Het is zomer, en zoals gewoonlijk is er niets om te spelen. In plaats van naar buiten te gaan in de poorten van de hel, een boek te lezen of eindelijk mijn garage op orde te brengen, werd ik overgehaald om voor het eerst sinds Covid weer in Destiny 2 te springen. En binnen enkele minuten begreep ik waarom het spel niet langer werd ondersteund en Bungie werd uitgeput als een kabeljauw uit het Kanaal.
Ooit was ik best goed in Destiny. Op dat moment was ik te arm om een Xbox One te kopen, dus speelde ik het op de 360. Ik was erbij toen de Traveller arriveerde, en ik geef toe, het zag er niet zo geweldig uit op de 360. Ik was erbij toen Peter Dinklage de Ghost was en ik was erbij toen hij onceremonieus werd afgezet en vervangen door Nolan North. En eerlijk gezegd vond ik dat hij het redelijk deed. Klonk hij monotoon en ongeïnteresseerd? Misschien, maar hij speelt een verdomde robot.
Misschien is dat waar het misging voor Destiny. Die eerste smet in een verder geweldige lancering van Bungies grote nieuwe ding na het verlies van Halo bij de scheiding van Microsoft. Terwijl Master Chief in een ongelukkig gezin werd opgevoed, leek Bungie te floreren met zijn pasgeborene.
Toen kwam Destiny 2. Ik heb het een beetje gespeeld, maar ben er vrij snel mee gestopt toen duidelijk werd dat het grotendeels meer van hetzelfde was. Alleen dit keer met een duidelijk gebrek aan Paul McCartney, wat ik alleen maar kan aannemen ook enorm heeft bijgedragen aan de ondergang.
Ik begrijp dat er sindsdien veel veranderd is, ten goede of ten kwade. Dus, wat gebeurde er toen ik hem eindelijk opstartte?
Mess-tiny
Directe informatie-overload. Een menuscherm vol planeten en iconen, zonder aanwijzing of suggestie over waar ik heen moest, het was aan mij om een richting te kiezen en ermee te rennen. Mijn vage bekendheid met het eerste spel hielp me hier, omdat ik de planeten en het centrale punt van de Toren, het knooppunt van het spel, herkende. Dus natuurlijk ging ik daarheen. En ik kreeg ongeveer een miljoen HUD-punten en opnieuw geen duidelijke aanwijzing over wat prioriteit te doen. Er waren veel berichten om op te pakken en veel verkopers en questgevers die me eraan herinnerden dat ik te zwak was om te doen of te kopen wat ze ook maar aanboden. Dank je.
Nieuwe speler? Probeer dit eens
Dus, als je overweegt om in Destiny te duiken (of terug te keren) is hier een snelle spoedcursus die Bungie je waarschijnlijk had moeten geven.
Open allereerst het startmenu om je personage te controleren. Om iets in dit spel te kunnen doen, heb je een Lichtniveau van 300 nodig, dus organiseer je uitrusting dienovereenkomstig.
Als je meteen wilt schieten, ga dan naar het menu met alle planeten en kies Vanguard Ops (het blauwe icoon van de vijf onderaan). Kies een van de quickplays. Wees wel voorzichtig met alles wat verder gebeurt. Destiny laat vriendelijk veel missies zien die je niet kunt doen, en laat je door de voordeur om je vervolgens te horen dat je niet sterk genoeg bent om het te doen.
Of ga naar de Toren, want daar is genoeg te doen. Laat je niet overweldigen door alle verkopers en iconen; de helft van wat ze bieden heb je nu toch niet te pakken omdat je een van de zevenendertig in-game valuta's mist die je gebruikt om te kopen en te upgraden. Glimmer, shards, Twinkle en Sparkle (twee daarvan heb ik bedacht) zijn allemaal dingen die je nodig hebt om jezelf te versterken om later aan de moeilijkere content te kunnen komen. En zelfs dan kun je dat misschien niet omdat je geen Boogschutter bent of zoiets.
Wat je in plaats daarvan wilt doen, is naar het Monument of Triumph gaan om je triumps te starten. Vanaf daar ga je wat voorwerk doen in de zaak, en ga je ook naar Ikora. Je krijgt munten waarmee je wat behoorlijk goed pantser en wapens kunt krijgen om tot 300 te komen. Als alternatief geeft een gesprek met Ikora je de duidelijkheid over je subclass, en zij geeft je meteen een kit om toegang te krijgen tot de basismissies.
