Het scherm dat niet kon bijbenen in Sonic the Hedgehog 2 - Jonas Mäki
Er zijn veel echt epische momenten in Sonic the Hedgehog 2 die ik bijna heilige herinneringen noem, maar ik ga de tape bijna helemaal terugspoelen, want hoewel Sonic the Hedgehog magisch en ongelooflijk was, had Sega de gameplay nog niet helemaal onder de knie en was Sonic's snelheid vaak beperkt tot het rollen door korte gangen. Maar toen Sonic the Hedgehog 2 in 1992 uitkwam, was ik compleet onder de indruk. Plotseling waren er lange, kronkelende paden, en Sonic zelf kon versnellen door in een bal te veranderen en snelheid op te bouwen.
Rennen door Green Hill Zone was episch, maar het was op de volgende etappe, Chemical Plant Zone, dat mijn liefde voor de egel echt op gang kwam. Het was sneller dan alles wat ik—of wie dan ook—ooit eerder had gezien. Sonic raasde echt razendsnel door het level, en op een paar plekken kon hij zulke ongelooflijke snelheden bereiken dat je merkte dat het scherm nauwelijks kon bijbenen. De adrenalinekick was totaal en mijn tijd als Nintendo-fanboy was voorbij. Vanaf dat moment had ik een plek voor zowel Sega als Nintendo in mijn gamerhart.
Filmheld in plaats van Mega Drive-held - Fredrik Malmquist
Als Nintendo-liefhebber heb ik nog nooit een Sonic-spel gehad, maar ik begreep de grootsheid van het personage via vrienden in mijn kring in de jaren 90 en daarna. De eerste console van mijn familie was de Super Nintendo, en mijn broers en zussen en ik gingen helemaal los van Super Mario World. Een vriend van mij en mijn broers bleven enthousiast zijn over en Sonic spelen op zijn Genesis. Natuurlijk mocht ik het soms proberen, maar ik was vooral gewoon een toeschouwer.
Fast forward naar 2022, toen Sonic the Hedgehog 2 in de bioscoop zou verschijnen. Mijn oudste zoon was vijf, en ik liet hem de eerste film thuis op tv kijken, daarna gingen we samen naar de bioscoop om het vervolg te zien. Ze zeggen dat de belangrijkste dingen in het leven de dingen zijn die we met onze kinderen doen. Mijn jongste zoon is sindsdien ook mee gespeeld en is meegegaan om het volgende vervolg in de bioscoop te zien, en ze hebben de animatieserie ook thuis op streamingdiensten bekeken. De volgende stap is waarschijnlijk dat ik beide jongens introduceer aan een van de videogames...
Sonic 3 op de releasedag met een handgeschreven kaart van het gamemagazine Sega Force - Martin Carlsson
Dit blijft tot op de dag van vandaag een mysterie in mijn gamecarrière, en er is nog steeds geen antwoord waarom Sonic 3 precies op de dag dat het uitkwam in mijn brievenbus verscheen, toen ik 10 jaar oud was in 1994. Een gevoerde envelop van Sega Force—een gamemagazine waarop ik me abonneerde tijdens de zorgeloze jaren 90, dat tot op zekere hoogte werd gezien als een directe (zij het nogal passieve en enigszins frivool) concurrent van een Nintendo-magazine; het was gewoon een andere tijd, waarin de meeste dingen als grap werden gedaan en over het algemeen een High Chaparral-sfeer hadden. Voor zover ik me kan herinneren heb ik nooit aan wedstrijden meegedaan, en ik heb de hotline van het tijdschrift nooit via vaste lijn gebeld voor gametips. Maar ondanks dit was een exemplaar van Sonic 3 in mijn 10-jarige handen op de dag dat het spel in Zweden werd uitgebracht, om redenen die nog steeds zeer onduidelijk zijn.
Ik had tot die dag verschillende versies van Sonic 1 en 2 op zowel 8- als 16-bit consoles gespeeld. Ik heb de harde plastic kaart, ondertekend door de grote bazen van Sega Force, nog steeds in opslag. Maar de vraag is, waarom? Waarom heb ik het spel überhaupt gekocht? Ik heb geen flauw idee. Maar ik was waarschijnlijk de eerste persoon in Zweden die Sonic 3 speelde, tenzij je toen journalist was. Het spel? Ja, ik vond het geweldig. Het was ook een waar genoegen om hem later datzelfde jaar te combineren met de Knuckles-cartridge.
Sonic Mania is de perfecte mix van retro en nieuw - Patrik Severin
Ik heb Sonic in veel versies gespeeld, zowel op Sega-consoles als op andere platforms. Mijn favoriete spel met de egel is echter Sonic Mania, omdat het perfect retro was zonder verouderd aan te voelen. Ik speel het vandaag de dag nog af en toe als ik tijd heb.
