Spider-Man, Peter Parker, ik word een beetje nostalgisch bij die gedachte, bijna op dezelfde manier als bij Batman. Ik hou al van Spider-Man sinds ik een jonge jongen was, waar ik de tekenfilm keek, op de achterbank zat tijdens caravanvakanties en de stripboeken verslond. Een van mijn allermeest gekoesterde herinneringen aan de bioscoop is, en zal altijd blijven, Sam Raimi's eerste Spider-Man-film. Voor een filmliefhebbende vijftienjarige had het werkelijk alles, van high-flying actie, spanning, emotie, coole special effects, een fantastische soundtrack en Raimi's speelsheid en liefde voor het medium en het bronmateriaal.
Toen er een reboot met Andrew Garfield werd aangekondigd, nam ik het bijna persoonlijk. Waarom? Er was eigenlijk niets mis met de films zelf, want ze waren noch slecht, noch bijzonder goed. En toen er weer een reboot werd aangekondigd, met Tom Holland in de hoofdrol, begon ik me te ontstellen. Maar toen kwam Spider-Man: Homecoming, geregisseerd door Jon Watts, uit en ik was enigszins overtuigd, omdat Holland me geweldig maakte, en de film had dezelfde speelsheid en liefde als Raimi's eerste film vijftien jaar eerder. De actiescènes waren stijlvol en de humor heerlijk, en ik vond ook Far From Home en No Way Home leuk, al was het minder goed.
Dus nu is het tijd voor de vierde solofilm van Hollands Spider-Man, en het plot is als volgt: "Het is een hele nieuwe dag voor Peter Parker. In een wereld die hem niet meer herinnert, bestrijdt hij misdaad als Spider-Man. Maar het verdriet om zijn vrienden zonder hem te zien verdergaan, zorgt ervoor dat er iets in Peter verandert. Tegelijkertijd is deze verandering misschien de enige manier om de stad en de mensen van wie hij houdt te redden van een machtige nieuwe vijand die niemand kan zien. De wereld is Peter Parker misschien vergeten. Maar hij is ze niet vergeten."
Watts regisseerde de eerste drie films met Holland als Spider-Man, maar dit keer is het stokje overgedragen aan Destin Daniel Cretton, die onder andere de vermakelijke Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings heeft geregisseerd. Het is een goede keuze, denk ik, hoewel ik Watts hier graag in de regisseursstoel had gezien. Het trio vrienden, nu uit elkaar, bestaat zoals gewoonlijk uit Holland, Zendaya en Jacob Batalon, maar in andere rollen zien we Sadie Sink uit Stranger Things, Mark Ruffalo die terugkeert als Bruce Banner/Hulk, Florence Pugh die praat over kleine aardappelen (verrassend genoeg, letterlijk), en Jon Bernthal die opduikt en grommend als de Punisher.
Het plot is niet bijzonder verfijnd en breekt weinig nieuw terrein, maar er is genoeg spanning en entertainmentwaarde. Ik vind de aanvankelijk onzichtbare vijand en de manier waarop hij beweegt leuk. Het is stijlvol, ongebruikelijk voor het superheldengenre, en doet denken aan een van mijn jeugdfavorieten in de Denzel Washington-film Fallen, waarin hij een demon jaagt die van lichaam naar lichaam beweegt. De humor uit de eerdere films is nog steeds sterk aanwezig, en het zijn vooral Ned Leeds, Frank Castle en Yelena Belova die voor momenten van komische verlichting zorgen. Ik waardeer dat Castle eigenlijk een iets grotere rol krijgt, want hij is een leuke bondgenoot voor Spider-Man, die liever mensen eraf blaast dan onnodige vragen stelt. Ik moest even lachen tijdens een actie-scène waarin hij op zijn rug glijdt en schiet terwijl hij een Punisher-achtige grom laat horen, wat zijn handelsmerk is geworden.
Blijf volhouden, het wordt leuk, dat beloof ik!
Over het algemeen ben ik het superheldengenre behoorlijk zat, dat zelden verrast, maar Spider-Man: Brand New Day is over het algemeen een erg plezierige film die laat zien dat het genre nog steeds zijn momenten heeft. De speelsheid waar ik zo enthousiast over ben, is een groot deel ervan, maar misschien is het misschien vooral Holland, die ik absoluut briljant vind in de titelrol. De andere acteurs doen het ook goed, ook al voelen delen van de dialogen met Bruce Banner wat te geforceerd aan. De film is ook minstens een kwartier te lang, maar dat wordt gered doordat het tempo zelden langer dan een paar momenten afneemt. Aan de andere kant vind ik dat de innerlijke strijd van Spider-Man/Peter Parker soms wat saai kan worden, en het voelt alsof het terugkerende thema van hoe moeilijk het is om zowel superheld als mens te zijn, tot in de treure is gegaan. Maar ik geloof er tot op zekere hoogte in omdat het behoorlijk goed gedaan is. De reboot heeft ook een emotionele diepgang die ik altijd al leuk vond, en Brand New Day vormt daarop geen uitzondering. In de laatste scène had ik zelfs een paar tranen in mijn ogen.
De Spider-Man-serie is een van de weinige superheldenfilms waar ik nog naar uit kan kijken en die ik kan zien zonder met mijn ogen te rollen bij slechte oneliners, uitgerekte eindgevechten of instortende hele steden. Het is een erg stijlvolle film, en de scènes waarin je met het web door de stad zwaait zijn bijzonder mooi en de actiescènes werken ook erg goed. Brand New Day had opnieuw baat gehad bij wat ingekort, en de antagonist is misschien wat te anoniem aan het begin, maar de onthulling daarentegen biedt een aangename verrassing die het bredere universum op de een of andere manier zal beïnvloeden. Toch vind ik het leuk dat het niet altijd gaat over een intergalactische superschurk die dreigt de aarde of het hele universum op te blazen.
Dus, samengevat: als je van de Spider-Man-films houdt, zul je gegarandeerd Brand New Day leuk vinden.