Inloggen
We spraken met de Amerikaanse auteur in Asturië om de evolutie van haar stijl en thema's te bespreken terwijl ze overging van YA naar volwassen fictie, het hervertellen van sprookjes met intentie, en de kernelementen die in verschillende genres blijven bestaan.
"Hoi Gamereactor-vrienden, dit is dag 2 op de Celsius 232, nou ja, eigenlijk is het dag 3, dag 2 voor mij, want we zijn gisteren aangekomen, en we leren steeds meer over het creatieve proces van veel auteurs, zowel voor boeken, videogames als films, en boeken zijn jouw ding, Brigid, heel erg bedankt dat je erbij bent. Dank je wel! Weet je, je hebt in veel genres geschreven; we zullen straks nog even ingaan op die verscheidenheid aan genres later, maar eerst wilde ik je vragen naar je overstap van young adult naar romantiek voor volwassenen. Is er iets wat je eerder achterhield en wat je nu toepast in je verhalen? Absoluut. Weet je, toen ik voor jongvolwassenen schreef, was ik me er heel me ervan bewust dat ik voor tieners schreef. En ik wist dat ik een aantal heel jonge lezers had, sommigen nog maar 10, 11, 12 jaar oud. Dus als ik scènes schreef waarin sprake was van enige vorm van intimiteit of gesuggereerd geweld, zorgde ik er ervoor zorgde dat ik het zo schreef dat als iemand heel jong was, diegene niet precies dezelfde reactie zou krijgen als iemand die wel wist wat er aan de hand was. Toen ik eenmaal naar de wereld van de volwassenen, wist ik dat ik die beperkingen niet meer had. Ik hoefde me niet al te veel zorgen te maken over wat mijn lezers dachten. Dus het was gewoon een beetje meer vrijheid. Het was moeilijk voor me om die aanpassing te maken, omdat ik zoveel jaren in het young adult-genre had geschreven. Maar toen ik dat eenmaal had gedaan, gaf het me heel veel vrijheid. Maar ik denk dat sommige van je lezers samen met jou zijn opgegroeid. Dat klopt. Is dat iets wat je van hen hebt gehoord? Zo van: ik vond je eerste boeken leuk toen ik nog een jonge volwassene of als tiener, en nu herken ik mezelf een beetje in wat ik nu lees in je nieuwere boeken. Nee, absoluut. Ik heb het gevoel dat iedereen die met mijn boeken is opgegroeid, en ik heb zoveel lezers gehad die me vroeger berichtjes stuurden toen ze op de middelbare school zaten en toen ze op de universiteit zaten, en ik heb echt prachtige berichtjes gekregen van mensen die, weet je, zeiden: ‘Ik ben net getrouwd’, of ‘Dit is mijn eerste kindje’, en dat is echt bijzonder en magisch. Dus ik voel wel een band met mensen die er klaar voor waren om mij de stap naar volwassenheid te laten zetten. Fantastisch. Mag ik je vragen naar, je weet wel, het opnieuw vertellen van het verhaal van ‘De Schone en het Beest’, en het is ook een soort verdere ontwikkeling van je eigen werk, van meer sprookjesachtige verhalen naar misschien wat complexere en, je weet wel, moreel complexere en politieke verhalen. Laat je de sprookjesstijl een beetje achter je en creëer je nu je eigen mythologie? Soms. Weet je, ik heb altijd al van sprookjes gehouden. Ik denk dat sprookjes iets hebben dat ons allemaal aanspreekt, of het nu de innerlijke les is of gewoon het vertrouwde gevoel van het verhaal. Dus ik denk er altijd wel een klein spoor van iets sprookjesachtigs in al mijn verhalen zal zitten. Maar ik vind het geweldig om mijn eigen werelden en personages te bedenken. En dan nog een werk van jou, de Defy the Night-trilogie. Gebruik je dit soort fantasie bewust om hedendaagse kwesties aan de orde te stellen? Of is het juist andersom?
Zeker om actuele kwesties aan de orde te stellen. Een deel van mijn inspiratie voor *Defy the Night was de crisis in de gezondheidszorg in de Verenigde Staten. Absoluut. En ik heb echt veel tijd besteed aan nadenken over wat de verplichtingen zijn die heersers hebben tegenover de mensen? Welke verplichtingen hebben mensen ten opzichte van elkaar? Hoe kunnen we elkaar op verschillende manieren? En ik heb echt geprobeerd dat uit te zoeken, want het is een heel ingewikkelde kwestie, vooral in de Verenigde Staten op dit moment. Ja, ik denk dat het in veel landen gaan gebeuren. We hebben met iets soortgelijks te maken in Spanje."
"Ik wilde je vragen, weet je, wat komt eerst: de emotionele relaties tussen je personages of de fantasiewereld? Wat bedenk je als eerste? Waar denk je als eerste aan? Of misschien verandert dat ook wel met de ontwikkeling van je stijl. Voor mij komt het personage altijd op de eerste plaats. Het gaat altijd om de emotionele band, de relatie tussen de personages, en daarna bouw ik de wereld om hen heen op."
"Dan zou dit misschien mijn laatste vraag kunnen beantwoorden, namelijk: van alle genres waar je waaraan je hebt gewerkt, zoals we eerder al zeiden, wat is dan volgens jou het enige element dat een echt goed verhaal moet hebben? Zeg nu niet ‘personages’. Zeg eens iets anders.
Conflict. Oké. Ja, conflict. Weet je, ik denk dat alle verhalen draaien om het creëren van empathie en om te zien hoe mensen conflicten onderling oplossen, of het nu gaat om een innerlijk conflict, of om een ruzie of conflict met wat je wilt bereiken en wat je in de weg staat. Mag ik je nog iets anders vragen? Van al je werk, wat is het enige boek, de trilogie of het werk dat fans heel graag verfilmd zouden willen zien, in een, je weet wel, film of serie? Waarschijnlijk *Defy the Night. Ja. Daar vragen ze je toch altijd naar, hè? Inderdaad. Dat hoor ik heel vaak. Denk je dat dat gaat gebeuren? Misschien. Dat is een misschien. Ik hoop het wel. Heel bedankt voor je tijd, Brigid. Geniet van de Celsius. Heel erg bedankt."
