Prologue: Go Wayback! Voorbeeld: Zoals het er nu uitziet, is het moeilijk aan te bevelen

Onlangs kregen we toegang tot een soort technische test van de aankomende survivalgame van de PUBG-maker, Prologue: Go Wayback! Op dit moment is het gratis voor iedereen die om een code vraagt via Discord, maar wat de plannen voor daadwerkelijke distributie zijn, weten we niet echt. Voorlopig kunnen we alleen commentaar geven op de game zoals die er nu uitziet, zowel als een op zichzelf staande game-ervaring als als een demonstratie van de landschapstechnologie die de studio wil laten zien.

"Potentieel" is een woord dat ik iets te vaak gebruik als ik naar games kijk die nog niet uit zijn of in Early Access zijn. Weet je, het soort spel waarin je kunt zien dat hier iets zou kunnen zijn, maar je moet ook door bugs, gebreken en halfbakken ideeën heen zoeken om de kern van een spel te vinden. Dat is precies het gevoel dat ik heb na het spelen van Prologue: Go Wayback - het laatste nieuws van de ontwikkelaars achter PlayerUnknown's Battlegrounds, ja de mensen achter PUBG. En ik moet zeggen dat, hoewel dit voorlopig slechts een technische test is, er nog een lange weg te gaan is.

Laten we het van bovenaf bekijken. Wanneer je Go Wayback opstart, word je begroet door een scherm dat in feite zegt: "Hé, dit is een technische demo!" En je kunt het voelen. De game presenteert zichzelf als een poging om hun nieuwe systeem te demonstreren voor willekeurig gegenereerde werelden, een beetje zoals Minecraft, maar verpakt in realistische graphics en een serieuzere sfeer. Het klinkt cool op papier, en ik moet het ze nageven: de technologie die Go Wayback aandrijft is eigenlijk best indrukwekkend. Wanneer je het spel start, laadt het stukje bij beetje een nieuwe wereld, compleet met zijn eigen zaad, dat de basis vormt van het terrein en de omgeving waarin je wordt losgelaten. En het ziet er echt leuk uit. Ik bedoel, als het licht de boomtoppen precies goed raakt en de wind het gras doet zwaaien, kan het echt iets doen.

Dus nu al; Als technische demonstratie van een bepaald soort technologie werkt het. Maar als een spel dat amusementswaarde, structuur en nou ja... Iets om te doen, dit is waar de ondeugden beginnen op te duiken. Er is nog niet echt iets te doen in die wereld. Het spel vertelt je dat je van punt A naar punt B op de kaart moet komen en dat is alles. Geen achtergrondverhaal. Geen tekens. Geen vijanden. Zelfs geen dieren. Het is alleen jij, je kaart, je kompas en de eeuwige strijd tegen honger en kou. Het eerste half uur bracht ik door met het doorzoeken van een verlaten huis waar ik begon. Ik vond een pan, wat aardappelen, wat champignons, en toen besteedde ik 15 minuten aan het koken van de aardappelen. Het werkte nooit omdat de interface een puinhoop is en ik er niet achter kon komen hoe ik dingen moest combineren. Ik probeerde een kraan te gebruiken. Nope. Geprobeerd de pan op de kookplaat te zetten. Nope. Dus uiteindelijk gooide ik het hele ding op de grond en liep ik op een lege maag de regen in.

En dat is een beetje wat Go Wayback het beste beschrijft: het voelt onaf. Niet alleen op de manier waarop dit soort games die zich schijnbaar klaarmaken voor een Early Access-lancering, meestal zijn. Nee, dit voelt meer als een experiment. Ik kwam erachter dat je met de E-toets kasten en deuren kunt openen en de muis kunt gebruiken om met objecten te communiceren, maar de rest moest ik raden. Geen tutorial. Geen instructie. Het is puur vallen en opstaan.

Dus dwaal je het landschap in. Er zijn prachtige bossen, met sneeuw bedekte bergen, open vlaktes en diepe valleien, en het is allemaal verdeeld in wat ze biomen noemen. Maar ze veranderen iets te snel. Ik bedoel, het ene moment zit je in pijnbomen en mos, en twee minuten later sta je midden op een toendra. Het voelt allemaal een beetje... aan elkaar geklikt. En ja, het is op een bepaalde manier mooi, maar het is ook leeg. Helemaal leeg. Alsof er geen levende ziel in deze hele wereld is, en het begint behoorlijk eenzaam te voelen.

Ik ga niet liegen. Ik begon eigenlijk een beetje gek te worden na een uur of zo. Je verzamelt paddenstoelen, probeert onderdak te vinden, steekt vuurtjes aan (als je weet hoe) en probeert je personage in leven te houden. Maar als er geen vijanden, geen dieren, geen bedreigingen en geen echte beloningen zijn, begin je jezelf af te vragen: "Waarom doe ik dit?"

De weinige hutten en gebouwen die je tegenkomt zijn op het eerste gezicht intrigerend, vooral als je rondloopt met een zaklamp en de duisternis verlicht. Je krijgt het gevoel dat hier iets had kunnen zijn. Maar er is gewoon niets. Het is alsof je het lichaam van een horrorspel vindt waarin monsters of een verhaal nooit zijn geïmplementeerd. Er is ook geen muziek. Alleen wind in de boomtoppen en het geluid van regen. En dat zou sfeervol kunnen zijn, als de sfeer al inhoud had.

En ja, het spel heeft potentieel. Je kunt het voelen. Er zijn enkele interessante ideeën over het weersysteem, waar regen het moeilijker maakt om te bewegen en kou intreedt als je geen beschutting kunt vinden. Het werkt redelijk goed. Maar het is te moeilijk om aan de slag te gaan omdat de interface en systemen je niet helpen. Het menusysteem doet me een beetje denken aan wat je in PUBG ziet, en dat is geen compliment. Het geheel voelt onhandig aan en het belemmert de ervaring echt.

Ik begrijp dat de ontwikkelaars willen pronken met de technologie, en het is ook geweldig om een realistische overlevingswereld te zien die 100% willekeurig wordt gegenereerd. Maar aan de andere kant, misschien moeten ze wachten met het een spel te noemen totdat er meer 'spel' in zit. Op dit moment voelt het als een schets. Een prototype. Een hint van iets dat misschien, heel misschien, iets zou kunnen worden als ze eraan vasthouden en blijven bouwen.

Het spel is grafisch mooi, maar het rijdt als een oude tractor uit de voormalige Sovjet-Unie. Er zijn veel grafische trucs om uit te voeren in Prologue, maar het loopt verschrikkelijk. Mijn framerate stuiterde tussen de 60 en zelfs in de minpunten totdat ik framegeneratie inschakelde. Daarna liep het vlotter. Op geen enkel moment voelde het echter helemaal goed. Het spel lijkt simpelweg nog niet geoptimaliseerd, wat erg past bij de algemene staat van het spel. Dit is ruig zoon!

Maar tot dan? Welnee. Dit is nog niet de moeite waard om te spelen, zelfs niet als technische demo via een gratis sleutel die door de studio zelf wordt verstrekt. Het heeft potentieel, ja, maar ik moet eerlijk toegeven dat het lang geleden is dat er zo weinig entertainmentwaarde is van een game waar ik zoveel toekomst in kan zien. Vreemde paradox, maar daar is hij dan. Dus als je extreem nieuwsgierig bent, zoek dan een sleutel via Discord, anders: Wacht. En houd het in de gaten. Want als de ontwikkelaars de inhoud goed krijgen, en misschien zullen ze dat doen, kan dit een heel opwindende ervaring zijn.