Disney's Peter Pan was een van de belangrijkste films voor mij als kind. De mysterieuze opening, de magische presentatie en de prachtige muziek waren een van de vele startpunten voor deze toekomstige filmliefhebber en tot op de dag van vandaag heb ik er de hoogste achting voor. Nu de klassieker uit 1953 het zoveelste slachtoffer is van de Disney-remakefabriek, is het opnieuw tijd om te beslissen of dit een geval is van vernielde cultuur of een verbeterd werk? Geen van beide, zo blijkt. Het is niet indrukwekkend, maar het is ook niet de regelrechte ramp die je zou verwachten na bijvoorbeeld de gruwelijke herinterpretatie van Pinokkio. Ik vind het eigenlijk niet erg om verschillende versies van de verhalen van J.M. Barrie te zien, en er zijn een aantal goede momenten in de nieuwe versie van David Lowery.
Er is een spectaculaire slotact die mijn interesse wekte en de muziek van Daniel Hart is heerlijk avontuurlijk. De kinderen in het huishouden zullen echter hoogstwaarschijnlijk hun interesse verliezen in de saaie kleuren en vreemde wendingen die het verhaal met zich meebrengt. De volwassenen daarentegen zullen zeker geïntrigeerd zijn door enkele nieuwe elementen die de plot een beetje rijker maken: hier halen de filmmakers wat inspiratie uit de donkere hoeken van het verhaal en spelen ze met theorieën die, interessant genoeg, Peter Pan een beetje meer op een potentiële antagonist in het verhaal laten lijken. De sluwe Captain Hook krijgt zelfs een snikverhaal om hem sympathieker te maken, maar deze achtergrondverhalen maken het verhaal ook minder speels en ongelijkmatiger van toon dan het origineel. De krokodillenscène is daar een goed voorbeeld van.
Jude Law doet zijn best om zijn kwaadaardige kapitein iets meer dimensie te geven, maar het is over het algemeen behoorlijk flauw acteerwerk. Alexander Molony is helaas extreem bleek en droog als onze nieuwe Peter Pan en Yara Shahidi is erg anoniem als de verder eentonige kleine Tinkerbell. Vreemd genoeg zorgt Ever Anderson voor de felheid in de rol van Wendy. De filmmakers hebben het personage verder weg gehaald van de moederrol om haar ondeugender te maken zoals de jongens, waardoor ze meer een actieve zwaardzwaaiende heldin is geworden, maar ook een meer verspreid personage. Ze mist simpelweg de humor van het origineel en de interacties tussen haar en Pan zijn op zijn best vlak.
Peter Pan & Wendy slaagt er echter in om zijn eigen versie van de angsten en voordelen van opgroeien te vertellen, ook al is het meer verwaterd dan de film uit 1953. Het voelt alsof David Lowery eigenlijk iets meer te zeggen had met zijn verhaal voor het slapengaan dan de rest van Disney's ademloze remake-catalogus, en er zijn enkele bekijkbare momenten die proberen los te komen van Disney's animatiefilm. Het is alleen dat het niet helemaal helemaal gaat, omdat het meer van zijn eigen feeënstof mist. Nou, het is in ieder geval niet de slechtste Peter Pan-interpretatie die er is. Toch, Pan uit 2015?