Inloggen
We zijn hands-on geweest met het aankomende avonturenspel van Shapefarm om te zien hoe het exclusieve Nintendo Switch 2 -project het steeds populairder wordende coöperatieve gameplay-concept verheft en verder ontwikkelt.
"Een soort ‘split fiction’, maar dan in een retro-anime. Dat zou best wel de elevator pitch van Orbital kunnen zijn.
We hebben onlangs het eerste uur van de game gespeeld tijdens een couch-co-op-sessie bij Nintendo, georganiseerd door uitgever Kepler, en hoewel de vergelijking met Hazelight’s nieuwste meesterwerk onvermijdelijk is, laat Orbital al snel zien dat het zijn eigen weg wil gaan."
"Het eerste wat je opvalt, is de presentatie. De handgemaakte anime-stijl van Studio Masquette is prachtig, en de overgang tussen filmpjes en gameplay is bijna naadloos.
En het gaat niet alleen om de tekenstijl. Hoewel de game zelf op een vaste 30 frames per seconde draait, zijn de anime-fragmenten bewust geanimeerd met 24 of zelfs 12 fps om dat klassieke retro-gevoel te creëren. Dus, wat gebeurt er nu eigenlijk? Maki en Amura zijn nog maar kleine kinderen als de ramp hun ruimtestation treft. Alles staat in brand, overal heerst paniek, en een jonge ingenieur genaamd Togen jaagt ze een ruimte in die er in eerste instantie uitziet als een reddingscapsule. Alleen, dat is het niet. Het is een soort kamer die kopieën van de kinderen begint te maken, terwijl de volwassenen wanhopig discussiëren over het activeren van iets dat de One Mind Machine heet. Even later explodeert het station en valt het uit elkaar in de ruimte. Vijftien jaar later zijn Maki en Amura nu jonge ingenieurs en wonen aan boord van wat er van datzelfde station over is. Hun dynamiek deed ons meteen denken aan Ranma en Arcane. Competitief, prikkelbaar, ze dagen elkaar constant uit, maar het is duidelijk gebaseerd op genegenheid en vertrouwen. Een beetje milder, zeker, maar de energie is er wel. Samen bouwen ze een klein ruimteschip om het omringende puin te verkennen en hopelijk meer te weten te komen over de mysterieuze kosmische storm die iedereen daar sindsdien gevangen houdt. Daar neem jij als speler het roer over, en hier begint de vergelijking met ‘split-fiction’ te vervagen. In plaats van van level naar level, draait Orbitals om een volledig verkenbaar knooppunt aan boord van het ruimtestation."
"Nog voordat het avontuur echt begon, merkten we dat we gewoon wat ronddwaalden, op banken zaten, optionele activiteiten uitprobeerden en de sfeer in ons opnamen.
De game beloont je voortdurend voor je nieuwsgierigheid, en zelfs iets simpels als rondrennen laat prachtig geanimeerde personagebewegingen te zien, rechtstreeks uit een anime uit de jaren 80. Voordat het schip klaar is, leert de game je hoe je je buiten kunt verplaatsen met een pak met straalaandrijving, wat later een belangrijk onderdeel van de verkenning wordt, aangezien spelers tijdens missies vrijelijk in en uit hun ruimteschip springen. Van daaruit introduceert Orbitals geleidelijk zijn co-op-mechanismen via reparaties. De ene speler gebruikt een schroothaak, de andere een vloeistoflanceerder, en meteen wordt communicatie essentieel."
"Wie neemt welk gereedschap mee? Wanneer wissel je? Welke combinatie werkt het beste? Het is het soort samenwerking dat natuurlijk aanvoelt in plaats van geforceerd. Die filosofie loopt door de hele preview. Elke nieuwe mechanica bouwt voort op de vorige, zonder je te overweldigen.
Het platformspel wordt veeleisender, de omgevingspuzzels worden steeds uitgebreider, en uiteindelijk opent een derde hulpmiddel, het straalkanon, de deur naar elektrische circuits, ketels, bewegende platforms en steeds slimmere combinaties. Orbitals voelde echter op geen enkel moment hectisch aan, juist het tegenovergestelde. Ondanks dat het beide spelers constant vraagt om na te denken en te communiceren, heerst er een onverwacht ontspannen ritme in het geheel, wat enorm wordt ondersteund door de soundtrack en de charmante presentatie. Zodra het schip eindelijk gerepareerd is, komt er een nieuwe dimensie bij. De ene speler neemt de besturing over, terwijl de andere in de schuttersstoel springt, waardoor een langzamere, meer weloverwogen versie ontstaat van die klassieke coöperatieve momenten uit Star Wars of zelfs Star Fox. Ook hier geldt dat elke speler elke rol kan aannemen. Het echte avontuur begint pas als Maki en Omura eindelijk de mysterieuze storm doorbreken die hun nederzetting de afgelopen 15 jaar heeft geïsoleerd. We gaan vanaf daar niet te veel verklappen, want dit is precies waar Orbitals de vreemde en meer magische kant van zijn wereld begint te onthullen. Er zijn verlaten schepen, mysterieuze wezens, geautomatiseerde verdedigingssystemen, gigantische grotten, en nog veel meer inventieve puzzels waarbij natuurkunde, timing en steeds veeleisender coördinatie. Verkenning loont ook als je nieuwsgierig bent. Tijdens onze sessie vonden we een optioneel verzamelobject dat een minigame met een laser-touwtje-springen aan boord van het schip vrijspeelde. Het was zo verslavend dat een paar journalisten eigenlijk de rest van de preview bezig waren met het proberen elkaars scores te verbeteren. Tot nu toe heeft Orbitals ons niet per se omvergeblazen met één revolutionaire gameplay-mechanisme. In plaats daarvan heeft het ons beetje bij beetje voor zich gewonnen door slimme puzzelontwerpen, steeds veranderende interacties met de karpers, en bovenal door zijn geweldige retro-anime-sfeer. De overdreven uitdrukkingen, het overdreven drama, de prachtige mechanische animaties, schattige personages zoals Hiroto de kat, het past allemaal ongelooflijk goed bij elkaar. Natuurlijk is charme alleen niet genoeg om een heel avontuur te dragen."
"Of Orbitals echt een succes wordt, hangt uiteindelijk af van hoe lang het nieuwe ideeën voor samenwerking kan blijven introduceren zonder in herhaling te vallen. Maar na dit eerste uur kijken we er zeker naar uit om daar achter te komen."