Vanaf daar ben je vrij om alles aan te pakken. En met alles bedoel ik gewoon de quickplay en basismissies, want de rest zit achter de betaalde uitbreidingen behalve een paar missies die op de Tijdlijn beschikbaar zijn.
De Tijdlijn is bedoeld om je op de hoogte te brengen van wat er in de wereld gebeurt. Ik ben er niet wijzer van omdat ik het gelezen heb en de paar missies heb gedaan die het bood. Vraag het of die ene vriend die er duizend uur in heeft gezeten. Laat ze een uur lang de lore dumpen en uiteindelijk leiden ze je erdoorheen.
Het is een functie, geen bug
Destiny 2 's probleem is dat het zichzelf en de nieuwe content gestaag slecht heeft beheerd tot iets dat alleen de veteranen zullen herkennen. En dat is begrijpelijk, want aangezien ze zijn gebleven, zouden ze goed behandeld moeten worden.
Door constant deze nieuwe uitbreidingen toe te voegen, is de omvang opgeblazen, en daarom heeft Bungie besloten om in plaats van bepaalde delen van het spel optionele installaties te maken, simpelweg oude content te laten opsluipen zodat niemand het meer kon spelen. Zelfs de mensen die ervoor betaald hebben.
Stel je voor dat je Halo 3 speelt en er jaren later weer op terugkomt, om er vervolgens achter te komen dat ze de eerste vier missies hebben weggelaten omdat er een hoop nieuwe dingen zijn toegevoegd. Er zou verontwaardiging zijn, maar omdat dit "live service" is, is het een functie. Het resultaat is een ervaring zonder duidelijke onboarding of leesbare verhaalcampagne voor nieuwkomers om de kneepjes van het vak te leren, wat kernspelers onderweg ook heeft vervreemd door in feite dingen die ze bezaten af te pakken.
Maar dit is een probleem waar elke succesvolle live-service game uiteindelijk mee te maken zal krijgen. Elk spel dat tien of twintig jaar overleeft, verzamelt niet alleen content, maar ook systemen, valuta, mechanieken en verhaallijnen die nieuwkomers op de een of andere manier moeten begrijpen. Destiny zal niet het laatste spel zijn dat worstelt onder het gewicht van zijn data. Wat gebeurt er als World of Warcraft veertig jaar aan uitbreidingen bereikt? Rainbow Six: Siege heeft zichzelf al één keer herbouwd.
Live-service spellen zijn ontworpen om steeds verder uit te breiden. Elk seizoen voegt een nieuwe bestemming, een nieuwe activiteit, een andere handelaar, een nieuwe valuta, een ander systeem toe. Geen van deze toevoegingen is op zichzelf bijzonder moeilijk te begrijpen, maar na tien jaar stapelen ze zich op elkaar totdat nieuwe spelers worden afgeschrikt door de berg die ze moeten beklimmen.
Op een gegeven moment moet elk langlopend live-service spel kiezen tussen alles behouden of het koesteren van de overgebleven spelersbasis. Destiny koos voor het laatste en wist toch iedereen boos te maken. Ze hielden hun spelers jarenlang betrokken en maakten zichzelf ondoordringbaar voor anderen.
Was er een betere manier om dit te doen? Ik ben geen ontwikkelaar, maar ik heb Call of Duty enorme bestandsgroottes zien beheren met part-installs, misschien kan Destiny dat niet omdat... Redenen? Ik weet zeker dat de revisionisten Destiny 2 op een dag als onderschat en verkeerd begrepen zullen zien, maar achteraf is het een prachtig iets, nietwaar? Ze houden de lichten bij Bungie echter niet aan.
Het triestste hieraan is dat onder alle rommel, het jargon en de glans, het schietwerk nog steeds zo soepel en robuust is dat ik er erg van heb genoten. Het levelontwerp is nog steeds wat repetitief, maar het voelde geweldig om te spelen. Het duurde gewoon veel te lang en het kostte te veel administratie om überhaupt bij de schietpartij te komen. Het is een spel dat als waarschuwing moet dienen voor alle andere live-service spellen die er zijn.
Misschien moet ik Marathon eens proberen, maar ik hoor dat dat ook niet goed gaat. Misschien geef ik dat ook vijf jaar.