Railroad Rumble: Elke Denshattack! baas, gerangschikt

Hoewel ze per gebied maar één level beslaten en uit meerdere levels bestaan, zijn de baasgevechten de maker of de ondergang voor Denshattack!. Elke fase bouwt op naar de aankomende climax: het opnemen tegen het team van de leider, waardoor chaos wordt veroorzaakt om hun aandacht te trekken, en races doen om te laten zien dat je hun tijd waard bent. Het uiteindelijke gevecht hangt constant boven je terwijl je springt, grindt en je een trick dichter bij je grote tegenstander baant. En als het gevecht teleurstellend aanvoelt, kan dat een bittere nasmaak achterlaten in de regio als geheel. Gelukkig blijkt elke baas op zijn eigen manier lof waard te zijn, maar we vonden het leuk om ze allemaal te gaan en ze van slechtst tot beste te rangschikken op alles, van hun gameplay, hun spektakel en natuurlijk die ongelooflijke muziek.

9. Molty en de VACTRAIN

Van de negen vermeldingen op de lijst is dit de enige die moeilijk te classificeren is als een "baasgevecht" en ik zou het helemaal niet hebben opgenomen als het spel het niet als het spel het niet had gespecificeerd. Emi's ontmoeting met de VACTRAIN is meer een race dan iets anders, die zich uitstrekt over heel Japan en gebruikmaakt van de vrienden die Emi onderweg heeft gemaakt. Het dient goed als het slotbaasgevecht van het spel om alle vaardigheden die je hebt geleerd op de proef te stellen, en om te laten zien hoe ver Emi is gekomen sinds het afleveren van ramen in Beppu.

Toch is het moeilijk om niet te denken dat deze etappe beter als race dan als strijd had gewerkt. Hoewel het uitgangspunt van de ontmoeting draait om het bereiken van Beppu vóór Molty, is er geen echte motivatie om het level bijzonder snel te doorlopen. Een kaart aan de zijkant van het scherm die laat zien hoe ver je voor of achter de VACTRAIN bent, had een broodnodig gevoel van urgentie kunnen toevoegen, waarbij het gebruik van magnetische sporen om je snelheid te verhogen een vereiste was om bij te blijven in plaats van slechts een gimmick. Dat wil niet zeggen dat dit level slecht is, maar het functioneert niet zo goed als een "baasgevecht" als de andere levels.

8. Shihori Yoneda

Eerlijk gezegd voelt het oneerlijk om een van de bazen zo laag te plaatsen ten opzichte van de krankzinnige kwaliteit Denshattack! 's roster. Het belangrijkste wat deze baas nadeelt, is hoe lang het duurt om het hoofdgevecht te bereiken, waarbij deze strijd tegen Shihori en de Yakuza meer een ensemble-aangelegenheid is dan een gefocust duel. Het eerste deel is eenvoudig genoeg, met Maiko die een reeks pijlen op je afvuurt die niet meer dan een simpele circuitwissel nodig hebben om te ontwijken. De Hamamoto-tweeling wisselt het af met een gevecht bovenop de wolken waarin je de energie van je trein tussen positief en negatief wisselt om hun projectielen terug te slaan, maar het wordt snel saai en maakt weinig gebruik van de potentiële chaos die had kunnen ontstaan door boven de lucht te zweven.

De confrontatie met Shihori maakt goed gebruik van de magnetische shifter die in het hoofdstuk wordt geïntroduceerd, met momenten van zwaartekrachtwisselende waanzin waardoor ik het gevoel kreeg dat ik een Geometry Dash-level op de best mogelijke manier speelde. Maar over het algemeen mist dit level zowel ingewikkelde mechanieken als gekke spektakels die andere baasgevechten boven het podium plaatsen.

7. Yamagata

Geloof me, het doet me net zoveel pijn om dit zo laag te plaatsen als het jou pijn doet om het te lezen. Alles aan Yamagata straalt Denshattack! uit: zijn rauwe, door punk geïnspireerde outfit, zijn tragische maar triomfantelijke achtergrondverhaal. Er is geen personage dat een geweldig eindbaasgevecht meer verdient. Maar helaas komt hij in het grootste deel van het gevecht in Bosozoku niet eens voor, wat een terugkerend thema is voor deze lager gerangschikte bazen.

Het gevecht begint met een gevecht tegen 100 treinen, wat, hoewel een spannend idee, beter had gewerkt als een eigen level. Er is een ongemakkelijke sectie in het midden die er puur is om je Yaoyorozudo-meter op te bouwen, en tegen de tijd dat Yamagata eindelijk met zijn eigen trein op je afkomt, is het gevecht al halverwege. Ik heb deze boven Shihori geplaatst voor het laatste deel, want het beklimmen van de Phantom Typhoon is een van de meest memorabele momenten van het spel. Alles wordt samengebracht door een fenomenale Lotus Juice-cameo op de soundtrack van het podium, die de hype van het einde tot het uiterste opvoert. Maar met Yamagata zo onderbenut in zijn eigen fase, zou het moeilijk zijn om deze veel hoger te plaatsen.

