Luther: The Fallen Sun

De BBC heeft in de loop der jaren talloze grote politiedrama's aangeboden, maar weinigen hebben het zo lang volgehouden en de sterrenkracht van die van Luther gekenmerkt. De show draait om Idris Elba's grijnzende londense detective en draait om Luther die de sporen volgt en jacht maakt op wrede en huiveringwekkende seriemoordenaars, terwijl hij tegelijkertijd de rechten en onrecht van het opereren binnen de wet moet navigeren. Omdat deze monsters echter zo'n gebrek aan respect voor het menselijk leven hebben, realiseert Luther zich dat werken volgens de boeken meestal zal resulteren in meer doden, en dus rekt hij de praktijken van de wet op om in een grijze zone te opereren als je wilt.

Deze dynamiek is altijd geweest wat Luther zo'n vermakelijke premisse maakt, en het is precies waarom Luther: The Fallen Sun worstelt. Want deze film neemt ons mee van wat Luther, Luther, maakt. In plaats daarvan krijgen we een personage dat meer lijkt op James Bond. Luther ontwijkt de wet, raakt in talloze gevechten verwikkeld, loopt allerlei verwondingen op en gaat dan gewoon door. Hij voelt zich niet meer menselijk en echt: hij voelt zich een actieheld. En natuurlijk is er een intrigerend geval in de kern van de film, maar het wordt overweldigd door deze actiestijl die het hart van Luther uitrukt.

Begrijp me niet verkeerd, Elba is hier weer geweldig, en Andy Serkis speelt een echt schrijnende seriemoordenaar - zelfs als zijn motivaties zeer twijfelachtig zijn en ontbreekt het niet aan die fijnere uitleg en detailniveau die de moordenaars van de serie zo formidabel en angstaanjagend maakten. Serkis' vermogen om een mentaal instabiele moordenaar neer te zetten is van topkwaliteit, je krijgt alleen nooit de indruk dat het personage goed doordacht is. Hij voelt zich meer als een old-school Bond schurk, iemand die slecht en wreed is alleen maar om de hoofdpersoon er goed uit te laten zien, en het is niet de schuld van Serkis dat dit uiteindelijk het geval is, het is het verhaal en de dialoog in plaats daarvan.

Ik kan niet anders dan verlangen naar een terugkeer naar de kleinere, meer persoonlijke verhalen die de show zo boeiend maakten, want hier is alles tot nieuwe uitersten geblazen en in dat proces is de charme van Luther verloren gegaan. Dit personage hoeft niet voorgoed een wereldreiziger te zijn, Luther was uitzonderlijk als een gruizige detective die de realiteit onder ogen zag van het jagen op seriemoordenaars die een spoor van lichamen achterlaten in hun kielzog.

Maar hoewel er veel delen van deze film zijn die me teleurstelden, is geen enkele zo weerzinwekkend als het gebruik van CGI in de film. De CGI-sequenties zijn niet van erg goede kwaliteit en doen aanzienlijk afbreuk aan de kijkervaring. De chaotische sequentie in Piccadilly Circus is daar het beste voorbeeld van, waarbij de waanzin eruitziet als iets dat uit een of andere dwaze spooffilm is voortgekomen.

Hoewel ik van Luther hou en waardeer dat de franchise verder wordt voortgezet, baart deze richting me grote zorgen, vooral gezien de epiloog die Luther lijkt op te zetten als een soort internationale agent voor verhuur. Dit is niet het personage dat ik al meer dan tien jaar volg en Netflix heeft het niet goed gedaan in Luther: The Fallen Sun.