Star Wars: Galactic Racer Singleplayer preview: Een racer die je niet nodig hebt om een autoliefhebber te zijn

Als je hoort over een nieuwe arcaderacer, denk je waarschijnlijk aan iets dat je hebt ontdekt in een koopjesbak of in een oude, nostalgische arcade. Leuk voor een paar minuten, misschien een paar uur, maar niet veel langer dan dat. Als je aan een racegame denkt die niet draait om auto's en autokennis, zou je kunnen denken dat het diepgang mist. Beide aannames zouden volkomen verkeerd zijn als het gaat om Star Wars: Galactic Racer.

Ontwikkeld door raceveteranen die Fuse Games hebben opgericht, is Star Wars: Galactic Racer technisch gezien een debuuttitel, maar zodra je het spel gaat hanteren, is het duidelijk dat er veel ervaring achter zit. Het gevoel van het spel is meteen bevredigend, omdat we de kans krijgen om de drie hoofdvoertuigen van het spel te testen: de Landspeeder, Speeder Bike en Skim Speeder, en om enkele van de verschillende werelden en kaarten te zien die we zullen ervaren, van ijzige planeten tot klassieke woestijnlandschappen. Het is het vermelden waard voor iedereen die, net als ik, dacht dat Star Wars: Galactic Racer gewoon een podracegame was, dat het veel meer gericht is op speederraces. Pod racing is speelbaar, en het is ongelooflijk snel en gevaarlijk, precies zoals je zou verwachten, maar het grootste deel van Star Wars: Galactic Racer speelt zich eigenlijk ver af van het tijdperk van pod racing, omdat het ons in plaats daarvan voorbij het tijdperk van de originele trilogie brengt voor het hoofdverhaal.

Dat klopt, er is iets anders dan alleen eindeloze CPU-races laden als je niemand hebt om mee te spelen als je Star Wars: Galactic Racer oppakt. In de campagne speel je als Shade, een professionele piloot die is uitgenodigd bij de Galactic League, een nieuw illegaal racecircuit waar fortuinen kunnen worden gewonnen, net zo makkelijk als levens verloren kunnen gaan. Shade heeft enkele persoonlijke redenen om zich te mengen in de racecircuit, namelijk wraak op zijn stercoureur Kestar Bool. We gaan hier niet te diep in op spoilers van het verhaal, maar er staat meer op het spel dan alleen het podium op een reeks circuits beklimmen.

Fuse heeft een roguelike-mechaniek aan de campagne toegevoegd, en hoewel ik meestal een hekel heb aan een nieuw modewoord zonder dat er een nodig is, denk ik dat de introductie van het roguelike-element de herspeelbaarheid en diepgang van Star Wars: Galactic Racer 's campagne echt verhoogt. In feite moet je in de campagne racen op een reeks verschillende kaarten, met verschillende evenementen en doelen, waarbij je je route over de planeten kiest terwijl je gaat. Als je drie keer crasht of op een andere manier faalt, ben je eruit en moet je het circuit helemaal opnieuw starten. Aangezien je heel gemakkelijk kunt crashen in Star Wars: Galactic Racer, zorgt dit voor een echt gevoel van gevaar als je op de baan bent, waardoor je misschien niet als eerste finisht.

Je hoeft niet altijd bovenaan het podium te staan, maar het helpt. De singleplayer-campagne in Star Wars: Galactic Racer geeft je elke keer dat je een race voltooit een buff op je voertuig. Dit kan in de vorm zijn van een nieuwe vaardigheid, zoals een schild dat voorkomt dat je crasht als je een muur of speeder extra hard raakt, of een generieke buff van een van de attributen van je speeder. Ik bleef mijn cornering buffen tijdens mijn campagne, dus die beurten waren uiteindelijk een traktatie.

Het verhaal van Star Wars: Galactic Racer 's campagne, evenals de filmische momenten tussen planeten en racen, zijn niet bijzonder vergeleken met wat ik heb gespeeld. Hun grootste aantrekkingskracht is simpelweg dat je meer van de gameplay kunt genieten, in een gevarieerde, onvoorspelbare reeks races. Star Wars: Galactic Racer 's gameplay is meteen leuk, maar laat je het niet meteen beheersen. In de drie uur die ik met het spel heb doorgebracht, zou ik niet zeggen dat ik echt één map of voertuig heb beheerst. Met aanpassingsopties en verschillende personages om buiten de campagne te kiezen, is er altijd iets nieuws om te leren en in te duiken. Zweven over de verschillende werelden, schieten over ijzige meren of om bomen heen slingeren die dichter zijn dan gebouwen, Star Wars: Galactic Racer spelen is gewoon nostalgisch plezier. Het doet me denken aan mijn eerste keer met arcaderacers, waarbij ik gewoon snel wilde gaan en plezier wilde hebben.

De besturing van de voertuigen, de euforie van het beheersen van een bocht en nooit het gevoel hebben dat je tijdens een ronde vertraagt, het klikt allemaal prachtig in Star Wars: Galactic Racer. Er zit een injectie van willekeur in, dankzij de toevoeging van vaardigheden, maar het is niets zo onserieus als Mario Kart, bijvoorbeeld. Race goed, en je wordt consequent beloond. Er zijn hier geen blauwe schillen, ook al zijn er genoeg manieren waarop races tot het laatste moment spannend blijven.

Buiten de campagne is er een overvolle arcademodus, met veel uitdagingen. Eén daarvan laat je spelen als de enige echte Sebulba, terwijl hij probeert zijn eigen podrace-record te breken. Pod racing is, zoals ik eerder al zei, een veel snellere vorm van racen. Er is maar één spoor, voor zover ik kon zien, maar dat is een gevaarlijk. Je zult het goed moeten kennen, en zelfs dan reacties op zoomer-niveau moeten hebben om ongedeerd te ontsnappen. Naast de arcademodus, die korte uitdagingen biedt, zijn er langere evenementen gericht op een bepaald personage in Scenarios, wat een andere singleplayer-toevoeging is.

Als iemand die jarenlang racegames heeft vermeden en geloofde dat je een autoliefhebber moest zijn om in iets anders dan Mario Kart te komen, geloof ik dat Star Wars: Galactic Racer me misschien heeft bekeerd. Het is ongelooflijk makkelijk op te pakken, bevredigend om te spelen, en het plezier van racen neemt niet af naarmate de uren verstrijken. Er is een enorme diepgang en herspeelbaarheid die vanaf het begin duidelijk is, of je nu helemaal solo wilt spelen of je racetalenten wilt meenemen in de bredere wereld van de Galactische Liga.