6. Madoka Sato

Het wordt al duidelijk voordat je haar bevecht dat Madoka een van de gevaarlijkste denshattackers van het land is, en haar overtuiging van haar superioriteit boven Emi sijpelt door in het ontwerp van het gevecht. Voordat Madoka je zelfs maar vindt dat je haar aanwezigheid verdient, laat ze je het opnemen tegen de leden van Dead Ball terwijl je naar haar basis loopt: een vervallen honkbalstadion dat is uitgerust met kranen om de baan te verplaatsen en constant de koers te veranderen om Madoka's controle te behouden.

Madoka's favoriete trein is uitgerust met een kanon dat enorme doelzoekende honkballen op Emi afvuurt. Omdat je deze niet kunt ontwijken of ontwijken, is de enige optie om deze met een truc terug te schieten. Het is een leuke gimmick, maar het gevecht gaat niet verder dan het gevecht verder. Madoka beëindigt het gevecht door Emi van het pad te lanceren en uit haar territorium te gooien, waardoor het het enige gevecht is dat Emi niet wint, en bovendien een wat teleurstellend gevecht.

5. Brian Ishida

De strijd tegen de hoofdbaas van de Miraido Task Force mist net een plek in de top vier vanwege een wat trage start. Emi die een Miraido-drone kaapt is een toegegeven gave setpiece, maar het vertraagt de gameplay snel tot een kruipende stap in een sectie waar weinig vaardigheid ruimte is, zonder mogelijkheid om trucs uit te voeren omdat de rechterstick wordt omgezet in een opvallende raketwerper. Gelukkig dient dit slechts als een korte pauze voordat Brian erin duikt en meteen de spanning verhoogt.

De Wretchhound is een perfect passend voertuig voor de leider van de Task Force, een voortdurend onderdrukkende aanwezigheid gedurende het gevecht. Brian vuurt raketten af, knabbelt door tunnels en valt aan vanonder de rails waar Emi overheen rijdt, zonder je ook maar een moment te geven om op adem te komen. Na het opladen via Niigata's deeltjesversneller wordt Emi's trein overspoeld met energie, die op de Wretchhound kan worden afgevuurd door trucs uit te voeren. De finale van het gevecht toont Emi die de controle neemt over Brians bijtapparaat, rijen politieauto's doorkauwt voordat ze het elektriciteitsnet overbelast en deze marathon van een gevecht tot een einde maakt.

4. Shin en Fukihimo

Hier wordt het echt goed. Elke baas vanaf nu is bijna perfect, en ik zou deze vier eerlijk gezegd in willekeurige volgorde kunnen plaatsen. Het ontwerp van The Rocker mengt waanzin en kleinigheid in absolute harmonie, torenhoog boven je uit terwijl hij bovenop de heuvel zijn troon inneemt en op mechanische benen rondloopt. De vernietigende kracht is een lust voor het oog, het opent het gevecht door gigantische 8-Balls af te vuren uit zijn pompadour-kanon en de grond te slaan om vuurringen los te laten die zich over de rand van de berg verspreiden.

Na een korte rit met de Yaoyorozudo neemt Emi het gevecht mee naar het interieur van de Rocker, ontwijkt elke verdedigingsmaatregel en mechanisch onderdeel terwijl ze hem van binnenuit uit elkaar scheurt. Zelfs na zwaar verzwakking geven Shin en Fukihimo zich niet zonder een laatste uitbarsting te verliezen, ze rennen door Shikoku terwijl Emi hen via de gracht achtervolgt: mogelijk het beste gebruik van een halfpipe in het spel. Na nog een paar 8-Balls te hebben ontweken, is het tijd om op de Rocker te rijden en deze te deconstrueren met een soepele set luchtstampen, voordat ze uiteindelijk met een donderende gong op het kanon neerstorten, waarmee hun nederlaag wordt bevestigd. Geen enkel ander gevecht in het spel biedt beter dat David tegen Goliath-gevoel waar ik naar verlang in actie-platformgames, zonder dat er slechte ontwerpkeuzes zijn gemaakt om het spel te maken.

3. Suzuna Sei

Terwijl ik door elke Denshattack! regio werkte, had ik het gevoel dat er minstens één gevecht zou zijn dat de gameplay zou herdefiniëren en alles volledig uit balans zou brengen. Wat ik echter niet had verwacht, was een baas die de rails zelf verandert in een toets voor een baasgevecht, waarbij hij zijn Guitar Hero-invloeden trots op de mouw touwt. Sei gebruikt de magnetische stromen van de Yaoyorozudo in haar voordeel en maakt van het nummer haar eigen concert waarbij te veel gemiste noten je dood zullen veroorzaken. Het gevecht wordt complexer naarmate het vordert, met een reeks parallelle sporen, grindrails, monorailritten en een schuifsectie, die op exacte momenten in de soundtrack wisselt om het level te veranderen in een muzikale joyride.

