Saturday Night Live VK: Er valt nog veel te verbeteren, maar het is toch een welkome aanvulling op late-night televisie

Hoewel ik niet vooroordeelkritisch zou zijn geweest tijdens welke verslaggeving ik ook heb gedaan over Saturday Night Live 's poging om met SNL UK in de Britse comedyscene door te dringen, ben ik buiten nieuwsverslaggeving zeer, erg sceptisch over deze inspanning geweest. Sterker nog, ik zou zelfs zeggen dat ik er helemaal niet zeker van was dat het een succes zou worden.

De reden voor deze overtuiging is simpelweg dat er een vrij grote kloof is tussen Britse en Amerikaanse humor, vooral stand-up en sketchcomedy. Wij Britten hebben niet dezelfde liefde voor de meer excentrische, levendige en wat kinderachtige sketchcomedy waar shows als SNL op de Amerikaanse markt van floreren. Evenzo, en waarschijnlijk deels door het superioriteitscomplex dat aan de Britse cultuur verbonden is, houden we van humor die intellectueler en geestiger is, zelfs droger, wat waarschijnlijk een belangrijke reden is waarom er een groot verschil is tussen het eerste en latere seizoen van de Amerikaanse versie van The Office.

Ik zal niet zeggen dat de ene humorstijl beter is dan de andere, alleen dat er een duidelijke scheiding is in wat Britse en Amerikaanse fans leuk vinden. Met dit in gedachten zag ik SNL UK nooit als een succes. Ik heb de Amerikaanse versie van SNL al vaak gezien en hoewel er momenten zijn die eruit springen, sluit veel niet aan bij mijn stijl van comedy. En toch is hier Sky- en SNL-bedenker Lorne Michaels die iedereen probeert te vertellen dat dit zal werken en dat we moeten afstemmen op een leuke en hilarische 75 minuten televisie. Natuurlijk...

Maar hier is nog iets wat Britse tv-kijkers waarschijnlijk vergeten; Late-night televisie is momenteel eerlijk gezegd erbarmelijk. De lat voor SNL UK om zelfs maar enigszins een succes te zijn, is hoger dan ooit tevoren. We hebben het hier niet over een scène waarin oude gouden films als Only Fools and Horses en Fawlty Towers op hun hoogtepunt zijn, noch over een periode waarin moderne hits als The Thick of It, The IT Crowd of Peep Show de aandacht van de kijkers opeisen. SNL UK concurreert met uitgekauwde en sombere zogenaamde 'comedy'-shows zoals Mrs. Brown's Boys, welke talkshow, game of realityshow Romesh Ranganathan of Rob Beckett ook presenteren, of herhalingen van gevestigde iconen. Als er ooit een moment was voor SNL om naar het Verenigd Koninkrijk te komen, een moment waarop we wanhopig behoefte hebben aan afspraken om late-night televisiekomedies te bekijken, dan is het dit. En weet je wat, ondanks al mijn aarzeling en vooroordelen, ben ik blij dat SNL UK er is.

Ik zal je niet vertellen dat de eerste show een razendsnel succes was, want dat was het niet, maar er is zeker potentieel dat verder onderzocht kan worden. De cast die is samengesteld heeft kwaliteiten waarop ze kunnen steunen; de manier waarop het Britse waterscheiding is opgebouwd (niet gebonden aan een tijdzone drie uur achter zoals in de Verenigde Staten) zorgt ervoor dat het nog volwassener en grover kan zijn, en de focus op een Britse stijl en niet een Amerikaanse vertaling van het SNL-formaat werkt allemaal in zijn voordeel. We kregen meedogenloos eerlijke politieke steek te zien, enkele uitstekende parodieën en acteerprestaties, en een opvallende Weekend Update waarin Paddy Young en Ania Magliano opbloeiden en grappen maakten die je echt hardop aan het lachen maakten. Het is geen verrassing dat dit meer stand-upachtige gedeelte de kop van de show was, want het is misschien wel het deel van SNL US dat het beste aansluit bij een niet-Amerikaans publiek.

Evenzo was Tina Fey een opmerkelijke keuze als eerste gastpresentator. Natuurlijk zou het heerlijk zijn geweest om een grote Britse ster het spreekwoordelijke lint te laten doorknippen, maar zoals Fey in haar hilarische en eerlijke monoloog opmerkte: "geen van jullie klootzakken zou het doen." Fey bracht ervaring en klasse mee en ging de taak briljant aan, terwijl ze bleef bewijzen hoe effectief ze kan zijn in comedy, ongeacht de regio. Oh, en na deze monoloog volgt een sketch gebaseerd op een nonce-gebaseerde sketch is een gegarandeerde manier om Britse comedyfans mee te krijgen, dus complimenten aan degene die die beslissing heeft genomen.

Maar nogmaals, het was niet alleen maar zonneschijn en regenbogen en voor elke uitstekende keuze en schets was er een even slechte keek. Bijna elke andere sketch liet een nogal ontevreden nasmaak achter, of het nu de laffe Keir Starmer was, David Attenboroughs Last Supper, de sletterige Hamnet-kettingparodie, het aanslagstuk op Paddington Bear, enzovoort. Veel van deze hadden geweldige elementen en grappige grappen, maar ze duurden te lang, werden langdradig en kwamen gewoon over als uitgeput en een beetje saai. Als iets, zou de show kunnen profiteren van 15 minuten korter zijn en sketches die strakker en effectiever in elkaar gezet zijn.

Laten we ook de muzikale uitvoering niet vergeten... Als Fey een topkeuze was voor de eerste presentator, was Wet Leg verre van het geval voor de muzikale gast, met een optreden dat de kracht en het memorabele karakter miste zoals deze eerste show echt moest bezitten. Het enige wat ik bij de uitvoering had, was: "jongen, ze kruipt echt graag over de vloer... "

De kenmerkende cameo's wisten in ieder geval te landen en te verbinden met fans, waarbij ze nieuwere en opkomende talenten als Nicola Coughlan en Rege-Jean Page aanhaalden en deze koppelden aan wereldwijde supersterren als Michael Cera en Britse iconen als Graham Norton.

Er valt dus zonder twijfel veel te verbeteren, maar ik ben eigenlijk benieuwd naar meer, want ik heb liever SNL UK dan bijna alle andere uitgeputte en sombere shows die momenteel het "late-night" venster op zaterdagavond vullen. Toegegeven, zolang SNL UK een eigen ding blijft en als er iets is, gaat het hier juist verder in. Als SNL UK een fractie kan zijn van wat Mitchell en Webb, Armstrong en Miller, Fry en Laurie, de lijst gaat door, kunnen zijn, dan zal het een welkome vaste waarde zijn in late-night entertainment op Britse bodem.