Door de jaren heen is de race om Game of the Year te worden een competitieve aangelegenheid geworden, waarbij twee of meer titels strijden voor de titel en daarbij redelijk dicht bij elkaar blijven. Er zijn momenten waarop het veel minder competitief is en dat er een duidelijke en uitmuntende winnaar is, en voor 2025 erkende het redactieteam van Gamereactor duidelijk één van die projecten als de absolute winnaar. Sandfall Interactive 's Clair Obscur: Expedition 33 stond bovenaan onze lijst, waarbij het bredere redactieteam de RPG erkende om zijn genialiteit.
We zullen zo ingaan op waarom het zo'n fantastische titel is en waarom het zo hoog in de buurt staat van de rest, waarbij verschillende leden van het bredere team hun eigen gedachten delen over waarom Clair Obscur: Expedition 33 erkenning verdient voor deze prestigieuze titel. En daarna, omdat 2025 vol zit met zoveel fantastische videogames, zullen we ook een handvol eervolle vermeldingen belichten, titels die voor het team opvielen als memorabel en briljant op hun eigen manier.
Waarom Clair Obscur: Expedition 33 in Bens ogen Spel van het Jaar is:
Ik ben eigenlijk niet zo'n fan van turn-based RPG's. Het is niet zo erg dat ik ze koste wat het kost vermijd, maar net als bij extractie-shooters speel ik meestal liever een ander soort spel of stijl binnen het bredere genre. Daarom waardeerde ik het project toen Clair Obscur: Expedition 33 eerder dit jaar werd uitgebracht, maar het raakte me niet en viel op als een spel dat uniek was en verder ging dan alles wat het al fantastische 2025 had voortgebracht. Sterker nog, ik was er nog steeds vrij zeker van dat Split Fiction de sterkere GOTY-kandidaat was, maar naarmate de maanden vorderden, door de zomer, de herfst en de winter in, blijft er maar één game bij me terugkomen en een blijvende indruk achterlaten. En dat spel is Clair Obscur: Expedition 33.
Ik vind dat Clair Obscur: Expedition 33 vanuit gameplay-oogpunt een prima ervaring is, maar niet echt boven andere titels die we in 2025 hebben gezien. Het is alles en elk ander onderdeel van dit spel dat me blijft verbazen en imponeren. Het is een creatief meesterwerk op zoveel verschillende manieren en manier, een prachtig geweven tapijt dat dit jaar door niets anders in de buurt is gekomen. Het verhaal en de vertelling zijn hartverscheurend, emotioneel, memorabel en uniek op een manier die maar weinig andere kunnen evenaren. De personages en hun ontwikkeling, en de acteerprestaties van de sterren achter hen, het is allemaal topklasse. Daarna combineer je dit met uitstekende en opvallende kunstkeuzes en stijlen, een uitgestrekte en complexe gameplay-odyssee die je steeds weer laat terugkomen, een heerlijk gecomponeerde soundtrack die zijn medium overstijgt, en het eindresultaat is een spel dat alles verder.
Je zou kunnen stellen dat Hazelight 's Split Fiction een betere game-ervaring is vanwege hoeveel plezier en plezier het oproept, dat Kojima Productions ' Death Stranding 2: On the Beach verder gaat met zijn narratieve uitmuntendheid en innovatieve gameplay, of dat AdHoc Studio 's Dispatch de titel aan de finish haalt door een prachtig en memorabel superheldenverhaal te leveren. Maar al deze spellen blinken eigenlijk alleen uit boven Clair Obscur: Expedition 33 op één van twee manieren, want als je kijkt naar wat dit creatieve meesterwerk heeft geleverd, is het één van één.
Clair Obscur: Expedition 33, vooral omdat het is gebouwd door een relatief kleine en nieuwe studio, is niet alleen een van de beste games van 2025, maar ook een van de beste games van de laatste tijd. Een ware en waardige winnaar van het Spel van het Jaar.
Waarom Clair Obscur: Expedition 33 in Alex' ogen Spel van het Jaar is:
Ik praat hier veel over in de podcast met Ben, maar voor mij zou Game of the Year verder moeten gaan dan alleen het favoriete spel dat je dit jaar hebt gespeeld. Als we vanuit onze bevoorrechte posities naar de industrie kijken, moeten we ook kijken naar welk spel gaming echt heeft gedefinieerd in het jaar 2025. Voor mij is dat spel zonder twijfel Clair Obscur: Expedition 33. Er zijn genoeg potentiële GOTY-kandidaten, zoals Ben zei, maar slechts één voelt alsof het gaming dit jaar belichaamde en ons de boodschappen gaf die we moeten meenemen terwijl we proberen deze enorm chaotische industrie te stabiliseren.
