriaal weerspiegelt, maar ook omdat een meer ingetogen animatie-opzet zorgt voor een snellere productiedoorloop, vandaar dat we bijna drie seizoenen Invincible hebben gehad in de tijd dat we één seizoen van X-Men '97 hadden. Toch zijn er momenten waarop het lijkt alsof deze stijl wat te veel wordt misbruikt naar mijn zin, waaronder wat aanvoelt als een scène van vijf minuten (die eerlijk gezegd behoorlijk hilarisch is) tussen Invincible en Damien Darkblood waarin de personages vrijwel helemaal niet bewegen. Er is hier zonder twijfel ruimte voor verbetering, maar als dat ten koste gaat van het releasetempo dat we nu krijgen, met ongeveer één nieuw seizoen elke 12 maanden, kan ik leven met deze huidige animatierichting.

Dus ja, er zijn plekken waar Invincible beter kan zijn, maar over het algemeen is dit een uitstekende animatieserie die zich blijft onderscheiden van de concurrentie. Het is moeiteloos vermakelijk, houdt je op het puntje van je stoel tijdens de intense gevechten, lachend om de dwaze en voor de hand liggende grappen en woordspelingen, en laat je mond open staan als de grote verrassingen zich voordoen. Invincible blijft floreren en als je dat nog niet hebt gedaan, moet je deze show echt eens bekijken.