Ready or Not 2: Here I Come

Er zijn weinig dingen beter dan een echt vermakelijke horrorfilm waarin de puzzelstukjes samenkomen tot een mozaïek dat veel mooier is dan de afzonderlijke delen doen vermoeden. Een duidelijk uitgangspunt, een goede scream queen, echte verrassingen en een vleugje zelfinzicht doen vaak veel voldoende, net als in Ready or Not. Om redenen die nog onduidelijk zijn, hebben we onredelijk lang moeten wachten op het vervolg, maar na zeven jaar hebben het horrorduo, Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett, ons nu uitgenodigd voor de première.

Hun nieuwe verhaal pakt het verhaal precies op waar de voorganger ophield en laat ons een gebroken Grace Le Domas ontmoeten (of moeten we haar nog eens MacCaullay noemen?) die strompelend uit het brandende gebouw strompelt waar verstoppertje werd gespeeld in de voorganger. Hoe verklaar je alles wat er is gebeurd aan de politie en de bredere familie? We komen er al vroeg achter wanneer Grace's zus Faith MacCaullay opduikt. Hun geschiedenis is duidelijk vol verraad en conflicten, maar ze hebben geen tijd om hun problemen op te lossen voordat ze snel verstrikt raken in een nieuwe ronde spelletjes.

Om uit te leggen hoe dit kan doorgaan nadat Grace zo duidelijk won in de eerste film, is er dit keer een kleiner universum rond het verhaal gebouwd. Nu is er iets veel groters aan de gang, wat betekent dat er een nieuwe kleurrijke groep satanisten opduikt om Grace te doden in de zoektocht naar macht.

Ik weet niet zeker of Ready or Not 2: Here I Come echt profiteert van het feit dat het verder nogal strakke en ingetogen verhaal plotseling deel uitmaakt van iets wereldwijds, maar gelukkig heeft het geen grote invloed op de film. Dit is in plaats daarvan de film van Samara Weaving; ze is, als het kan, deze keer nog beter als Grace, en wordt ook geholpen door uitstekende bijrollen, met name Elijah Wood en Sarah Michelle Gellar die een vermelding verdienen voor rollen die op maat voor hen lijken te zijn.

Het duurt niet lang voordat mensen op echt gewelddadige manieren sterven en Grace zelfs haar terughoudende zus in het spel heeft. De twee maken voortdurend ruzie op een onverwacht rauwe en hatelijke manier, wat het leven inblaast, hoewel het in sommige scènes een beetje een "buddy cop"-gevoel krijgt omdat ze ook heel verschillende persoonlijkheden hebben gekregen.

Daarna gaat de actie in een vlot tempo, met evenveel gelach als schrikmomenten, en zorgt de reeks kleurrijke vijanden ervoor dat het altijd gevarieerd aanvoelt. Als ik echter een zwakte moet aanwijzen, is het dat Grace en Faith iets te vaak ontsnappen door onwaarschijnlijk geluk of onwaarschijnlijke onhandigheid, en de Deus ex machina-oplossing is nooit iets waar ik bijzonder van houd.

Gelukkig blijft de film je tot het einde vermaken, en uiteindelijk is dit een goede horrorfilm, een die ik nog meer had gewaardeerd als ik niet had geweten dat er een voorganger was die net dat beetje scherper was. Ik vermoed dat dit niet de laatste film in de serie zal zijn en het feit dat ik nog steeds blij zou zijn met een derde deel, bevestigt dat horrorfans een kans moeten geven.