Order of the Sinking Star Hands-On Preview: Een indrukwekkende puzzelgame van bijna overweldigende schaal

Ik heb Order of the Sinking Star een paar keer gespeeld en het spel is me een paar keer voorgesteld. Er was de demo als onderdeel van het meest recente Steam Next Fest, waar iedereen de kans kreeg om zich te verdiepen in de vroege stadia van Thekla's overvolle fantasiepuzzelwereld, en de recentere versie waar ik de laatste tijd in duik, waardoor ik ver in het late spel kon komen (met wat hulp van bedenker Jonathan Blow, Het is het vermelden waard). Toch, zelfs met meer uren in het spel dan ik aan sommige recensies heb besteed, heb ik op geen enkele manier elk element van Order of the Sinking Star begrepen.

Het spel is simpelweg enorm. Tijdens een Discord-sessie met Blow kregen we wat cheats om de schaal van Order of the Sinking Star te begrijpen, en als ik het spel volledig blind zou ingaan en de hele kaart voor me zou zien, zou ik denk ik veel te overweldigd zijn om door te gaan. Gelukkig gooit het spel je niet zomaar de optie om 1000+ puzzels te maken en laat het je dan met rust. In plaats daarvan zijn het verhaal, de wereld en de mechanieken aan jou om te verkennen, in jouw eigen tempo.

"Is dit het hiernamaals?" vraagt ons hoofdpersonage als we het spel voor het eerst opstarten. Ik ben niet tot het punt gekomen om een antwoord te geven op die vraag. Het was een van de vele mysteries die onopgelost bleven na mijn tijd met Order of the Sinking Star, maar het was zeker een geweldige hook die me klaar maakte om verder te gaan en meer van deze fantasiewereld te verkennen. In vergelijking met andere puzzelspellen die ik de laatste tijd heb gespeeld, die kiezen voor eenvoudige kleuren en een duidelijker ontwerp om duidelijk te maken waar je mee moet bewegen en waarmee je moet interageren, is Order of the Sinking Star een prachtig spel. Het biedt een rastergebaseerd top-down beeld, aangevuld met levendig licht, een verscheidenheid aan omgevingen en biomen, en objecten die direct duidelijk zijn in hun doel en ontwerp. Niets gaat op in de achtergrond, waardoor je het gevoel krijgt dat het spel je probeert te misleiden door iets te verbergen dat je zou kunnen verplaatsen om een puzzel op te lossen. Veel van de tijd die ik besteedde aan het nadenken over de oplossing van een puzzel, liep ik gewoon over de kaart heen en weer, genietend van de bewegingsanimaties en de wereld om me heen.

Omdat Order of the Sinking Star zo'n groot spel is, moet het je veel tijd leren om dingen te leren. Bepaalde mechanieken worden in hun respectievelijke gebieden uitgelegd, omdat de kaart is opgedeeld in vier hoofdpaden, die elkaar vervolgens kruisen naarmate je meer verkent wordt. Het heldenpad draait bijvoorbeeld veel om het verplaatsen van kristallen, of in het geval van de lastige tovenaar, het wisselen van positie met die van jou. Maar combineer dat met het Mirrors-pad, en je zult objecten in bepaalde hoeken moeten duwen om ze naar verschillende eilanden in een watermap te verplaatsen. De overlappende mechanieken houden het fris en de progressie is zo ingesteld dat je niet tegen iets aanloopt dat overweldigend kan zijn. Zelfs als je dat doet, is er altijd een andere route om te nemen, een nieuwe puzzel om op te lossen terwijl je je obstakel in je achterhoofd achterlaat. Er is veel nadruk op spelersvrijheid in Order of the Sinking Star. Zelfs het beëindigen van het spel is aan jou, want er zijn meerdere eindes die je kunt bereiken, waarvan geen van allen vereist dat je elke puzzel oplost, volgens Blow.

Als er één ding is dat Order of the Sinking Star ervan weerhoudt een monumentaal succes te worden, is het dat het risico loopt te druk te zijn. Er zijn genoeg mechanieken in dit spel om meerdere aparte puzzelspellen te maken. Ik ben een groot voorstander van ambitie in game-ontwikkeling, en in de eerste uren van Order of the Sinking Star had ik nog niet het gevoel dat er te veel gebeurde, maar nu ik de omvang van de map ken, vraag ik me af of er een moment zal komen waarop het voelt alsof je zoveel hebt gedaan, maar toch zo'n reis voor je hebt. Blow zei dat hij niet wil dat dit spel maandenlang iemands leven hoeft te zijn, maar zelfs met alle inspanningen om burn-out te voorkomen, vraag ik me af of het onvermijdelijk is voor sommige spelers met zo'n groot spel.

Waar ik geloof dat Blow en zijn team bij Thekla een burn-out beat hebben, is in het narratieve component van Order of the Sinking Star. Het is geen verhaal dat je veel vertelt, maar het vertelt genoeg om je die vonk van intrige te geven die zich in je achterhoofd nestelt terwijl je blijft puzzels oplossen. Omdat er overlappende mechanieken zijn, komen de verhalen samen terwijl je verschillende personages ziet verschijnen op de paden die je verkent en puzzels die je oplost. Het verweven verhaal in de mechanieken is altijd bevredigend om te ervaren, zelfs als de puzzels je in de war laten. Ik heb nog maar net het oppervlak van Order of the Sinking Star aangeraakt, en daar ben ik best tevreden mee, want ik ben altijd blij om meer te zien.