De afgelopen jaren is het aantal remakes dat wordt uitgebracht/in ontwikkeling bij gamestudio's over de hele wereld serieus toegenomen. Hiervoor waren remasters een rage, maar de industrie van vandaag draait allemaal om het nemen van een ouder product en het vanaf de grond opnieuw opbouwen om aan de moderne technologie en normen te voldoen. Toen deze trend begon, was het best een interessante verandering van tempo, omdat het fans een manier gaf om iconische eerdere ervaringen opnieuw te beleven alsof het gloednieuwe afleveringen zijn, maar spring naar 2023 en remakes lijken absoluut overal te zijn en op te duiken in allerlei rare en onverwachte franchises.
De volgende op de kaarten is Dead Space Remake, een weliswaar (van wat ik heb gezien op preview-evenementen) indrukwekkende verbetering van een toch al fantastische survival horror-titel. Tussen de verbeterde graphics en visuals, angstaanjagende audioprofielen en een nieuwe Ishimura-scheepslay-out die naadloos is en niet langer verdeeld is over individuele niveaus, zijn er veel redenen om enthousiast te zijn. Maar dit neemt niet weg dat ik nog steeds niet helemaal verkocht ben aan het hele idee van remakes - en bij uitbreiding remasters.
Ik begrijp de reden voor remakes tegenwoordig. In tegenstelling tot films en series waar inhoud de neiging heeft om de tijd te overstijgen en jarenlang, zelfs decennia, na de oorspronkelijke release toegankelijk blijft, worden games meestal beperkt door hun hardware, die over het algemeen moeilijker te krijgen is voor oudere platforms naarmate de jaren vorderen. En dit betekent vaak dat sommige van de games die we vieren om hun schittering ontoegankelijk of uitdagend zijn om te spelen in het huidige klimaat. Vandaar de golf van remasters en remakes die oudere games naar moderne systemen brachten. Toch weerhoudt dit me er niet van om me iets minder opgewonden te voelen als ik een remake-aankondiging zie opduiken.
En dit komt door het feit dat games vaak niet zo lang wachten voordat ze opnieuw worden gemaakt. Een film kan tientallen jaren duren (tenzij je Disney bent), en vaak wanneer een film opnieuw wordt gemaakt, is het een iets andere aanpassing van het bronmateriaal, waardoor het genoeg unieke draai krijgt dat het op zichzelf staat en het origineel nog steeds laat schitteren. Neem de talloze versies van A Star Is Born als voorbeeld daarvan. Games aan de andere kant hebben de neiging om zo dicht mogelijk bij het originele product te zijn, om de beste mate van authenticiteit te serveren. Er zijn echter remakes in de gameruimte die in zo'n korte tijd aankomen dat je nog steeds een heel duidelijk beeld van het origineel in je hoofd hebt, zozeer zelfs dat je je begint af te vragen waarom een remake überhaupt nodig is. The Last of Us: Part I is daar een goed voorbeeld van.
Nu voelt het alsof er een overvloed aan redenen is waarom Naughty Dog besloot om hun iconische actie-avonturengame opnieuw te bezoeken en het een nieuw, zeer glanzend, laagje verf te geven, met dat te maken met het hebben van een betere engine tot hun beschikking, tot de pc-editie die binnenkort debuteert, en zelfs de HBO-show die onderweg is. Geen van deze redenen is echter om een game door te verkopen die je kunt ophalen voor een vijfde van de huidige remake-prijs. Vooral omdat de game nog steeds in feite hetzelfde is als wat fans al meerdere keren eerder hebben meegemaakt bij de release en vervolgens bij de lancering van de remaster.
Ik zal Naughty Dog echter krediet geven voor het leveren van een game die er op alle plaatsen echt modern uitziet en aanvoelt, wat niet altijd het geval is voor remakes elders in de industrie. Neem de Destroy All Humans remakes als voorbeeld. De originele titels kunnen tegenwoordig moeilijk zijn om je mitts op te krijgen, dus het idee van een remake was een welkome, maar wat we kregen was een game uit de jaren 2000 die gewoon een grafische en prestatierevisie had gehad en heel weinig anders. De missieformule en kleine open wereldlevels voelden erg gedateerd en alledaags aan, en het zorgde allemaal voor een ervaring die me deed wensen dat de ontwikkelaars geen titel opnieuw zouden maken, maar in plaats daarvan een franchise opnieuw zouden opstarten.
En dit brengt me op het punt van deze tirade. Ik denk dat het tijd is dat ontwikkelaars een paar risico's gaan nemen met hun oudere IP's. Laten we deze oudere games in de geschiedenis laten bestaan als iconische en briljante herinneringen, en laten we dan het intellectuele eigendom opnieuw voorstellen als iets nieuws, waardoor fans een nieuwe manier krijgen om de concepten opnieuw te ervaren die mij en ongetwijfeld talloze anderen verliefd maakten op gaming toen we jonger waren. De Destroy All Humans-serie zou een uitstekende kanshebber zijn geweest voor dit idee, en waarom ook Dead Space niet? Begrijp me niet verkeerd, bepaalde titels zouden niet in dit plaatje passen, althans niet voor nog een paar jaar, met The Last of Us in diezelfde categorie vanwege het lopende en momenteel groeiende verhaal, maar voor deze oudere franchises die grotendeels dood of slapend zijn geweest, lijkt een reboot een veel spannender concept dan een voorspelbare remake.
Een van mijn favoriete gameseries uit de jaren 2010 was Crystal Dynamics ' Tomb Raider-titels, omdat we een verzameling actievolle en spannende avonturen konden beleven met de beroemde en huishoudelijke icoon Lara Croft, behalve dat dit geen avontuur was dat we eerder hadden meegemaakt, nee, dit was eerder iets fris en leuks, en voor mij is dit een geweldig voorbeeld van wat reboots kunnen zijn als ze met zorg en trots worden behandeld. Dus waarom zou je hier niet op leunen? Laten we stoppen als gaming community die zo direct oordeelt wanneer een titel niet op precies dezelfde manier is aangepast als wat we ons al herinneren en laten we beginnen met het aanmoedigen van nieuwe ervaringen met de franchises die we allemaal kennen en waar we van houden. Het zal je misschien verbazen.