De 2D-avonturen van het personage zijn vermakelijk, en ik speel soms de originelen opnieuw, maar ik heb niet echt de beste relatie met Sonic omdat ik niet met het personage ben opgegroeid. In plaats daarvan heb ik veel van de titels vooral geprobeerd in de jaren 2000 en daarna. Mijn favoriete herinnering aan de egel is mijn tijd met Sonic Mania, een bijna perfecte interpretatie van 2D-games uit het verleden met charmante muziek, graphics en meer. Hoewel de 3D-games niet altijd lovende recensies hebben gekregen, zijn er ook goede titels. Sonic is een belangrijk personage voor de gamewereld en een belangrijke mascotte, net zoals Mario en Crash dat zijn geweest.
Chao Garden in Sonic Adventure 1 & 2 - Johan Mackegård
Hoewel Sonic en de rest altijd aanwezig waren toen ik opgroeide, was het eigenlijk nooit de snelle egel die de hoofdrol speelde voor mij en mijn vrienden van de basisschool. In plaats van ons te richten op het redden van de wereld, het verzamelen van Sonic-medailles en het behalen van A-rangen, lag onze focus volledig op het verzorgen en trainen van de ultra-schattige Chaos, die diende als een soort mini-game tussen de levels in de Avonturenspellen. Ik herinner me hoe het allemaal begon toen ik op een dag werd voorgesteld aan de Chao Farm bij mijn vriend Viktor thuis, ergens rond groep 5, en hoe ik meteen stapelverliefd werd op de schijnbaar eindeloze mogelijkheden om de Chao aan te passen tot hun eigen individuen met persoonlijkheden en unieke vaardigheden. Als ik een Chao genoeg vogels voerde, leerde hij al snel zelf vliegen, en hetzelfde gold voor waterdieren als het om zwemmen ging, enzovoort.
Ik herinner me het gevoel om mee te doen aan verschillende races en vechtsportwedstrijden met mijn kleine vriendjes, en hoe kinderlijk blij we werden als we een extra moeilijke uitdaging overwonnen. Ik herinner me de vreugde en nieuwsgierigheid die ontstond toen we een nieuw soort Chao-ei in de winkel vonden, het verdriet toen een Chao zijn leven verloor, en de opwinding wanneer een van onze beschermelingen op het punt stond te evolueren. Zou het een engel of een duivel zijn? Een zwemmer, een vlieger, of een krachtpatser van spierkracht? Ik heb vaak met het idee gespeeld dat Sega de Chaofarm misschien zou terugbrengen in een nieuw Sonic-spel, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat het vandaag de dag hetzelfde zou zijn. Niet dat ze er geen fantastisch spel van konden maken, maar ik denk dat het huidige klimaat—met de focus op microtransacties en online activiteiten—het comfortabele gevoel dat het hele punt van de ervaring was, zou schaden. Toch start ik soms mijn oude Gamecube om hallo te zeggen tegen de kleine wezentjes die nog door de tuin lopen, en eerlijk gezegd is dat voor mij genoeg.
Sonic... de wedstrijd (bijna) niemand had - Johan Vahlström
Toen ik een klein kind was en de eerste Sonic-games beschikbaar waren, had niemand die ik kende ze echt. Behalve één. Ik vermoed dat het bezitten van een Mega Drive niet bijzonder populair was vergeleken met een Nintendo-console, dus mijn enige ervaringen uit die tijd waren, voor zover ik me herinner, het spelen van Sonic the Hedgehog 2 bij een vriend thuis, een vriend die ik ook niet vaak bezocht, en het was vooral hij die speelde toen we dat Sega-systeem opstartten. Maar goed, ik mocht het af en toe uitproberen, en ik vond wat ik speelde leuk. Hij had een snelheid waar ik niet aan gewend was en een coole nieuwe egel die met zijn voet stampte als ik een tijdje niets deed. Het probleem was dat tegen de tijd dat ik een console had waar Sonic beschikbaar was, de kwaliteit van de serie sterk was gedaald en ik totaal geen drang voelde om te spelen.
Dus, Sonic is een van die series waar ik nooit echt interesse in heb gehad om te spelen, ook al heb ik plezier met de oude games als ik ze kan spelen. Als dat blauwe stekelwezen niet zo verdomd cool was geweest, had ik waarschijnlijk niet eens aan hem gedacht. Hij is een van de grootste game-iconen ooit, maar hij vond nooit echt een thuis bij mij.
Op een dag win ik een Sonic-game - Conny Andersson
Ik ben opgegroeid rond wat in de gamekalender vaak wordt aangeduid als het "PlayStation-tijdperk." Daarmee bedoel ik niet de fysieke veranderingen die met de vroege adolescentie gepaard gaan, maar iets fundamentelers: ik realiseerde me dat een "fanboy" zijn behoorlijk nerdy was. Zelfs vandaag de dag weerklinken sporen van mijn extreme "Nintendo"-fanboyisme in mij, maar ik heb de daadwerkelijke afkeer en loopgravenoorlog achter me gelaten en realiseer me eindelijk dat het de spellen zijn—en niet de console waarop ze draaien—het belangrijkst zijn.
