Inloggen
We hebben Rebel Wolves' nieuwe RPG opnieuw geprobeerd, en hoewel we het niet hebben kunnen spelen, zijn we veel enthousiaster over The Blood of Dawnwalker na deze demo.
"Zoals jullie, mijn lieve RPG-liefhebbers, je misschien nog herinneren, toen ik The Blood of Dawnwalker voor het eerst zag op Gamescom vorig jaar, was het een hands-off demo. Dus toen Gamereactor werd uitgenodigd voor een bezoek aan het hol van de rebellenwolven in Warschau, dacht ik dat dit het was. Tijd om te spelen als Coen, magiër van overdag, vampier 's nachts. Helaas, nee. Zoals we van tevoren hadden afgesproken, speel jij deze keer ook niet mee."
"Wat eerst klonk als een domper, werd al snel het tegenovergestelde. De geleide demo ging van moeten we ons zorgen maken, naar oké, we moeten dit zo snel mogelijk spelen. De opbouw liet een duidelijke evolutie zien ten opzichte van de bèta van vorig jaar, en een betere kijk op het verhaal sandbox, vertakkende quests, echte gevolgen en de manier waarop de wereld reageert op je keuzes."
"Er blijven twee vraagtekens over: kan het deze afwisseling behouden gedurende de 30 dagen in het spel, en Hoe zit het met die open wereld? We hebben shrines gezien als teleportatiepunten en stations om vaardigheden aan te scherpen, geen rijdieren, maar Coen kan veranderen in een wolf om sneller te reizen, want waarom niet van verloop. We hebben ook de grotere kaart gezien, die vol zou staan met oude ruïnes, maar we weten het nog steeds niet."
"hoe het avontuur zich zal verspreiden als je Lazlea eenmaal hebt verlaten. Laten we nu naar de achtervolging. In tegenstelling tot de dag 9-demo van vorig jaar, die gericht was op setting, vaardigheden, gevechten en onderzoek, dit eerste uur en verandering Coen, zijn familie, zijn onmogelijke keuzes en gewoon hoe hard de gevolgen kunnen zijn. De graphics zien er meer gepolijst uit en de directionele gevechten voelt vloeiender aan na de feedback van vorig jaar. En daarom vragen we ons af of het spel kan deze kwaliteit op de lange termijn kan behouden. Voor een open wereld met steeds veranderende uitkomsten zijn deze eerste stappen soms zo verdomd goed geregisseerd, dat het bijna aanvoelde als een typische God of War-stijl, strak gescripte singleplayer actie-avonturengame."
"Coen is een jonge man die de pest en hongersnood in de vallei van Sangora in de Karpaten. Vroeger werkte hij in de mijnen waar zilverstof hem Argyria gaf, een detail dat de sleutel lijkt te zijn tot zijn conditie als Dawnwalker. Al snel raakt Coen geïnfecteerd door de vampiers en de grote vraag wordt duidelijk, vechten voor de mensheid of de vloek omarmen om te redden je familie te redden. En dit klinkt niet als een beslissing die je tegen het einde neemt, het begint op de eerste dag. Lunka, je kleine zusje, verdwijnt in de bijles. Je moeder, Esme, is ziek en de eerste keer dat je Coen bestuurt, moet je beslissen of je kruiden voor haar gaat halen of niet."
"Als je dat niet doet, en de rebellenwolven hebben dat expres niet gedaan, wordt ze op brute wijze vermoord en opgegeten.
levend nadat ze zwakte heeft getoond tegenover Kainaz Brensis, de Vrakir Heer van dit land. Brensis mag belastingen hebben afgeschaft en de ziektes van de dorpelingen hebben genezen, maar hij regeert met een dorstig ijzeren hand en vraagt slechts één regelmatige donatie in ruil, een halve liter bloed eens per maan."
"Bloed zo dun dat het naar water smaakt, zegt hij over Esme's zwakte. Dat ene moment toonde echte gevolgen, je kunt belangrijke NPC's doden, kiezen hoe je quests aanpakt en beslissen wie je steunt. Het idee is om geheimen te ontdekken, alleen of met onwaarschijnlijke bondgenoten te vechten, te experimenteren en kijken hoe de wereld reageert. Voor mij voelde het als My Beloved Dishonored, maar dan op een veel meer RPG-achtige manier."
"En wat heb je gedaan, jij slechte ADHD'er, in plaats van je arme moeder te genezen? Nou, de tijd is je altijd in de verleiding. Je kunt zogenaamd elke dag de juiste keuzes maken om iedereen tevreden te houden.
in leven te houden, inclusief je vader Peter, je broertje Myrto en je oudere zus Yana, maar het ziet er al veel gemakkelijker uit als je 's nachts toegeeft en je vampiervaardigheden omarmt."