Clair Obscur: Expedition 33 bewezen dat als makers zich inzetten voor een visie waar ze van houden, ze daarvoor beloond worden. Helpt het om geweldige graphics, gameplay en Andy Serkis in je stemmen te hebben? Natuurlijk doet het dat. Helpt het dat Clair Obscur: Expedition 33 zo'n fenomenaal idee is dat het miljoenen mensen naar het spel trok? Nogmaals, ja. Echter, Clair Obscur: Expedition 33 is zo'n prestatie dat je al deze factoren kunt wegnemen en ik denk nog steeds dat we het als generatiespel zouden bespreken. Het maakte Sandfall Interactive tegenwoordig de studio om in de gaten te houden, en herinnerde ons eraan dat we echt AAA- en AA-labels moesten afschaffen, want games zijn nu gewoon games, sommige beter dan andere en een zeldzame paar die echt bijzonder zijn.
Eervolle vermeldingen
Nu Clair Obscur: Expedition 33 uit de weg is, maken we een korte omweg om de Game of the Year-verslaggeving van dit jaar af te ronden en enkele van de belangrijkste eervolle vermeldingen te bespreken, gedeeld door leden van het redactieteam.
Bens eervolle vermelding: Death Stranding 2: On the Beach
Zoals ik waarschijnlijk duidelijk maakte in mijn lof voor Clair Obscur: Expedition 33 hierboven, was deze eervolle vermelding bijna gewijd aan Split Fiction. Ik heb zo genoten van mijn tijd met Hazelight 's actie-avonturenspel dat ik geloof dat het een Game of the Year-kandidaat is. Maar dat gezegd hebbende, Kojima Productions ' Death Stranding 2: On the Beach heeft me deze zomer meegesleept en gehypnotiseerd, en het krijgt mijn eervolle vermelding hierom.
Het is ook het vermelden waard dat ik jarenlang nooit helemaal begreep wat de aantrekkingskracht van Death Stranding was. Ik had het originele spel keer op keer geprobeerd en kwam nergens, totdat het eindelijk klikte en ik er verliefd op werd. De eindeloze leveringen en het rustige trekken van en naar locaties grepen me als een bankschroef, maar dat originele spel liet me wel verlangen naar meer en verbeteringen op plekken waar het te lang leek te slepen. Death Stranding 2: On the Beach was op zoveel manieren het perfecte vervolg, omdat het geen tijd verspilde aan het leren van systemen en mechanieken die je al kende, het probeerde je niet consequent de kneepjes van het vak te leren, of je mee te nemen naar plekken waar je al bent geweest. Het bood nieuwe gebieden, talloze nieuwe mechanieken en gereedschappen, en versnelde de voortgang en ontwikkeling van de wereld aanzienlijk, waardoor je meer infrastructuur kreeg om te bouwen en voertuigen om te gebruiken. Alles wat DS1 miste, leverde DS2 en uiteindelijk leidde het tot een videogame die eruit springt als een van de beste van het jaar.
Het is misschien niet voor iedereen, maar zoals ik aan onze eigen Alberto heb uitgelegd: zet door, geef het spel ongeveer vijf uur van je tijd, en als het nog steeds niet is doorgedrongen, zal ik behoorlijk geschokt zijn. Hideo Kojima doet vreemde dingen met zijn games, durft op een manier die maar weinig anderen ooit aanmoedigen, en het eindresultaat is iets zo fantastisch, memorabel, premium en bijzonder als Death Stranding 2: On the Beach. Het is misschien niet ons Spel van het Jaar, maar het is toch een onmisbare game uit 2025.
Alex' eervolle vermelding: Hades II
In mijn knipoog naar Clair Obscur: Expedition 33 zei ik dat een GOTY voor mij niet altijd betekent dat ik het spel het leukst vond om te spelen. Als ik dat spel had gekozen, had ik Hades II gekozen. Het vervolg op Supergiant heeft me sinds Early Access geboeid, en de release van versie 1.0 voelde alsof de studio het onmogelijke had gedaan en wat velen de beste roguelike aller tijden noemen, had overtroffen. Hades II biedt veel meer content dan zijn voorganger, en hoewel ik nog steeds van het origineel houd, voelde de strakke, ingewikkelde gameplay in het vervolg veel bevredigender. Je gokte niet om overpowered boons te krijgen, maar in Hades II vond ik dat een build de moeite waard was om te maken terwijl ik een run doorliep.
Zoals verwacht zijn de personages, de tekeningen, stemacteurs en soundtrack allemaal prachtig gedaan, en hoewel ik moet toegeven dat de eerste versie van het einde wat slecht was, heeft Supergiant het meteen beter te verwerken gemaakt. Misschien moeten ze in de toekomst geen spellen maken die gebaseerd zijn op apocalyptische oorlogen van de goden, want het lijkt erop dat ze die verhalen liever afsluiten met een kleine toonwisseling. Elders blijft Hades II echter een meesterwerk van roguelikes, wat bewijst waarom Supergiant nog steeds een van de beste in het genre is, en bijna elke concurrent met een flinke marge wegblaast. Het spel slaagde er zelfs in om te slagen na de lancering van Hollow Knight: Silksong, iets waarvan ik dacht dat het zou doen voorkomen dat het geen nominaties zou krijgen. Toch staat hier Hades II. Het best beoordeelde spel van dit jaar en mijn eervolle vermelding voor een titel waarin je gemakkelijk kunt verdwalen. Dood aan Chronos.
