Live-action gaming-aanpassingen hebben een zeer slechte geschiedenis gehad. Met releases zoals de Super Mario Bros. Movie in 1993 die de lat behoorlijk laag leggen, zijn maar weinigen erin geslaagd om die lat daadwerkelijk te verhogen, zelfs een beetje.
Op het gebied van animatie kunnen videogame-aanpassingen uitblinken, zoals we hebben gezien met Arcane, Cyberpunk: Edgerunners en Castlevania, maar zelfs recentere live-action shows en films zoals Tomb Raider en The Witcher zijn op zijn best middelmatig geweest. Met The Last of Us op HBO lijkt het er echter op dat er dingen kunnen veranderen.
Ik weet zeker dat je inmiddels de lovende recensies hebt gezien die The Last of Us krijgt, en hoewel we het succes van een videogame-aanpassing moeten inademen en er gewoon een goede minuut in moeten koesteren, gaat de kritische en openbare ontvangst van The Last of Us verder dan alleen de show zelf, en zou veel kunnen betekenen voor toekomstige videogame-aanpassingen.
The Last of Us geeft het goede voorbeeld. Door te bewijzen dat videogame-aanpassingen meer dan voldoende kunnen zijn, legt het degenen het zwijgen op die dachten dat het medium zich nooit goed zou vertalen naar film of tv zonder animatie. Dit betekent dus dat we nu meer kunnen verwachten van aankomende videogameprojecten, omdat we onze standaard hebben ingesteld door iets dat echt goed is.
Betekent dit dat we vanaf nu altijd geweldige videogame-aanpassingen zullen krijgen? Nee, natuurlijk niet. De stinkers zullen stinken zoals altijd, maar het feit dat we een The Last of Us hebben weten te bemachtigen, betekent dat we iets anders net zo goed kunnen krijgen, en veel daarvan komt neer op de vraag of een studio bereid is om het bronmateriaal te herkennen voor wat het is, en of er genoeg verhaal is om in de eerste plaats mee te werken.
The Last of Us legt een zeer solide basis voor een tv-adaptatie, en hoewel er enkele veranderingen zijn, is het duidelijk dat wat we zien, is wat we bijna tien jaar geleden hebben gespeeld. We hebben echter eerder geweldige verhalen gezien in videogames en ze vervolgens onherkenbaar door Hollywood laten veranderen.
Maar nu The Last of Us heeft laten zien hoe een succesvolle adaptatie eruit ziet, kunnen we hopelijk meer studio's zien volgen. Dit zou vooral het geval moeten zijn voor games die al sterke verhalende kernen hebben. God of War en Horizon, die beide aanpassingen krijgen bij respectievelijk Amazon en Netflix, hebben geweldige verhalen ingebouwd in de kern van hun games. Als deze worden weggelaten, zal dit alleen maar fans van het originele werk boos maken, die verwachten dat ten minste enkele van hun favoriete titels de aanpassing zullen halen.
Veel gamers willen niet iets zien dat alleen een naam deelt met hun favoriete games, en hoewel het misschien niet het meest originele is, is het het beste om de fans aan de kant te houden in plaats van een rabiate horde klaar te hebben om alles te bekritiseren. The Last of Us vat dit ongelooflijk goed samen, want hoewel er veranderingen zijn, zijn deze klein in vergelijking met de algehele nauwkeurigheid die we hebben ontvangen.
Elke beslissing om het originele product te wijzigen is ook aan ons uitgelegd, hetzij door Neil Druckmann of Craig Mazin. In plaats van dat het publiek erachter komt dat het spel dat ze zich herinneren op eigen kracht wordt veranderd, worden ze op de hoogte gebracht van de kleine wijzigingen, zodat ze niet meteen naar het internet gaan om te zeggen dat ze een petitie starten om de ranken te vervangen door sporen in The Last of Us.
Doordat The Last of Us een duidelijke toewijding aan het bronmateriaal toont, voelen fans zich niet zo ongemakkelijk als bij een andere bewerking, die aan het wiel van ongeluk moet draaien om te zien welke van hun favoriete momenten, personages en verhalen onherkenbaar zouden worden veranderd.
Natuurlijk hebben veel showrunners in het verleden verklaard dat ze van bronmateriaal houden en dit respecteren om vervolgens volledig in te gaan tegen wat het vertegenwoordigt. Maar The Last of Us is een goed teken dat studio's de juiste aanpak kiezen als het gaat om het daadwerkelijk behandelen van videogameverhalen als verhalen die de moeite waard zijn om te vertellen, en dus als de nieuwste hit van HBO een voorbeeld is voor de toekomst, betekent dit dat we een aantal zeer sterke tv-shows en films op basis van videogames kunnen krijgen.
Het is waarschijnlijk niet verstandig om al onze hoop op The Last of Us te vestigen, omdat er altijd de kans is dat zelfs met een echt succesvolle show op basis van een videogamestudio studio gewoon niet begrijpt waarom het werkte. Maar als we even in het rijk van optimisme zitten, legt The Last of Us de lat heel hoog voor hoe een videogame-adaptatie eruit kan en moet zien, als je het juiste bronmateriaal en de aandacht krijgt van de showrunners. Het feit dat het bestaat, betekent dat we hopelijk binnenkort meer van dit soort shows kunnen zien.