Met een gevecht dat zo sterk draait om muziek, hangt alles af van de kwaliteit van het begeleidende nummer, en Sean Bialo en Sumika Inoue's "I'm the Music" stelt niet teleur. De fusie van J-Pop, breakbeat, elektronisch en sommige genres die ik waarschijnlijk niet eens ken, smelt samen tot een van de hardste hits van de soundtrack, passend bij Denshattack! 's muziekstijl terwijl je tegelijkertijd precies begrijpt wat de muziek van andere ritmespellen zo goed laat werken. Het dient als zo'n effectieve remix van Denshattack! 's gameplay dat ik bijna teleurgesteld ben dat niet elk nummer in het spel in deze stijl gespeeld kan worden. Als Undercoders DLC wil uitbrengen, zou dit een uitstekende toevoeging zijn.

2. Madoka Sato (Tweede Ontmoeting)

Als het eerste gevecht tegen Madoka nog te wensen overliet, maakt deze rematch duizend keer goed wat hij mist. Nu Madoka Emi ziet als een tegenstander die haar respect verdient, gaat ze nog een stap verder door haar voertuig over te schakelen naar een gestolen Sandworm-trein, duikt door duinen en schiet opnieuw haar kenmerkende honkballen op je af. Via dit voertuig zien we Madoka haar agressieve en woeste persoonlijkheid echt kanaliseren, terwijl ze door de verlaten stad raast terwijl ze hele wolkenkrabbers met de grond gelijk maakt, waardoor je vrij spel hebt om over de ruïnes te rijden die ze achterlaat.

Na het zuiveren van de stad neemt Madoka de spullen mee naar de tunnel met haar zandworm, stormt op Emi af, vuurt vlamstaven uit het hoofd van de worm en schiet lasers door zijn ogen. Ondanks het enorme verschil in voertuiggroottes van Emi en Madoka, slaagt het gevecht er ongelooflijk goed in om het te laten voelen als twee gelijkwaardige tegenstanders die alles geven, wat nog meer wordt benadrukt door het daaropvolgende steekgevecht waarin je je Yaoyorozudo-meter opbouwt om boven de worm uit te springen en de tanks op zijn rug te slaan. Het gevecht maakt de cirkel rond voor het grote slot wanneer Madoka een laatste regen honkballen naar je gooit, maar deze zijn niets meer dan een laatste hae Mary wanneer Emi dwars door de bek van de worm heen steekt en hem in zee laat neerstorten. Fantastisch.

1. Yoshie Mitsutake

Ze zeggen dat het altijd goed is om je beste been te laten zien, en Denshattack! 's openingsbaas is het beste voorbeeld dat je kunt krijgen. Emi's gevecht tegen Yoshie is een gevecht, zonder remmen en zonder opvulling dat ook maar een fractie van een seconde niet saai wil zijn. Yoshie gaat volledig voor mecha-anime terwijl zij en de Dashing Queens hun machines combineren om een glamoureuse, door Y2K geïnspireerde treinrobot te vormen. Ze zwaait met trainarmen naar je voertuig, slaat op de grond om energiekolommen te creëren, en gebruikt zelfs de rupsbanden van de kuiten van de mecha om met hoge snelheid op Emi af te stormen.

Na een botsing in de mecha en het uitbreken van de glazen koepel, roept Yoshie een volledige aanval op en gooit alles wat ze kan vinden naar je: kapotte gebouwen, stukken snelwegen en een hele zendmast. Het refrein van het nummer van het level, "Fashion Overdrive", begint terwijl je grind, springt en trickt over deze vliegende stukken infrastructuur, waarbij Alice Peralta's gedurfde zang naast je zweeft. Alsof dit nog niet genoeg was om dit level een eerlijke kans te geven op de beste baas van het spel, eindigt het gevecht met Emi die pareert en op een van de raketarmen van de mecha rijdt, door straten blaast en olievaten tot ontploffing brengt terwijl Yoshie's bemanning wanhopig probeert te ontsnappen en gebouwen omver gooit om je pad te blokkeren. Het is uiteindelijk zinloos, want Emi rijdt de raketstoot recht in het midden van de mecha, die tegen de muur vastpint en de gordijnen dichtdoet voor het beste eindbaasgevecht dat je van het jaar zult zien.

Wat was je favoriete Denshattack! baas? Zijn er op deze lijst die je moeilijk heeft aangepakt? Laat ons weten wat jouw persoonlijke ranglijsten zijn.