Hoewel ik niet kan beweren een fan te zijn van de Nioh-serie, en ik heb ook nooit een van de andere games in de franchise gespeeld, heb ik toch meer genoten van Team Ninja's Rise of the Ronin dan de meesten. Ik vond de open wereld leuk, ook al was die wat zwak vergeleken met sommige van de beste in het genre. Ik heb genoten van het verhaal, de personages en de toewijding aan de Japanse geschiedenis, ook al ging het met sommige gebeurtenissen los en losjes voor de gameplay. Er zat een bepaalde charme in, een element dat moeilijk te beschrijven is maar het spel moeilijk weg te leggen maakte.
Het zou je niet moeten verbazen als je weet dat Nioh 3 is ontwikkeld naast Rise of the Ronin dat beide games deze ontastbare factor delen die het zo moeilijk maakt om ze los te laten. In een benauwde kelder in een prachtig hotel in Parijs vocht ik tot het laatste moment om het meeste uit Nioh 3 te halen. Zelfs als er elementen waren die niet indruk maakten, zoals we later nog eens zullen bespreken, was het algemene gevoel dat ik uit mijn tijd met het spel meenam dat het je echt geboeid houdt, ondanks een moeilijkheidsgraad die, als je die in andere games zou implementeren, je gemakkelijk kon doen uitvallen met een razernij.
Als je het nog niet weet, neemt Nioh 3 ons mee op de reis van Tokugawa Takechiyo, de kleinzoon (of dochter afhankelijk van je uiterlijk) van Tokugawa Ieyasu terwijl hij opklimt tot de rol van Shogun. Je ontmoet historische figuren en neemt het gedurende het spel op tegen uiteenlopende demonische yokai, vergezeld door beschermgeesten die je kunt gebruiken om verwoestende krachten los te laten. Afgezien van de verandering van protagonist klinkt dit waarschijnlijk veel als eerdere Nioh-ervaringen, maar Team Ninja verandert elders wat aan.
De grootste verandering komt door de nieuwe houdingen. Wisselen tussen samoerai- en ninja-houding geeft je niet alleen een nieuwe uitstraling, maar brengt ook enorm verschillende gameplay-opties met zich mee. Samurai is een zware slager, ontworpen om samen te werken met het parry-systeem van het spel om vijanden frontaal te ontmoeten, terwijl ninja om vijanden heen schiet, extra i-frames uitwijkt en snel raakt voordat ze uit gevaar zijn. Je kunt vooral op één houding vertrouwen voor de tijd die je in Nioh 3 doorbrengt, maar bepaalde bazen vereisen dat je van houding wisselt om sommige van hun aanvallen te blokkeren, dus het is waarschijnlijk het beste om een mix van beide te balanceren. In het begin vond ik de ninja wat lastig om te gebruiken, maar aan het eind van mijn tijd was dat mijn manier van spelen, met een constante mix van samurai die ik gebruikte als ik tegen bazen vocht die niet echt te ontwijken waren. Het kan een paar uur duren om het systeem echt onder de knie te krijgen, omdat er wat overbelasting is, maar zodra je het onder de knie hebt, schittert de gameplay.
Nioh 3 's andere grote verkooppunt als het om gameplay gaat, is de toevoeging van open velden. Naar verluidt bestaat de kaart uit verkennende zones die zich afspelen in verschillende tijdperken van de Japanse geschiedenis. Ik zeg zogenaamd omdat we eigenlijk maar één zone hebben gezien, en het voelde niet open of te verkennen zoals je misschien had gehoopt. Er zijn verschillende paden die leiden naar wat zijdoelen en loot, ja, maar verder is het vrij duidelijk wat je moet doen om verder te komen en er is maar één manier om dat te doen. Uit wat ik tot nu toe heb gezien, kan ik dat niet echt open noemen, wat misschien muziek is voor sommige Nioh-fans, maar de jury is nog niet uitgesteld omdat ik het volledige spel nog niet heb gezien. Het is niet verkeerd om voor een meer lineaire aanpak te gaan, maar ik had niet het gevoel dat ik goed kon verkennen tijdens het spelen, waardoor ik niet aan open velden dacht.
De kern van Nioh 3, namelijk het gevecht, is zo moeilijk en krachtig als je zou verwachten. Het eerder genoemde wisselen van houding kan je echt helpen de ritmische flow van een zwaardgevecht te begrijpen, en zodra je zwaard meezingt op de maat van je tegenstander, voel je je een krijger die bij de geschiedenis past. Sommige vijanden zijn veel irritanter dan andere, maar zo gaat het nu eenmaal in soulslike-spellen. Ik moet zeggen dat we blijkbaar overleveld waren voor onze tijd in Nioh 3, en zelfs toen bleek het bij bazen nog steeds een grote uitdaging. Team Ninja heeft de moeilijkheidsgraad hier verhoogd, en in tegenstelling tot Rise of the Ronin kun je niet vertrouwen op AI-bondgenoten om de druk op je te houden terwijl je geneest. Omdat ik niet weet wanneer bepaalde bazen in het spel verschijnen, kan ik niet zeggen of de vijanden die ik tegenkwam oneerlijk waren of niet, maar je kunt wel een flinke dosis doden verwachten, zelfs als je een doorgewinterde Nioh-veteraan bent.
Helaas lijken een paar van mijn grote problemen met Rise of the Ronin nog steeds in Nioh 3 te zitten. Grotendeels zal ik deze problemen bundelen in één grote klacht over overbelasting. Er zijn zoveel systemen in Nioh 3 dat het simpelweg onmogelijk was om alles te begrijpen in de uren die ik ermee had. Geestkrachten, geestoproepingen, vaardigheden, bepantsering, wapens, statistieken, karakterbouw, uiterlijk, ze zijn allemaal stapsgewijs belangrijk en zorgen ervoor dat je het spel moeilijker of makkelijker maakt, en ik hoop dat er in de uiteindelijke release genoeg onboarding is om te voorkomen dat je het gevoel krijgt dat je niet goed speelt als je niet vier uur menu's leest.
De andere grote zonde van Nioh 3 's overload zit in de loot. Betekenisloze sloop van verschillende kleuren wordt je toegegooid telkens als je een groep vijanden verslaat, en het meeste is erger dan wat je al hebt. Het is een nachtmerrie om te sorteren en het maakt items en wapens zinloos, wat jammer is aangezien de wapenvariëteit erg solide is. Dit maakt het des te frustrerender als je nauwelijks genezende items van vijanden kunt oppikken, omdat je door weer een stapel slechte laarzen moet zoeken om te ontdekken dat je niets spannends hebt gewonnen uit weer een nieuwe lootstapel.
Afgezien van die zorgen zou ik zeggen dat Nioh 3 aanvoelt als een sterk actiespel. Als je bestand bent tegen informatie- en itemoverload, zul je een geweldige tijd hebben met de nieuwe houdingsgebaseerde gevechten en gedetailleerde levels. De moeilijkheidsgraad is verhoogd voor diehards, en hoewel dat misschien klinkt alsof het sommige spelers afschrikt, voelde elke dood als een les in Nioh 3, en ik zal ze niet snel vergeten.