"In plaats van kruiden te verzamelen, volgden de ontwikkelaars zijmissies. Ze negeerden een dame in nood genaamd Gremla, later geëxecuteerd bij de bloedmis van Vader Florin en kozen er in plaats daarvan voor om een vermiste varken, want waarom niet? Gevolgen moeten op de een of andere manier worden geïllustreerd.
Het varken was onder de hoede van een schipbreukeling. Toen kwam het gevecht om hem te helpen de tijd vooruit te zetten, gerichte aanvallen, handmatig ontwijken en uithoudingsvermogenverslindende auto parries. Toen de man eenmaal was geslagen neergeslagen en het varken opgejaagd, verschenen er wolven die geen medelijden met Coen toonden, ondanks alle verwantschap op afstand. En het beste deel? Het varken wordt uiteindelijk geslacht en gegeten door zijn echte eigenaar, die zijn mes al aan het slijpen was toen we het afleverden. Een ironisch hilarisch tintje dat nog beter wordt omdat je kunt kiezen of je wel of niet mee-eet."
"De tweede omweg betrof Lazar, een vermiste broer die nog in leven was toen we aankwamen vroeg genoeg aankwamen. Zijn redding leidt naar oude ruïnes en een alternatieve minibaas, de Vergeten Guardian, een dode man die op de een of andere manier weer tot leven is gewekt, met onblokkeerbare aanvallen voor wie die te veel vertrouwen op een auto parry. Als ik tegen dat ding moest vechten, zou ik in mijn broek pissen, zegt onze reddingsleider. En dat is een hele missie die je helemaal kunt missen als je je tijd besteedt aan elders."
"Coen heeft hier ook veel persoonlijkheid gewonnen. Deze proloog hielp daarbij. Hij gaat van een zwakke, bange jongeman naar iemand die het monster in hem begint te begrijpen. De bloedmassa, gebeurtenissen voelen gespannen en geloofwaardig aan, en de andere vampiers die in de opening worden geïntroduceerd zien er bijlklaar uit, als Brenn zijn coöp zegt."
"Later escaleert de situatie. Coen botst met zijn voormalige Silvermine collega's, terwijl hij rouwt, roekeloze vader zichzelf in gevaar brengt. Peter wordt ook vermist en dit is het moment waarop Coen begint te worstelen met zijn nieuwe Vrakiri-krachten. En we houden van het moment waarop Coen in de verleiding komt om zijn vriend Castel te verslinden, terwijl hij onder het smakelijke, stinkende bloed ligt. Een volledig been volstaat voor nu, als tapperig voorgerecht."
"Sommige beslissingen zullen wel of niet beschikbaar zijn, afhankelijk van je bloedhonger. Als het erg genoeg wordt, kan de honger voor je beslissen, wat wordt aangegeven door een rood kader op het scherm. En ja dat betekent dat je ongewild vrienden en vijanden kunt doden als je moet bijvullen.
Als je meer vampierkrachten hebt vrijgespeeld, ziet Coen er minder menselijk uit, gebruikt hij klauwen in gevechten en groeit hij hoektanden. Hij rekent af met vervelende golem-achtige wezens in grotten en gebruikt shadow step en plane shift."
"De laatste laat hem over muren lopen zoals Spidey, en Chloride laat hem in plaats daarvan over muren naar beneden glijden.
Het laatste nachtelijke gevecht bestond uit Vrakiri Bannerettes die samen met Vladimir een brandend huis bewaakten, een voormalige vriend en nu een zeer onbetrouwbare collega.
Zou een monster met jou kunnen redeneren? vraagt Coen, in een poging zichzelf te vermenselijken, die in feite kan toegeven aan de honger voordat het een automatisme wordt."
"En toen kwam de kers op de taart, de laatste krachtmeting met Brennsis. De Kainaz rekt zich uit Pyrrha's gezicht om de dorst van zijn eigen zoon uit te buiten. Zal Coen het bij zijn vader lessen?
Zelfs zo vroeg is het tijd om het op te nemen tegen Brennsis zelf, een duizend jaar oude ervaren Romein soldaat. Coen is geen partij voor hem, maar zijn zilverkleurige Dawnwalkerbloed smaakt verkeerd, en de zon staat op het punt op te komen en leidt Brennsis weg."
"Ik zou je moeten opensnijden en je ingewanden bestuderen, roept Brennsis, en onze hoofdpersoon eindigt vastgepind aan een boom met een staak.
Hoe wordt hij gered? We zullen het snel genoeg weten, hopelijk als we eindelijk de zelf mogen spelen. Voor nu kan ik alleen maar de unieke, echt role-playing dingen toejuichen die het bloed van Dawnwalker op tafel brengt. Als dat zo blijft in het volledige avontuur zoals in deze proloog, kan dit iets heel bijzonders worden voor genrefans."
