Halo: Campaign Evolved toont aan dat Halo nog steeds bang is om vooruit te gaan (Unto Dawn)

Halo: Campaign Evolved zou het altijd zwaar krijgen, wat ze ook deden. Het opnieuw maken van een spel dat de first-person shooter herdefinieert, zou fans altijd polariseren. Puristen zullen altijd puristen blijven, terwijl anderen verwachten wat de titel belooft—een evolutie.

Goed gedaan Halo Studios, die iedereen heeft weten teleur te stellen.

Het paard waarop je aankwam... Weer

Campaign Evolved is niet slecht. Het ziet er geweldig uit, voelt geweldig aan, en het schieten op Covenant voelt net zo robuust als altijd. Het is een solide spel en dat is precies het probleem. Sinds ze de leiding van Halo van Bungie overnamen, is het gewoon fumble na blunder geweest met Xbox' vlaggenschipfranchise. Campaign Evolved begaat een van de grootste zonden in gaming en schetst een sombere toekomst voor Master Chief in handen van Halo Studios. Het speelt het op veilig...

Opnieuw opgebouwd in Unreal Engine 5, visueel spectaculair, als je over het frequente stotteren heen kunt komen. Het neemt de campagne uit 2001 en doet meer dan alleen een nieuw laagje verf toevoegen; het past sommige levels aan om ze op sommige punten beter te maken, zoals het oplossen van de horror (en verveling) van de Bibliotheek, en het oplossen van de geografische misstap van de laatste Warthog Run (als je het weet, weet je het), wat geweldig is. Maar het is het absolute minimum. Ze hadden de plannen allemaal klaar, ze moesten het alleen in elkaar zetten als Ikea-meubels. Toch zijn ze weer terug bij af.

Verschillende verspilde inspanningen

Sinds Bungie vertrokken is, is Halo allesbehalve coherent. Elke game lijkt een nieuwe koerscorrectie te brengen, waarbij ideeën in het ene deel vaak door het volgende worden verlaten. Mensen vonden Halo 4 en de Didact niet leuk, dus probeerden ze het in Halo 5: Guardians te veranderen met een ongelooflijk misleidende marketingcampagne. Toen dat niet werkte, lieten ze het interessante uitgangspunt van het einde van 5 volledig varen door dingen buiten beeld op te lossen vóór Infinite.

Fans hebben sindsdien moeten vertrouwen op de bijbehorende reeks romans om hun begrip van gebeurtenissen in het Halo-universum aan te vullen. Gelukkig zijn ze over het algemeen goed geschreven en dragen ze de franchise al meer dan tien jaar.

Gebrekkige cowboy

Met Campaign Evolved kregen ze hier de kans om hun vertelkunst te tonen en wat vertrouwen terug te winnen. En eerlijk is eerlijk, met de campagne hebben ze een paar levels aangepast en wat meer flair en diepgang aan het verhaal toegevoegd. Minder is meer in dat opzicht, en ze liepen die lijn perfect.

Maar de prequel-missies waren hun kans om echt te schitteren, en in plaats daarvan werden ze de grootste zwakte. Met UE5 kregen ze de kans om iets nieuws te proberen, om op een gedurfde nieuwe manier de boot uit te dagen, zoals Halo 3 deed met zijn scarabee-gevechten, en Halo Infinite probeerde dat met zijn open-wereld. Maar in plaats daarvan kregen we drie missies van een ogenschijnlijk hervormde Waarheid en Verzoening, met enorm inspiratieloos en repetitief game-ontwerp, die culmineerde in mogelijk het saaiste ruimtevaart-luchtgevecht in de moderne gamewereld.

Niet alleen dat, maar het schrijfwerk liet ook veel te wensen over. In een poging om aan te sluiten bij het bredere canon, draaien deze missies om een zeer vaag plot met experimenten en voelden ze niet meer dan een kans om de Brutes erin te proppen. Het is in elk geval een verhaal geschreven in een post-Marvel-tijdperk, waar iedereen geestige gesprekken moet voeren en het idee van ernst op de achtergrond wordt gelaten, en het voelt allemaal heel on-Halo aan.

Halo heeft natuurlijk zijn grappige momenten. Johnson kon grappig zijn, de mariniers konden het, Cortana kon, maar de wereld zelf voelde nog steeds serieus. Chiefs humoristische momenten kwamen voort uit zijn droge voordracht en onwankelbare directheid. In Campaign Evolved wordt Chief geschreven als een gevatte actieheld, en Johnson blijft maar praten.

Prioriteitsverschuiving

En dan is er nog de grootste irritatie van het hele verhaal: skins... voor een singleplayer first-person shooter. Ja, je kunt third-person spelen (wat nogmaals, heel weinig Halo is) en je vrienden zien het in co-op, maar waarom wordt monetisatie prioriteit gegeven in een campagne-remake terwijl die middelen in iets betekenisvollers hadden kunnen worden gestoken?

Winst boven spelers, opnieuw. Dit was een Halo die met minimaal risico was gemaakt voor maximale aantrekkingskracht. En zoals altijd, als je iets voor iedereen probeert te maken, loop je het risico het voor niemand te maken.

Het pistool gericht op het hoofd van de fandom

Als enorme fan van de Chief en de serie als geheel sinds die eerste poging tot Installation 04, is het moeilijk om je niet gekwetst, een beetje tekortgedaan en een beetje bezorgd te voelen over Chiefs toekomst. Ze hebben vijf jaar gehad om aan dit spel te werken dat al een deel van de weg was voor hen, en het enige wat ze konden leveren was een nieuwe laag verf, een paar aanpassingen en drie vergeten extra levels. Geen multiplayer, maar ze hebben wel wat skins gemaakt... Dit is een franchise die wordt ontgonnen op zijn waarde in plaats van ontwikkeld op zijn potentieel.

Met signalen die wijzen op een remake van Halo 2 als het volgende project, lijkt de toekomst steeds meer een reis door het geheugen, maar misschien word ik ongelijk bewezen. Misschien zal Halo Studios ons eindelijk verrassen. God, ik hoop het.

Maar voorlopig lijkt de serie die ooit de FPS vooruit duwde, steeds banger om hetzelfde te doen.

Sad wort wort wort.