Zoals je je kunt voorstellen, was het niet altijd zo, want tijdens de NES- en SNES-periodes voerde ik een soort emotionele oorlog tegen alles wat een concurrent van Nintendo was. Vreemd genoeg bezat ik nog steeds zowel het Master System als de Mega Drive, maar dat waren altijd de verwaarloosde consoles in huis. Het is echt vreemd als je erop terugdenkt. Ook hierdoor werd Sonic de anoniemere en aanzienlijk minder spannende tegenhanger van de beste Mario ter wereld.
Natuurlijk zou je kunnen stellen dat de blauwe egel een paar echt opvallende wedstrijden heeft gehad. Maar hoewel Super Mario Bros., World, 64 en Galaxy het platformgenre op een bepaalde manier hebben gerevolutioneerd, zou ik stellen dat de Sonic-games nooit in de buurt kwamen van die hoogten. Niet iedereen zal het daarmee eens zijn, maar als je destijds een Sega-console kocht in plaats van een van Nintendo, heb je natuurlijk een totaal andere relatie met de twee grootste iconen van de gamewereld. Ik besef dat Sonic er één van is, ook al was hij dat nooit voor mij. Ik zeg dit omdat ik nooit, althans niet voor zover ik me kan herinneren, een Sonic-spel van begin tot eind heb gespeeld.
Ik heb er meerdere gespeeld, maar ben nooit vanaf het eerste level begonnen en ben helemaal tot de eindcredits gekomen. Maar ik ben van plan dat te veranderen. Ik heb altijd gedacht dat Sonic Frontiers uit 2022 goed bij mij zou passen, dus ik ga het een kans geven. Of beter gezegd... Ik ga dat niet zomaar doen. Ik ga serieus met het spel gaan zitten en het van begin tot eind spelen. Sonic Frontiers wordt het eerste Sonic-spel dat ik voltooi (of in ieder geval een herinnering heb eraan), en misschien zal het me doen heroverwegen mijn nogal pessimistische kijk op de egel? Ik hoop het eigenlijk.
Sonic Adventure was mijn toegangspoort tot de Sega-wereld - Marcus Persson
Ik was vrij laat met het ontdekken van Sonic, want hoewel ik als klein kind veel speelde, was het exclusief op Nintendo of DOS. De distributeur, Bergsala, domineerde zoals we allemaal weten de Noordse regio's, en dat was heel duidelijk zichtbaar op speeltuinen in het begin van de jaren 90. Het was de NES, Game & Watch en later de Super Nintendo waar iedereen het over had. Ik herinner me een jongen in mijn vriendenkring die een pikzwarte Mega Drive had, compleet met het Menacer-pistool en een hoop coole games, waaronder Sonic (natuurlijk). Er opende zich op dat moment een hele nieuwe wereld, en hoewel ik in speelgoedcatalogi uit die tijd naar de Mega Drive en Master System keek, was het Nintendo dat mijn gedachten volledig domineerde.
Dat veranderde de eerste keer dat ik mijn vriend bezocht—David heette hij—bij hem thuis en op zijn Mega Drive mocht spelen. Ik meen me te herinneren dat zijn oudere broer het had opgepikt tijdens een reis naar Engeland, waar alles aanzienlijk goedkoper werd gekocht dan hier in Zweden. Het voelde donkerder, volwassener en gewoon... Nou, cooler. Het was niet zozeer Sonic zelfs, maar die hele Sega-sfeer. Maar het duurde eigenlijk wel even, tot de Dreamcast, die ook mijn eerste console werd die GEEN Nintendo was. En naast de voor de hand liggende games als SoulCalibur, Sega Rally 2 en Ready 2 Rumble Boxing, was het Sonic Adventure dat ik oppakte, en jongen, die intro-sequentie.
De ruige gitaren, de graphics, ik heb Sonic Adventure echt geweldig gespeeld, als je mijn taalgebruik vergeeft. Ik heb elk personage vrijgespeeld, ja, zelfs de vreselijk saaie Big the Cat en zijn slaapverstoorende levels, allemaal om dat perfecte einde met Super Sonic te bereiken. Daarna waren Sega en de Dreamcast mijn leven, en tot op de dag van vandaag kijk ik erop terug als de console die de grootste indruk op mij ooit heeft gemaakt. Het brandde intens, maar slechts kort, en het was prachtig. Sonic bleef rennen, en ik volgde hem, al speelde ik vooral zijn oude games, zowel op Xbox Live Arcade als in de compilaties voor Xbox en PlayStation 2.
Vandaag bekijk ik Sega, Sonic en alles wat ze op de Mega Drive hebben bereikt als iets bijna ongelooflijks. Ik weet niet hoe vaak ik Console Wars van Blake J. Harris heb gelezen (serieus, lees het als je het nog niet hebt gedaan), en ook veel eigen onderzoek heb gedaan, vooral over de kleurrijke persoonlijkheden die toen SOA leidden. En ergens diep vanbinnen wou ik dat ik de band kon terugspoelen en meteen een Mega Drive kon kopen, toen ze op hun hoogtepunt waren.
Dus... Laat ons weten wat je dierbaarste, beste en/of grappigste Sonic-herinneringen zijn.
